Υπάρχει μέσα στον άνθρωπο ένας αγρός
σιωπηλός, βαθύς και ιερός, που δεν φαίνεται με τα μάτια αλλά μόνο με τον
κόπο της καρδιάς. Εκεί είναι κρυμμένος ο αληθινός θησαυρός, όχι
μακριά, ούτε σε ξένους τόπους, αλλά στο ίδιο το βάθος της υπάρξεώς μας. Κι
όμως, ο άνθρωπος συχνά περνά από δίπλα του αδιάφορα, γιατί τον κρατά δεμένο η
αργία του νου και η ραθυμία της ψυχής.
Αν ο άνθρωπος είχε βρει αυτόν τον θησαυρό, θα
είχε καταλάβει πως τίποτε άλλο δεν αξίζει περισσότερο. Θα άφηνε πρόθυμα κάθε
πρόσκαιρη μέριμνα, κάθε ψευδαίσθηση ασφάλειας, για να αποκτήσει τον αγρό αυτόν
ολόκληρο. Όπως διδάσκει το Ευαγγέλιο, θα πουλούσε τα πάντα για να τον αγοράσει,
γιατί εκεί βρίσκεται η ζωή, το φως και η αληθινή ανάπαυση.
Όμως, επειδή ο αγρός εγκαταλείφθηκε, ο
άνθρωπος στράφηκε στα γύρω του, στα περιφερειακά της ζωής, σε όσα φαίνονται
εύκολα και άμεσα. Εκεί όμως δεν βρίσκει καρπό, παρά μόνο αγκάθια και τριβόλια.
Πληγές του νου, κόπους χωρίς καρποφορία, μέριμνες που κουράζουν και δεν σώζουν.
Όσο περισσότερο ασχολείται με αυτά, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από τον
θησαυρό που βρίσκεται μέσα του.
Η Εκκλησία μας καλεί με πραότητα και αλήθεια
να επιστρέψουμε στον αγρό της καρδιάς, να τον καλλιεργήσουμε με μετάνοια,
προσευχή και εγρήγορση. Όχι με βιασύνη, αλλά με υπομονή. Όχι με εγωισμό,
αλλά με ταπείνωση. Εκεί, και μόνο εκεί, αποκαλύπτεται ο Χριστός ως ο θησαυρός
που γεμίζει τον άνθρωπο και δεν φθείρεται ποτέ.
Το κείμενο αυτό αφιερώνεται σε κάθε ψυχή που
κουράστηκε να περιποιείται τα αγκάθια και νοσταλγεί, έστω και ασυνείδητα, τον
χαμένο αγρό της καρδιάς της.
Ο θησαυρός δεν χάθηκε. Περιμένει να τον
αναζητήσεις εκεί όπου πάντα βρισκόταν, μέσα σου.
Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής
Από τη Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών.