Πέμπτη Κυριακή των Νηστειών.

 

«Και γαρ ο υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούνε την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών»…

Και για όποιον δεν κατάλαβε τους λόγους αυτούς ας σκεφθεί αυτά που είπε ο Κύριος στην αρχή της σημερινής ανάγνωσης:

«κατακρίνουσιν αυτόν θανάτω… και παραδώσουσιν… και εμπέξουσιν… και μαστιγώσουσιν… και εμπτύσουσιν… και αποκτενούσιν αυτόν…».

Σαν να ακούμε καρφιά που καρφώνονται αυτοί οι λόγοι.

Και αυτό ακριβώς είναι το «ήλθα διακονήσαι…». Και ας σκεφθούμε όλοι εμείς που ζητάμε να καθήσουμε εκ δεξιών και εξ ευωνύμων του Κυρίου. Εμείς που εύκολα κι άκοπα προσήλθαμε στο Άγιον Βάπτισμα και Βαπτισθήκαμε το Βάπτισμα του Κυρίου, και συχνά ερχόμεθα και προς το Άγιον Ποτήριον και πίνουμε από το ποτήριον που Εκείνος πρώτος έπιεν. Όμως σε ποιο βαθμό με αυτά διακονούμε ή γινόμεθα πάντων δούλοι; Πόσο το εγώ μας μπορεί να δεχθεί αυτά τα παραπάνω και ποιος από εμάς δίδει την ψυχήν του λύτρον αντί πολλών; Εάν η επιθυμία μας είναι να καθίσουμε δίπλα στον Κύριο, θα πρέπει να ακολουθήσουμε αυτόν στην πορεία που σήμερα προλέγει ο Κύριος στους Μαθητές του. Αυτό το «αναβαίνομεν εις τα Ιεροσόλυμα» μας αφορά όλους.

Μας συμπαρασύρει έτσι κι αλλιώς ο Χριστός σε αυτήν την Σταυρική πορεία για αυτό και προλέγει τι μέλλει να συμβεί. Εμείς όμως «δοκούμεν άρχειν» επάνω στα έθνη και γινόμαστε δούλοι σε άλλους που μας κατεξουσιάζουν. Γιατί; Γιατί μας είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι η κάθε Αρχή και Εξουσία ανήκει στον Θεό. Εκείνος θα μας τοποθετήσει στη θέση που θέλει, και για μας μένει η Σταυρική πορεία. Ποια είναι αυτή; Με το διακονείσαι. Και το διακονείσαι, έχει εμπτυσμούς, μάστιγας, κατάκριση και θάνατον.

Πρέπει να πεθάνει το εγώ αδελφοί μου, να χάσει ο εγωκεντρικός άνθρωπος όλο το ψευδές περίβλημα, για χάριν του άλλου, πρέπει να τα δώσουμε όλα για να γίνουμε πρώτοι. Αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στο πλάι του Κυρίου.

Σήμερα μας αποκαλύφθηκε όλος ο Θεάνθρωπος, ο δικός μας, ο εν μέσω των εμπαιγμών και των εμπτυσμών μας. Έτσι θα τον κοιτάξουμε και έτσι θα δούμε και τον εαυτόν μας. Εμείς σταυρώνουμε για να μην σταυρωθούμε. Από βιασύνη για να φτάσουμε δίπλα στον Κύριο, από ένα δρόμο σαρκικό, δρόμο εξουσίας, από τον δρόμο του εγώ.

Όμως αποκλείεται. Πάλιν τρυφερά μας προσκαλεί ο Χριστός και σήμερα, στον δικό του δρόμο. 

Είναι όμορφο να μην ψάχνεις την θέση σου, αλλά να θέλεις να χαθείς στην διακονία του άλλου.

Να θέλεις δηλαδή να βρεις τον εαυτό σου μέσα από τον άλλο, διακονώντας. Και βέβαια, στο τέλος θα έλθει η ανάσταση. Μέσα από την Σταύρωση. Και την δική μας.

Ας κρατήσουμε καλά στις καρδιές μας αυτό το σχέδιο της σταυρικής πορείας.

Μας παραδίδεται σήμερα που βρισκόμαστε εμπρός στα Ιεροσόλυμα, ενός πάθους εκούσιου.

Θα διαλέξουμε την ταύτιση με τον Κύριο;

Ή με το εγώ μας;

Θα απαιτήσουμε μια θέση στην Βασιλεία των ουρανών ή θα παραδοθούμε στην διακονία του άλλου, δηλαδή στον Σταυρό;

ΠΕΜΠΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Εκ του κατά Μάρκον

«Ο δε Ιησούς είπεν αυτοίς: Ουκ είδατε τι αιτείσθε»

Δεν ξέρετε τι ζητάτε.

Στην σημερινή παραβολή, ο Κύριος μίλησε ξεκάθαρα στους Μαθητές Του, για το Πάθος Του. Για το τι έμελλε να συμβεί. Και για τον θάνατο, την μαστίγωση, τον εμπαιγμό. Και για την τριήμερο ανάσταση. Αλλά σε όλα αυτά, δύο από τους Μαθητές, αντέδρασαν ζητώντας κάτι που είχε να κάνει με την εγωκεντρική τους επιβίωση. Συμπεριφέρονται προς τον Χριστό σαν σε κάποιο «φυσικό»  πατέρα. Και λέγουν :

«Θέλομεν ίνα ο εάν αιτήσωμεν ποίησης υμίν» . Ότι και αν σου ζητήσουμε, να μας το δώσεις. Εδώ, αγαπητητοί μου αδελφοί, έχουμε μία χαρακτηριστική εικόνα του ανθρώπινου εγωκεντρισμού. Μία αντίδραση, ωφελιμιστική στην τροχιά της ατομικής επιβίωσης. Δεν υπάρχει κακή πρόθεση. Υπάρχει μία απαίτηση.

Η απάντηση είναι : δεν ξέρετε τι ζητάτε.

Και για να διδάξει ένα καλύτερο δρόμο, ο Χριστός ερωτά:

«Δύνασθε πιείν το ποτήριον ο εγώ πίνω, και το βάπτισμα ο εγώ βαπτίζομαι βαπτισθήναι;»

Δηλαδή μπορείτε να αλλάξετε; Μπορείτε να κενωθείτε, να βαδίσετε τον δρόμο της αυτοπροσφοράς και της αναγέννησης στον κόσμο του Θεού; Στον δρόμο της θυσίας του εαυτού για έναν άλλο εαυτό;

Στο αίτημα των δύο Μαθητών υπήρχε το στοιχείο της εξουσίας. Αυτοί που θέλουν να εξουσιάζουν κατα-κυριεύουν και οι μεγάλοι κατ-εξουσιάξουν. Αυτό είναι το αποτέλεσμα του εγωκεντρισμού. Απώλεια της ελευθερίας. Κατ-εξουσία, κατά-κυρίευση. Το αντίθετο είναι το Ποτήριον και το Βάπτισμα. Είναι το

«ος αν θέλει γενέσθαι μέγας εν υμίν, έσται υμών διάκονος»

είναι το «γενηθήτω κατά το θέλημά σου»

Είναι το, όχι το δικό μου θέλημα, αλλά του Πατρός μου. Είναι μία συνεχής μετατόπιση από το εγώ στο εσύ. Στο Εκείνος. Από «ο εάν αιτήσωμεν ποιήσης ημίν»        στο «έσται πάντων δούλος»

Ο Θεός παραδίδεται «τοις έθνεσι», για να σώσει. Αφήνεται σε εμπαιγμούς και μαστιγώσεις, για να μας ελευθερώσει από αυτούς που θέλουν να κατακυριεύσουν. Από τον εαυτό μας τού πάσχει μη ξέροντας τι ζητά. Που ζητά από τον Θεό, που απαιτεί από τον Θεό, μια συγκεκριμένη θέση. Και μία επίσης συγκεκριμένη θέση για κάποιον δικό μας, «φυσικό» συγγενή. Γιατί πολλές φορές ο κόσμος μας περιορίζεται στον στενό κύκλο εκείνων των ανθρώπων που μας συνδέει συγγένεια εξ αίματος. Ή κάποια άλλη συγγένεια. Και μέσα σ’ αυτά τα 

στενά πλαίσια, δεν ξέρουμε τι ζητάμε. Μέσα σ’ αυτά τα στενά πλαίσια μας κατακυριεύουν οι «δοκούντες άρχειν των εθνών».

Και ζητώντας συγκεκριμένα πράγματα, δεν ξέρουμε τι ζητάμε. Ενώ ο Χριστός ήλθε:

«δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών».

Ενώ το «δε καθίσαι εκ δεξιών μου και εξ ευωνύμων ουκ έστιν εμόν δούνε, αλλ οίς ητοίμασται». Κι εμείς, ζητάμε μάταια, περιορισμένα πράγματα. Ενώ υπάρχει το Ποτήριον, υπάρχει το Βάπτισμα. Υπάρχει η διακονία του άλλου. Υπάρχει το μεγαλείο εκείνου που «έσται πάντων δούλος».

Εκείνου που έρχεται να παραδοθεί εις χείρας αμαρτωλών, να μαστιγωθεί και να θανατωθεί. «λύτρον αντί πολλών».

Ευαγγελίζου γη χαράν μεγάλην....

 

Ευαγγελίζου γη χαράν μεγάλην, αινείτε ουρανοί Θεού την δόξαν.

Καλημέρα και χρόνια πολλά! Να έχομε την ευλογία της Παναγίας μας. Εύχομαι για όλους. Είμαι πολύ χαρούμενος για την Παναγία μας. Σήμερα σας φίλησα όλους. Φίλησα τον Δημοσθένη, τον Κοσμά, τον Θωμά, όλους. Αλλά δεν με καταλάβανε. Αυτό έγινε μυστικά. «Εν Χριστώ πάντες εν έσμέν». Αφήστε με να ψάλω:

«Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις ο Υιός του Θεού Υιός της Παρθένου γίνεται και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται διό και ημείς συν αυτώ τη Θεοτόκω βοήσωμεν• Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου».

Πείτε το κι εσείς. Πείτε το πάλι, πιο ωραία. Δεν το χορταίνω! […]

Αυτό είχε προαναγγελθεί από αιώνες. Πώς το λέγει η καταβασία των Χριστουγέννων;

«Τω προ των αιώνων εκ Πατρός γεννηθέντι αρρεύστως Υιώ και έπ’ εσχάτων εκ Παρθένου σαρκωθέντι ασπόρως, Χριστώ τω Θεώ βοήσωμεν ο ανυψώσας το κέρας ημών άγιος ει Κύριε».

Να ζήσετε το μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως. «Η Γέννησίς σου Χριστέ ο Θεός ημών…».

Τα λέγω από μέσα μου και κλαίω.

Το Άγιον Πνεύμα τα έχει φτιάξει, το «Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον…» και το «Η Γέννησίς σου…», δεν τα έφτιαξε άνθρωπος. Είναι πλούσια σε νοήματα και βάθος. Λέξεις πολύ δυνατές. Πολύ βαθύ περιεχόμενο. Ψάλτε τα. […]

Λίγο καταλαβαίνεις. Αλήθεια σας λέγω, δεν το έγραψαν άνθρωποι αλλά το Άγιον Πνεύμα. Κλαίω, κάθε φορά πού το ακούω. Όσες φορές κι αν το σκεφθώ, συγκινούμαι πάντοτε. Χριστέ μου, Χριστούλη μου! Πείτε το πάλι, αλλά με απαγγελία ωραία. Διαβάστε τώρα δεν μπορώ να μιλήσω, δεν μπορώ, δεν έχω δυνάμεις, έχω καταπέσει, πρέπει να σηκώνομαι και να βιάζω τον εαυτό μου.

Πολύ συγκινούμαι, γέμισαν δάκρυα τα μάτια μου. Κι επειδή είμαι ξαπλωμένος, δεν κυλούν προς τα κάτω και είναι γεμάτα δάκρυα τα μάτια μου. Όλη την ημέρα αν μου το λέεις το τροπάριο, θα συγκινούμαι συνεχώς. Να ‘χα δύο μεγάφωνα να τα βάλω στα πεύκα και να βάλω στο μαγνητόφωνο το «Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον…» και το «Η Γέννησίς σου Χριστέ ο Θεός ημών…» και να τα πάρει ο αέρας να τα πάει στο βοριά και στο νοτιά, ν’ ακουστεί μακριά, να τ’ ακούσει όλη η κτίσις και η φύσις!

 ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΒΗ  ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΟ ΕΤΟΣ 1987.

Πηγή: «Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Λόγοι περί πνευματικής ζωής» Ι. Μ. Χρυσοπηγής – Χανιά 2010. 

 

 

 

 

 

Ο Ευαγγελισμός της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Ευ-αγγελισμό εορτάζομε σήμερα, αδελφοί μου. Ένα χαρούμενο μήνυμα. Μια εορτή εορτών, μία αναγγελία.

Γιορτάζουμε το δώρο της ζωής. Αυτής της ζωής που προ-έρχεται από τον Θεό, από την Θέληση του Θεού, και μέσα από την βούλησή  Του, αφελεί το όνειδος της στείρας στους ανθρώπους, και εντέλλεται τη Παρθένω «ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξει υιόν».

Από την αρχή του κόσμου τούτου, με αυτήν την ορμή πραγματώνεται η ζωή. Συμβάλλει ο Θεός και οι άνθρωποι και γεννάται εκ του μη όντως εις το είναι, ύπαρξη. Εκείνος που αποκάλεσε τον Εαυτόν Του «Εγώ ειμί ο Ων», θέλει να έρθουν εις το είναι υποστατικές υπάρξεις της δικής Του ενέργειας. Και αυτό το είναι το κτιστό εκ του ακτίστου, πάντα μία έκπληξη. Η κάθε νέα ζωή μία μοναδική πραγματικότητα, μοναδική και ανεπανάληπτη.

Ερχόμαστε μέσα από το όνειδος της σαρκικής ένωσης εις το είναι με μόνο σκοπό, να υπάρξουμε. Να γίνουμε «όντες» και να επιστρέψουμε στην ενόραση του Θεού, απολαμβάνοντες τις ενέργειες του Θεού.

Αυτή η συνεχής εκπόρευσις των Θείων ενεργειών με την συμβολή του Ανθρώπου, γεννά Ζωή. Όλοι προερχόμαστε εκ του ενός και όλοι είμαστε ο Ένας.

Εν Χριστώ «περιέκρυβε εαυτήν- η Ελισάβετ- η γυνή Ζαχαρίου- μήνας πέντε, λέγουσα, ότι ούτω μοι πεποίηκεν ο Κύριος εν ημέραις, αις επείδεν αφελείν το όνειδος μου εν ανθρώποις».

Περικρύβουμε όλοι μας, αδελφοί, τον εαυτόν μας, και τη ντροπή μας, γιατί σαν ντροπή έχουμε την θέληση μας για ζωή. Και όταν ξεχνάμε ότι η διάσταση της ύπαρξης μας είναι μόνο εν Θεώ, τότε καταντάμε σε μία εγωιστική χρήση της δυνατότητας μας για περαιτέρω ζωή. Για όντως Ζωή. Εάν η επιθυμία μας για ύπαρξη προς τον άλλον, για πρόσωπο προς πρόσωπο, κατεβαίνει σε εγωκεντρική ικανοποίηση και ναρκισσιστική συμπλήρωση, ο άλλος, αντί για συνεργάτης στην δημιουργία, γίνεται συνεργός στην ενοχή. Και αλληλοκαταναλονώμεθα αγαπώντες και μισούντες εις μάτην. Και τότε η ύπαρξη μας παντρεύεται το όνειδος, την ενοχή.

Και όμως. Ο άγγελος Γαβριήλ, αποστέλλεται, εδώ και παντού, και κάθε στιγμή στη στειρότητα μας ή στις μεμνηστευμένες ή όχι σχέσεις μας. Στις «νόμιμες» ή «παράνομες» προσπάθειες μας. Και πάντα έρχεται αφελείν το όνειδος μας εν ανθρώποις.

Έρχεται με το «χαίρε» στον καθένα από εμάς. Εν ασπασμώ. Και ευαγγελίζεται το «μη φόβου» Ειρήκαμεν χάριν παρά τω Θεώ. Σαν αύρα

απαλή, αυτή η κίνηση των αγγέλων αέναη, προσωπική.  

Ποιος θα δεχθεί;

Ποιος θα απαντήσει από εμάς;

Ποιος θα αισθανθεί τον ασπασμό;

Ποιος θα περιμένει και θα ξέρει τι περιμένει;

«Μη φοβού Μαριάμ. εύρες Χάριν παρά τω Θεώ».

Εγκαινιάζεται σήμερα, με την Παρθένο Μαρία, μια αλλιώτικη σχέση κτιστού με το Άκτιστο.

Από την μια μεριά η στειρότητα μας, η ήδη προχωρημένη ηλικία των μάταιων προσπαθειών μας που μόνο όνειδος έφεραν και να κρυβόμαστε ο ένας απ τον άλλον. Και από την άλλη, εκείνη που «άνδρα ου γινώσκει» απόλυτα ελεύθερη, ευλογημένη εν γυναιξί. Και έτσι γεννιέται Εκείνος, που Υιός Υψίστου κληθήσεται. Θα βασιλεύσει μέσα μας και παντού και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος.

Μαθαίνουμε, σήμερα αδελφοί, την αλήθεια της ύπαρξής μας. Από την Ελισάβετ και από την Παρθένο Μαρία. Και από τον Γαβριήλ. Και από τον Θεό. Ευαγγελισμός της ύπαρξης μας. Μήνυμα σύλληψης εν γαστρί, εν σαρκί, δηλαδή, ευ-αγγελία του κάθε ανθρώπου, για την εν Χριστώ, εν Πνεύματι Αγίω, Θεοτοκία.

Και όλα αυτά, από Πάνω προς τα Κάτω, δίχως τη δική μας βούληση, αρπαγμένοι από την Θεία βούληση. Για εμάς το παράδειγμα της Παναγίας, «ιδού η δούλη Σου, γένοιτο μοι κατά το ρήμα Σου».

Εάν αντιληφθούμε, αδελφοί μου, τις Θείες ενέργειες και στραφούμε προς τα μέσα, τότε, ίσως η στειρότητα μας γνωρίσει την γέννηση.

Η ζωή που εκπορεύεται με το Άγιο Πνεύμα, θα μας ανακαινίσει εν Χριστώ, και θα μας φέρει πρόσωπο προς πρόσωπο προς αλλήλους, όχι κρυπτώμενοι πλέον και αποκρύπτοντες το όνειδος των εγωτικών μας αποτυχιών, αλλά εν Νοϊ, ενωμένοι, απόλυτα ελεύθεροι στην μεταξύ μας σχέση, πραγματοποιούντες τον σκοπό μας, που είναι η ύπαρξη.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Εκ του κατά Λουκάν

«ούτω μοι πεποίηκεν ο Κύριος εν ημέραις, αις επείδεν αφελείν το όνειδος μου εν ανθρώποις».

Πόσα χρόνια υπομονής. Πόσα χρόνια σταθερής σχέσης με τον Θεό. Να βλέπεις ότι ο φυσικός χρόνος εξαντλείται και να συνεχίζεις να δοκιμάζεις τον εαυτό σου και την πίστη σου. Μια γυναίκα στην ηλικία της Ελισάβετ δεν περιμένει πια να εγκυμονήσει. Αλλά μια γυναίκα με την πίστη της Ελισάβετ συνεχίζει να προσεύχεται. Κι όταν ακόμα εκπληρώνεται η επιθυμία, «περιέκρυβεν εαυτήν μήνας  πέντε», κράτησε κρυφή αυτήν την εγκυμοσύνη.

Οι άνθρωποι του θεού, μπορούν να σωπαίνουν. Γιατί μιλούν με τον Θεό. Στρέφονται συνεχώς προς τον Θεό. Από Εκείνον περιμένουν την σωτηρία και σε Εκείνον επιστρέφουν. Για αυτό σιωπούν. Γιατί ξέρουν ότι Εκείνος ακούει. Τις καρδιές.

Και η Παναγία ζούσε στην σιωπή. Ζούσε στην σιωπή που γεννάει η σχέση με τον Θεό. Άκουγε μέσα στην καρδιά της συνεχώς τον Λόγο του Θεού. Και σιωπούσε. Αγαπούσε με αυτόν τον τρόπο. Και κάθε μέρα κέρδιζε. Κάθε μέρα ερχόταν πιο κοντά στην Θεοτοκία, πιο κοντά στο να γίνει εκείνη η γέφυρα ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο. Σιωπούσε η Παναγία, όπως σιωπούσε και η Ελισάβετ.

Πρέπει να προσέξουμε αυτήν την στάση. Σε ένα κόσμο που εξωτερικεύεται εντελώς, που εξωστρέφεται και αναλώνεται στην έκθεση του άλλου ή προς τον άλλο, οι άνθρωποι του Θεού σιωπούν. Αυτοί οι άνθρωποι ακούν. Τον άγγελο και την καλήν αγγελία του αγγέλου. Και στο «πως έσται τούτο», το «γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου» έρχεται σαν φυσική απάντηση στα υπέρ φύσιν.

Στην στειρότητα της γερασμένης Ελισάβετ, η κύηση και στην Παρθένο, η αναγγελία της σύλληψης. «Ότι ούκ αδυνατήση  παρά Θεώ  παν ρήμα». Μα για να γίνουν όλα αυτά, για να ξεπεραστεί ο φραγμός του δυνατού και του αδύνατου, πρέπει να υπάρξει ένας άνθρωπος σαν την Θεοτόκο. Πρέπει δηλαδή να υπάρξει ένας άνθρωπος που να ζει το υπέρ φύσιν σε έναν λόγο απλό: «άνδρα ου γινώσκω», «γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου». Πρέπει να υπάρξει άνθρωπος σαν την Ελισάβετ που να επιμένει ενάντια στον φυσικό χρόνο και να προσεύχεται.

Πρέπει, αδελφοί μου, να ξέρουμε ο καθένας από εμάς, πόσο δεμένοι είμαστε από τους όρους της φύσης. Πόσο υπόδουλοι είμαστε από τους δεσμούς της ύλης, του χρόνου και του χώρου. Ζούμε μέσα σε αυτά τα όρια. Αλλά η ελευθερία είναι η δυνατότητα να ξεπερνάμε αυτά τα όρια. Να ευαγγελιζόμεθα.

Σήμερα, το ευαγγέλιο συνδυάζει δύο γεγονότα. Αντίθετα. Η ηλικιωμένη και στείρα και η Παρθένος. Και το μήνυμα της χαράς, ο ευαγγελισμός είναι η ένωση Θεού και Ανθρώπου στο Πρόσωπο του Θεανθρώπου. Από σήμερα δηλαδή, η φύση αναλαμβάνεται από τον ίδιο τον Κτίστη της και εκπληρώνει τον προορισμό της. Έτσι ώστε να γίνεται δυνατότητα για όλους αυτό  που κατόρθωσε η Παναγία.:

Η Θεοτοκία.

Κάθε στιγμή της ζωής μας, μπορούμε να είμαστε με τον Θεό: «ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου».

Αυτό είναι σήμερα το ευαγγέλιο. Αυτή είναι η γιορτή. Όμως για τον καθέναν. Για όλους μας.

Ο ευαγγελισμός αναφέρεται σε όλους μας.

Η στειρότητα της Ελισάβετ αφορά όλους μας και το όνειδος αυτής της στειρότητας αφορά όλους μας.

Ας δούμε πού είμαστε, πόσο περιμένουμε, πόσο  προσευχόμαστε.

Πόσο σιωπούμε.

Πόσο ακούμε εκείνη την φωνή του αγγέλου.

Για να  περάσουμε από το όνειδος της ατεκνίας, στην Θεοτοκία.

Μέσα στην σιωπή να γεννηθεί ο λόγος και να γνωρίσουμε τον Λόγο.

Και την ελευθερία.