Απόδοσις της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου.

  

«Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζεις  περί πολλά, ενός δε εστί χρεία. Μαρία δε, την αγαθήν μερίδα εξελέξατο….»

Μόνοι μας έχουμε επιλέξει αυτά τα πολλά για τα οποία μεριμνάμε και τυρβάζουμε. Μόνοι μας έχουμε χτίσει αυτόν τον πολύπλοκο κόσμο γύρω μας και μέσα μας, με δική μας ευθύνη. Είναι πολλά όλα αυτά γιατί τις περισσότερες φορές μας έλειψε το ένα, αυτό που πραγματικά έχουμε χρεία. Ποτέ όμως, ούτε ένα λεπτό της ζωής μας, αυτό το ένα δεν έπαψε να λειτουργεί μέσα μας, αφού είναι αυτό που μας δόθηκε από καταβολής Κόσμου, από την Αρχή της δικής μας καταβολής.

Έτσι ότι και αν κάναμε, φτιάξαμε, ή σκεφτήκαμε μέσα μας, αυτό το ένα ψάχνουμε. Την ουσία της ουσίας μας. Γιατί όσο και όπου και εάν περιπλανηθήκαμε, από Αγάπη περιπλανηθήκαμε και για την Αγάπη.

Από το κατ’ εικόνα, στο καθ’ ομοίωση.

Όμως μεριμνήσαμε και τυρβάσαμε περί πολλά, γιατί το Ένα μας φάνηκε λίγο, γιατί ήταν λίγο, μας πήρε πολύ να καταλάβουμε ότι ήταν αρκετό! Η Μαρία όμως από την αρχή, την αγαθή μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής.

Γιατί αυτό, το αιώνιο τίποτα και κανείς δεν μπορεί να μας το αφαιρέσει, όσο αιώνια είναι η ψυχή μας, τόσο αιώνιο είναι αυτό το ένα.

Όμως, μην αδικήσουμε την ολότητα του εαυτού μας. Πάντα η Μάρθα υποδέχεται τον Κύριο, πάντα η Μάρθα περισπάται περί πολλήν διακονία, αλλά ας μην ζητήσουμε, ας μην αφήσουμε ποτέ, την ψυχή μας «ίνα συναντιλάβηται.»

Η ψυχή μας θα μένει παρά τους πόδας του Ιησού, πάντα δίπλα στην Μάρθα της διακονίας, αλλά χωρίς να συναντιλαμβάνονται.

Ολόκληρος ο εαυτός μας, θα διακονήσει τον Κύριο τελικά εφ’ όσον αντιληφθούμε πού, είμαστε και ποιοι είμαστε και γιατί και για ποιόν τυρβάζουμε. Όλα τα άλλα είναι τα «πολλά», το «ένα» είναι του οποίου «εστί χρεία».

Αυτό το ένα μας διδάσκει και η σημερινή εορτή και όλες οι εορτές.

Αυτό το Ένα ερχόμαστε να βρούμε πολλοί εμείς ανάμεσα σε πολλούς.

Αυτόν τον Ένα θα συναντήσουμε με ολόκληρο τον εαυτό μας και θα τον καταλάβουμε με την αθάνατη ψυχή μας και θα παρακαθήσουμε παρά τους πόδας Αυτού.

Ας δούμε στην ζωή μας το περιττό που μας κούρασε, αυτό που ζήσαμε αλλά δεν μας έζησε, αυτά που μας περιέσπασαν σε διακονία πολύ αλλά δίπλα μας, εύκολα, είναι αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας αφαιρέσει.

Μέσα μας…..

Αυτή η ωραία θέση, δίπλα στους πόδας του Ιησού, αυτό το ωραίο άκουσμα των λόγων Αυτού……

Και σήμερα, δικαίως, ας σηκώσουμε τη φωνή μας, αφού είδαμε, ακούσαμε και καταλάβαμε και ας πούμε και εμείς:

«Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε, και οι μαστοί, ούς εθήλασας….»

Και θα ακούσουμε τελικά την φωνή Αυτού να λέγει:

Ναι μεν αλλά, μακάριοι αυτοί που ακούν το λόγον του Θεού και τον φυλάττουν.

Βοήθεια μας

η Παναγία

    

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Παναγία Προυσιώτισσα.

 

 Η Ιερά Μονή της Παναγίας στον Προυσό της Ευρυτανίας είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και πανηγυρίζει με κάθε θρησκευτική και εκκλησιαστική λαμπρότητα, στις 23 Αυγούστου, στην Απόδοση της εορτής.

Στην όμορφη και επιβλητική τοποθεσία που διαμορφώνεται στις άκρες των βουνών Καλιακούδα και Χελιδόνα, επάνω σε ένα βράχο με μαγευτική θέα και σε σημείο με στρατηγική σημασία, είναι κτισμένη η ιστορική Μονή της Παναγίας της Προυσιώτισσας ή Μονή Προυσού. Είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και εορτάζει  23 Αυγούστου. Αποτελεί ένα από τα λίγα μοναστήρια που σώζονται στην Ευρυτανία, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα όλης της Ρούμελης, καθώς η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας προσελκύει όλο τον χρόνο πλήθος πιστών.

Η ιστορία της εικόνας της «Παναγίας Προυσιώτισσας»

Κατά την παράδοση το όνομα της Μονής οφείλεται στη θαυματουργή εικόνα της «Παναγίας Προυσιώτισσας» η οποία είναι δημιούργημα του Ευαγγελιστή Λουκά, αφιερωμένη στη χάρη Της. Το 829 μ.Χ. βρισκόταν σε έναν ναό στην Προύσα της Μ. Ασίας. Μετά από διάταγμα περί καταστροφής των Αγίων Εικόνων, ένα αρχοντόπουλο, εν ονόματι Διονύσιος, πήρε την εικόνα και ήρθε στα μέρη της τότε Ελλάδας. Φτάνοντας στην Θράκη, η εικόνα χάθηκε. Τότε κατοίκησε στην Υπάτη και έκτισε ένα μικρό εκκλησάκι. Ένα βοσκόπουλο που έβοσκε τα γίδια του, τη νύχτα από 22 προς 23 Αυγούστου, στην απέναντι μεριά του βουνού, είδε έναν φωτεινό στύλο, που ξεκινούσε από την γη και έφτανε στον ουρανό. Έντρομο από τον φόβο του άκουγε ταυτόχρονα και γλυκές μελωδίες και ψαλμούς.

Πήγε και διηγήθηκε αυτό που είδε στον πατέρα του και μετά από τρία βράδια πήγαν και αντίκρισαν όλοι μαζί τον ουράνιο στύλο. Έπειτα από αναζήτηση και φτιάχνοντας μονοπάτια, είδαν στην σπηλιά, όπου ξεκινούσε ο ουράνιος στύλος, την εικόνα της Παναγιάς να φεγγοβολά και να αστράφτει. Τότε όλοι την προσκύνησαν και δόξασαν τον Τριαδικό μας Θεό για το θαύμα που τους αποκάλυψε. Το γεγονός αυτό έγινε γρήγορα γνωστό και το αρχοντόπουλο, χωρίς να χάσει καιρό, πήρε μαζί του τους δούλους του και έτρεξε σε εκείνα τα μέρη αναζητώντας αυτό που επιζητούσε. Μόλις την αντίκρισε, την αναγνώρισε αμέσως και έπεσε κάτω προσκυνώντας Την.

Έπειτα, αφού φιλοδώρησε τους χωρικούς που την βρήκαν πήρε την εικόνα και αναχώρησε για την Υπάτη. Καθώς έφτασαν σε κάποιο ύψωμα του δρόμου κουράστηκαν και έβαλαν την εικόνα σε ένα ερειπωμένο εκκλησάκι για να ξαποστάσουν. Ενώ αποκοιμήθηκαν, όταν ξύπνησαν δε βρήκαν την εικόνα και ο άρχοντας σκέφτηκε ότι τους παρακολουθούσαν οι βοσκοί και ήρθαν κρυφά και την έκλεψαν. Καθώς επέστρεφαν πίσω, το αρχοντόπουλο άκουσε μια γυναικεία φωνή λέγοντας του: «Ω νέε σώζου! Πήγαινε στο καλό και μην κουράζεσαι, διότι εγώ αναπαύομαι καλύτερα σε αυτούς τους άγριους και ορεινούς τόπους με απλοϊκούς βοσκούς, παρά σε μεγαλουπόλεις με πλούσιους άρχοντες. Αν θέλεις να μείνεις μαζί μου έλα εκεί που με βρήκες και θα ναι για καλό σου» και ξαφνικά πάνω στο βουνό δημιουργήθηκε το τύπωμα της Παναγίας, μια τρύπα στην κορυφή του βουνού σε μέγεθος ίση με την εικόνα και κατά ύψος του βουνού εμφανίστηκαν αποτυπώματα ανθρωπίνου πέλματος (Πατήματα της Παναγίας).

Το αρχοντόπουλο μαζί με έναν υπηρέτη του πήγαν και αυτοί εκεί, όπου έγιναν μοναχοί μετανομασθέντες Διονύσιος και Τιμόθεος αντίστοιχα.

Όσον αφορά τον σημερινό ναό, χτίστηκε το 1754, πάνω στα ερείπια δύο παλαιότερων που είχαν ανοικοδομηθεί στο ίδιο σημείο. Το Μοναστήρι δέχτηκε πολλές επιθέσεις, κυρίως επί τουρκοκρατίας, και με πιο πρόσφατη αυτή της εισβολής των Γερμανών στις 16 Αυγούστου 1944, με πολλές αναφορές σε θαύματα. Στην εξωτερική πλευρά της κρύπτης διασώζονται τοιχογραφίες από τον 13ο αιώνα.

Στον χώρο του Μοναστηριού βρίσκονται το Σχολείο Ελληνικών Γραμμάτων που χτίστηκε το 1819 από τον Κύριλλο Καστανοφύλλη. Στο ίδιο σημείο με το παρεκκλήσι, στο πάνω μέρος, υπάρχει κρύπτη όπου φυλάσσονται λείψανα Αγίων, τα οποία φυλάσσονται σε βαρύτιμες λάρνακες.

Η Μονή Προυσού κατά την Επανάσταση του 1821

Το μοναστήρι στήριξε ανοιχτά τον Λάμπρο Κατσαντώνη, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη και τον Μάρκο Μπότσαρη. Ο Καραϊσκάκης δώρισε το ασημένιο κάλυμμα της εικόνας, έργο του χρυσοχόου Γεωργίου Καρανίκα, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη θεραπεία από τη θέρμη, η οποία τον ταλαιπωρούσε και από την οποία γιατρεύτηκε κατά την παραμονή του στη Μονή. Γράφει ο ιστορικός Κ. Παρρηγόπουλος << Ο Καραϊσκάκης έπασχεν από χρόνιον νόσημα όπερ χαρακτηρίζεται ως φθίσις και εκ διαλειμμάτων δεινούμενοιν ηνάγκαζε αυτόν να διατελεί κλινήρης>>. Έτσι στόλισε την εικόνα ντύνοντάς την με χρυσό πουκάμισο. Διασώζεται μάλιστα η ανάγλυφη επιγραφή πάνω από το δεξιό ώμο της Παναγίας << Η Παντάνασσα. Δι εξόδων του γενναιοτάτου στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη, χειρί Γεωργίου Καρανίκα, 1824>>

 

 

"Η Μάνα της σιωπής"

 

Πόσες φορές δεν στάθηκα μπροστά στην εικόνα Της, στο καντήλι Της και δεν είχα τίποτε απολύτως να Της πω.

Κενό, τίποτα, όλος, μάτια, όλος δάκρυα..

Λέξη δεν έβγαινε από τα ξεραμένα χείλη μου. Λέξη από το ταραγμένο μου μυαλό.

Είναι τότε που ο πόνος σε κλειδώνει, που σε παγώνει στον πιο βαρύ χειμώνα της καρδιάς σου.

Σιωπή, βλέμμα κενό, καρδιά παραλυμένη. Όταν πονάς δεν μιλάς… Σιωπάς και είναι τόσο δυνατές οι κραυγές σου που δεν ακούγονται.

Έχω δει χείλη να πάλλονται δίχως να μιλάνε. Φωνές να βραχνιάζουν δίχως να λένε λέξη.

Όλος ο άνθρωπος γίνεται μάτια, όλο το σώμα μια κραυγή, μια φωνή δίχως ήχο.

Σιωπή, σώμα σε στάση προσευχής, σε κατάσταση αναμονής…

Πόσες φορές προσευχήθηκα σε αυτή την απόλυτη σιωπή. Σε αυτά τα κρύα πατώματα της μοναξιάς σε νύχτες που έμοιαζαν αξημέρωτες.

Μόνη παρέα το εικόνισμα της Παναγίας, μια αγκαλιά, ένα χάδι Μάνας, μια ζεστή αγκαλιά κι ένας ήχος στο αυτί «σσσσσσς, όλα θα πάνε καλά…….».

Αυτή είναι η Παναγία, που ακούει τις προσευχές των σιωπηλών, που ενώ δεν μιλάς ξέρει τι λες, που δίχως να εξηγείς ξέρει τι νιώθεις και σε καταλαβαίνει.

Σε αυτή την Μάνα της σιωπής προσευχήθηκα και σήμερα, προσευχηθήκαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που δεν πήγαν εκκλησία.

Άκουσε τις σιωπές μας, ένιωσε τα πένθη και τις απώλειες μας.

Τις θλίψεις και τα άγχη μας, τους φόβους και πανικούς μας, τις ματαιώσεις και απογοητεύσεις μας.

Και να είστε για ένα σίγουροι, όσο οι άνθρωποι θα σας σταυρώνουν, ο Θεός θα σας ανασταίνει.

Όσο οι άνθρωποι θα σας πληγώνουν ο Χριστός θα σας συντροφεύει, όσο οι άνθρωποι θα ματαιώνουν τα όνειρα σας,

η Παναγία θα γίνεται η πλατυτέρα της καρδιάς σας, που μέσα στο πλάτεμα της αγκαλιά Της θα χωράμε όλοι,

προδότες και προδομένοι…

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Κυριακή ενδεκάτη εκ του κατά Ματθαίον.

  

«Ομοιώθη η βασιλεία των ουρανών άνθρωπω βασιλεί, ος θέλησε συνάραι λόγον μετά των δούλων αυτού»

Ινα συνάραι λόγον.

Μία συνομιλία, ένας διάλογος. Ο Βασιλέας της παραβολής έχει προσφέρει τα χίλια τάλαντα, με τα οποία ο δούλος έχτισε την ζωή του. Απέκτησε γυναίκα και παιδιά και περιουσία. Ο Βασιλεύς δεν ζητά τίποτε από όλα αυτά. Ζητά τα «δικά του». Τα τάλαντα. Τα χαρίσματα. Αυτό πού είναι ο καθένας από εμάς, αυτό που διαθέτουμε, η μαγιά, τα ταλέντα, αυτό ανήκει στον Θεό.

Ότι αποκτήσαμε χάριν σ αυτήν την αρχική δωρεά, χάρισμα μας αρκεί να ξέρουμε ότι όλα τα οφείλουμε στον Δεσπότη.

Χάριν στα δικά του τάλαντα αποκτήσαμε ότι αποκτήσαμε. Κι όταν έλθει να ζητήσει πίσω την δωρεά, όταν απλά θελήσει να τον δοξάσομε με ότι έχουμε, με ότι είμαστε, τότε όπως φαίνεται στην σημερινή παραβολή, ο οφειλέτης δεν έχει να επιστρέψει τίποτε. Ανάλωσε τα πάντα στο προσωπικό του όφελος. Δημιούργησε γύρω του περιουσία. γυναίκα και παιδιά ξεχνώντας από ποιόν τα έλαβε και σε ποιόν ανήκουν. Έτσι έρχεται η στιγμή πού αφού τα τάλαντα του ξοδεύτηκαν μόνο στο προσωπικό του όφελος, αφού στον ίδιο τον βασιλέα δεν έχει να αποδώσει τίποτε,  τότε πρέπει να πουληθούν ότι έχει και να δοθούν σε άλλους.

Το δεύτερο πολύ σημαντικό στοιχείο της παραβολής είναι ότι ο δούλος ζητά από τον Βασιλέα να μακροθυμήσει στην οφειλή και υπόσχεται να αποδώσει τα πάντα.

Όταν όμως λίγο πιο κάτω έρχεται ο σύνδουλος του και του ζητά λίγο χρόνο για την δικιά του οφειλή, τον πνίγει και του λέγει: «Απόδος μοι ότι οφείλεις;»

Έτσι αγαπητοί μου αδελφοί ολοκληρώνετε η εικόνα μιας παραβολής πού θέλει να μας δείξει με τι μοιάζει η Βασιλεία των Ουρανών.

Είναι η κατάσταση εκείνη όπου καλούμεθα να αποδώσουμε αυτό που πήραμε. Κι αν δεν έχουμε κρατήσει τίποτε για τον Βασιλέα μας μένει η Συγχώρηση.

Η ταύτιση δηλαδή μαζί Του. Πρέπει να του μοιάσουμε στην σχέση μας με τον σύνδουλο μας. Να μακροθυμήσουμε σε εκείνον που μας οφείλει εκατό ενώ εμείς λάβαμε χίλια. Και τίποτα δεν κρατήσαμε για τον Δωροδότη. Και ενώ ζητάμε έλεος για τον εαυτόν μας δεν συχωρούμε τον άλλο.

Απόδος μοι ότι οφείλεις.

Και ο άλλος γίνετε τελικά ο κριτής μας. Αυτό πού με την σκληροκαρδία μας αποφασίσαμε για τον άλλο γίνετε η δική μας τιμωρία. Σαν να μην

αποφάσισε ο ίδιος ο Βασιλέας. Σαν να πήραμε εμείς οι ίδιοι την απόφαση και σαν να ορίσαμε μόνοι την ποινή. Με αυτό το μέτρο που μετρήσαμε την οφειλή του άλλου με το ίδιο μας μετρά και εμάς ο Βασιλεύς «έως ου αποδώ παν το οφειλόμενο αυτώ »

Είναι ξεκάθαρο αγαπητοί μου αδελφοί. Όλα θα αποδοθούν όλα πρέπει να αποδοθούν εάν η αγάπη δεν ανατρέψει αυτήν την συνθήκη του Νόμου.

«εάν μη αφήτε έκαστος τω αδελφώ αυτού από των καρδιών υμών, τα παραπτώματα αυτών».

Για αυτό λοιπόν έρχεται η Βασιλεία των Ουρανών. Για να αντικαταστήσει τα πάντα με την αγάπη. Για να μετρήσει τα πάντα με την αγάπη. Αλλιώς θα αποδοθούν τα πάντα, θα πουληθούν, βασανιστές θα μας βασανίσουν, μέχρι να επιστρέψουμε παν το οφειλόμενο.

Βλέπετε πόσο σκληρός είναι ο τρόπος αυτός. Βλέπετε πόσο σκληρός είναι ο τρόπος που ο ίδιος ο δούλος διαλέγει. Ενώ ο Θεός, μόνο την μακροθυμία γνωρίζει. Για αυτό και καλεί σε διάλογο.

Μέχρι να ελευθερώσουμε τις καρδιές μας από τα παραπτώματα των άλλων. Μέχρι τότε θα είμαστε παραδομένοι στους βασανιστές μας. Στους βασανιστές που έχουμε επιλέξει μόνοι μας, πού το μέτρο της σκληρότητας τους εμείς πάλιν το καθορίσαμε.

Και η Βασιλεία των Ουρανών, περιμένει. Πάν το οφειλόμενο.

Περιμένει την συγχώρηση.

Μέσα από την καρδιά.

Του Άλλου.