Η Ανάσταση του Χριστού στη ζωή μας.

 

Όλοι γνωρίζουμε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία λέγεται Εκκλησία της Αναστάσεως. Γιορτάζουμε με ιδιαίτερη λαμπρότητα την Ανάσταση του Χριστού, διότι συνειδητοποιούμε ότι αυτό το γεγονός δίνει απάντηση στο πιο καίριο και καθοριστικό γεγονός της ζωής μας: Το γεγονός του θανάτου μας. Όλοι μας γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το μόνο που κρατάμε σίγουρα στα χέρια μας, είναι ο θάνατός μας. Το μόνο για το οποίον είμαστε απόλυτα σίγουροι, είναι ότι θα πεθάνουμε. Το μόνο που δεν γνωρίζουμε είναι το πότε θα συμβεί αυτό. Οπότε, τίθεται ένα μεγάλο και σοβαρό ερώτημα: Ποια είναι η σχέση της ζωής με τον θάνατο; Είναι ο θάνατος το τέρμα της ζωής; Είναι ο αφανισμός της ανθρώπινης ύπαρξης; Αλλά, αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, τότε η ζωή μας τι νόημα έχει;

Έτσι λοιπόν, αν το βράδυ της Ανάστασης, μαζεύεται ένα σωρό κόσμος στα προαύλια των εκκλησιών με μία λαμπάδα στο χέρι, είναι γιατί εκείνη τη νύχτα, μάς σπρώχνει κάποια δύναμη πιο πάνω από τη δύναμη του λογικού μας. Μία φοβερή διαίσθηση, που μας λέει ότι εκείνη τη νύχτα δόθηκε κερδήθηκε η μεγαλύτερη μάχη των αιώνων. Η μάχη ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. Γι’ αυτό λοιπόν γιορτάζουμε, διότι ξέρουμε ότι το πιο καίριο ανθρώπινο πρόβλημα είναι η πάλη του ανθρώπου ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. Και ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει μία ζωή, πιο δυνατή από τον θάνατο. Είναι η ζωή του Χριστού. Ο Χριστός, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, που είναι ο Όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου, κατέβηκε στον Άδη. «Ἡ ζωή εν τάφω κατετέθης Χριστέ». «Κατήλθες προς τον θάνατον-ποιος;- η ζωή η αθάνατος».

Η Ανάσταση του Χριστού σημαίνει το τέλος της κυριαρχίας του θανάτου. Ο θάνατος πια έχει νικηθεί, ο Χριστός έχει αναστηθεί. Ο Χριστός δεν είναι μόνο τέλειος Θεός -ως Θεός είναι αυτονόητα έξω από κάθε θάνατο – αλλά είναι και ο τέλειος άνθρωπος και άρα η Ανάστασή του μας αφορά άμεσα και προσωπικά αφού φωτίζει τη ζωή μας ολόκληρη. Σε τι τη φωτίζει;

Πρώτον, μας αποκαλύπτει ότι η ζωή μας έχει νόημα, ότι το νόημα της ζωής μας δεν είναι στη γη, αλλά φτάνει στον ουρανό. Ότι ο άνθρωπος πλάστηκε από τον Θεό για να υπερβεί και τον θάνατο και να γίνει μέτοχος της θείας και αναστημένης ζωής του Χριστού. Ότι ο άνθρωπος δεν σταματά στη γη, δεν τον χωράει κανένας τάφος, αλλά ο τάφος είναι η πόρτα, δια της οποίας μεταβαίνει από τον θάνατο στη ζωή. Και έτσι, η ζωή μας αποκτά νόημα. Και το νόημα είναι η θέωσή μας. Δεν ζούμε για να πεθάνουμε, δεν δουλεύουμε για να πεθάνουμε, δεν φτιάχνουμε οικογένειες για να τις εγκαταλείψουμε, αλλά ζούμε στη γη για να κερδίσουμε τη βασιλεία του Θεού. Ζούμε τη ζωή ως στάδιο του αγώνα για τη σωτηρία μας. Και ποια είναι η σωτηρία του ανθρώπου; Να ξαναγίνει και πάλι ακέραιος, αποκτώντας τον Θεό, που νίκησε τον θάνατο, και διά του Χριστού να νικήσουμε και εμείς τον δικό μας θάνατο και να γίνουμε και εμείς θεοί, να είμαστε θεοί εν μέσω θεών και έτσι πλέον να ζήσουμε στη βασιλεία του Θεού.

Έτσι λοιπόν η Ανάσταση του Χριστού, πρώτον χαρίζει νόημα στη ζωή του ανθρώπου και δεύτερον, φωτίζει ένα σωρό ανθρώπινα προβλήματα. Ήδη το ένα το είπαμε, αλλά ας υπογραμμίσουμε μερικά: Η Ανάσταση του Χριστού φωτίζει τον δικό μας θάνατο. Πώς αντιμετωπίζουμε τον θάνατό μας; Πώς αντιμετωπίζουμε τον θάνατο των δικών μας; Ο απόστολος Παύλος μας λέει ότι «δεν θέλω αδελφοί μου να λυπάστε σαν κι αυτούς που δεν έχουν ελπίδα» (Α΄ Θεσ. 4, 13), γιατί, αν πραγματικά πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, τότε «όλους όσοι πέθαναν, με την πίστη στον Χριστό και ενωμένοι με τον Χριστό, θα τους οδηγήσει μαζί Του» (Α΄ Θεσ. 4, 14). Λοιπόν, στο τέλος αυτής της επίγειας ζωής, δεν μας αναμένει ο θάνατος, αλλά η ζωή που νίκησε τον θάνατο. Και αν υπάρχει κάτι που πρέπει να μας απασχολεί, δεν είναι το αν θα πεθάνουμε – αυτό το ξέρουμε σίγουρα – αλλά αν την ώρα που θα φύγουμε, θα είμαστε συντροφιά με τον Χριστό. Αυτό πρέπει να είναι το μεγάλο ερώτημα και η μεγάλη αγωνία μας, αν αγαπάμε πραγματικά την αληθινή ζωή.

Η Ανάσταση του Χριστού πρέπει να περάσει στην καθημερινότητά μας. Δεν είναι μία γιορτή την της Εκκλησίας, είναι μία γιορτή της ζωής. Δεν είναι μία γιορτή σε μία ορισμένη περίοδο, είναι πρόσκληση, ώστε όλη η ζωή του ανθρώπου να είναι αναστημένη. Θα έχετε ακούσει και άλλη φορά για τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ, ο οποίος προσφωνούσε όποιον και αν συναντούσε, οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, με τα λόγια «Χριστός Ανέστη, χαρά μου», ακόμη και τους ληστές που τον άφησαν ανάπηρο. Όταν ο Χριστός είναι Αναστημένος μέσα σου, τότε τα πάντα είναι γεμάτα χαρά μέσα σου, τους βλέπεις όλους τους χαρά και ευλογία στη ζωή σου. Άλλωστε, αυτή είναι η προϋπόθεση για να γιορτάσουμε την Ανάσταση. Θυμάστε τι λέει το περίφημο δοξαστικό της Αναστάσεως;

«Ἀναστάσεως ἡμέρα και λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει

καί ἀλλήλους περιπτυξώμεθα. Εἴπωμεν, ἀδελφοί, καί τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς

συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει».

Όταν κάποιος σας λέει «Χριστός Ανέστη» και εσείς απαντάτε «Αληθώς Ανέστη», τότε επιλέγετε και για εσάς τον αναστάσιμο τρόπο της ζωής. Δεν είναι μία φράση, απλώς ένας κούφιος τυπικός διάλογος. Το «Αληθώς Ανέστη» περιέχει μέσα σε δύο λέξεις μόνον, όλο το νόημα του γεγονότος της Αναστάσεως και των καρπών που προέκυψαν από την Ανάσταση του Χριστού για ολόκληρο τον κόσμο. Κάποτε, πρέπει να μάθουμε στη ζωή μας να είμαστε συνειδητοί και τίμιοι με τον εαυτό μας. Να πιστεύουμε γνήσια και αληθινά, να βιώνουμε πραγματικά την Ανάσταση του Χριστού. Αν θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί, να είμαστε Χριστιανοί, όπως μας θέλει ο Χριστός και όχι όπως θέλουμε εμείς! Και τον αναστημένο Χριστό, μόνον στην Εκκλησία μπορούμε να τον συναντήσουμε και να το ζήσουμε.

Είναι απλές αλήθειες όλα αυτά, αλλά σκορπίζεται ο νους μας από τον εγωισμό πρωτίστως και έπειτα από όλα τα υπόλοιπα πάθη μας. Ας ευχηθούμε λοιπόν με όλη μας την καρδιά, να είναι η Ανάσταση του Χριστού ο τρόπος της ζωής όλων μας, δηλαδή να νιώσουμε στα κατάβαθα της υπάρξεώς μας το «Χριστός Ανέστη», ώστε το «Αληθώς Ανέστη» να εκπορεύεται από τα βάθη της ψυχής μας και να σημαίνει έτσι ότι είμαστε έτοιμοι να το ζήσουμε έμπρακτα και αληθινά στη ζωή μας, ως γεγονός της προσωπικής μας ιστορίας και σωτηρίας.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης Παύλου, Δεν έχουμε άλλο δρόμο από την αγάπη,  εκδ. εν Πλω.

 

 

Αναστάσιμο μήνυμα 2025 του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου

 

Αναστάσιμο μήνυμα 2025 του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου

Αδελφοί μου και παιδιά μου εν Κυρίω αγαπητά,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

και

Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός!

Ο αναστημένος Χριστός γίνεται το θεμέλιο της καινούργιας ζωής και πραγματικότητας, της καινής κτίσης.]Ο σαρκωθείς Λόγος, ο κατατεθείς εν τάφω άπνους και νεκρός Κύριος, εξηγέρθη «ως ο υπνών». Δώρισε στην ανθρώπινη φύση την αθανασία και την επανέφερε «προς την προτέραν ευγένειαν».[5] Στα Έσχατα όλοι θα αναστηθούν για να συναντήσουν τον Κύριο και «ούτω πάντοτε συν Κυρίω εσόμεθα».

Ωστόσο, ο κόσμος, ο μακράν του Θεού, «εν τω πονηρώ κείται». Οι δυνάμεις του κακού φαίνεται να κυριαρχούν παντού. Πόλεμοι, βία, αδικία και άνομα συμφέροντα, μεταναστεύσεις ανθρώπων, προσφυγιά. Οι λαοί γίνονται αντικείμενο συναλλαγής. Ο πόνος ανείπωτος, βουβός μαζί και εκκωφαντικός. Οι προβλέψεις για τις κοινωνικές αλλαγές σε όλο τον κόσμο δυσοίωνες. Οι προσωπικές σχέσεις δοκιμάζονται. Η σημασία της οικογένειας υποβαθμίζεται. Το φυσικό κακό έρχεται κάποιες στιγμές να ολοκληρώσει την εικόνα της απόγνωσης. Οι εκκλησιαστικές μας κοινότητες κλυδωνίζονται και δοκιμάζονται κάποτε και αυτές από το κλίμα της αυξανόμενης αδιαφορίας. Η παύλεια διαπίστωση «έξωθεν μάχαι, έσωθεν φόβοι» φαίνεται τόσο ταιριαστή στη δική μας πραγματικότητα.

Η Βασιλεία του Θεού είναι, όπως ψάλαμε κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, «δικαιοσύνη και άσκησις συν αγιασμώ». Η οδός του Θεού είναι οδός θυσιαστικής αγάπης. Όσοι διαλέγουμε αυτό τον δρόμο καλούμαστε σε πορεία χωρίς συμβιβασμούς. Αληθινή αγάπη, όπως γράφει ένας μεγάλος λογοτέχνης, σημαίνει να κάνουμε τον εαυτό μας υπεύθυνο για όλα τα ανθρώπινα όντα και για τον κόσμο ολόκληρο. Ζωή αναστάσιμη σημαίνει αγώνας. Αγώνας κατά του κακού που υπάρχει γύρω μας, με αίσθηση ευθύνης για τον ελάχιστο αδελφό μας. Αγώνας κατά του κακού που ριζώνει μέσα μας, κατά του εγωισμού, της ιδιοτέλειας και της αμαρτίας.

Αυτό το χριστιανικό ήθος κυοφορείται μέσα στη Λατρεία και στην ευγνωμοσύνη μας προς τον Αναστάντα Θεάνθρωπο. Αυτόν τον σταυρικό τρόπο ζωής τον οδηγεί η άπειρη Χάρη, που συνοδεύει τη θυσία του Χριστού, μια θυσία χάριν όλων. Η ζωή και η Ιστορία αποκτούν νόημα.

Παιδιά μου εν Κυρίω!

Ο Αναστημένος Χριστός προσφέρει προοπτική μεταμορφωτική της Ιστορίας του κόσμου. Η μαρτυρία της Αναστάσεως του Χριστού γίνεται το ιερό καθήκον μας και το μελώδημα της καρδιάς μας.

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!

Πέμπτη κραυγή του Ιησού : Ιδού η μήτηρ σου.

Την πονεμένη μάνα που δίπλα σου πικρά οδύρεται και κλαίει και που σπαραχτικά τον αέρα με ιαχές πόνου πλημμυρίζει με το: "ω γλυκύ μου έαρ πού έδυ σου το κάλλος;" να λέει, αγαπημένε μου μαθητή ,μην την αφήσεις συνέχεια να δακρύζει.

Απλόχερα την αγάπη σου και τη βοήθεια σου να της προσφέρεις. Μάνα σου αληθινή να την κάμεις, ώρα που ο γιος της μακριά ταξιδεύει. Όταν λυγίζει με υπομονή ,επιμονή και πίστη-όπως εσύ ξέρεις-παρηγόρα την και μην αφήνεις τον πόνο άσπλαχνα να την παιδεύει.

Τα λόγια σου χάδι να γίνονται στην καρδιά της, όταν οδύρεται. Κάνε την να νιώθει τη συντροφιά σου στην άγρια μοναξιά της. Μην αφήνεις την ψυχή της καθημερινά από τον πόνο να φθείρεται, όταν πονεμένα το όνομα μου πλανάται στην κάθε κραξιά της .

2.-

Δεν υπάρχει πιο αγαπητό πράγμα στον κόσμο από τη μάνα, αγαπημένε μου μαθητή και φίλε -κι ο καθένας μας το γνωρίζει-Η καρδιά της πάντα χτυπά σαν την γλυκόλαλη καμπάνα για το παιδί της κάθε που χαίρεται, πσνεί, υποφέρει, δακρύζει.

Τη μάνα ,που δίπλα σου στέκει και θρηνολογεί και οδύρεται την αγιάτρευτα λαβωμένη από πόνο - κι ολοένα μαραίνεται -που με βλέπει πάνω στον Σταυρό κι η καρδιάς της φθείρεται κι ακατάπαυστα κλαίει κι απαρηγόρητα στηθοδέρνεται,

τη μάνα που το χαμό μου σαν ένα θανάσιμο φαρμάκι πίνει, τη μάνα τη φτωχοντυμένη ,τη μαυροφορούσα, την απελπισμένη , που δεν έχει πια δικό της παιδί, ελπίδα στα γηρατειά να της δίνει, μην την αφήσεις στην προστυχιά του κόσμου μόνη,  βασανισμένη.

Πιάσε της σφιχτά το χέρι κι αγάλια αγάλια μαζί να πορεύεστε. Φριχτό πολύ το δράμα της ζωής ανάμεσα σε λύκους και τσακάλια. Όλα: χαρές ,πίκρες, λύπες ,στεναγμούς,  καημούς αντάμα να γεύεστε .

 Κάμε τη μάνα σου. Άκουσε του δασκάλου σου τα θερμά παρακάλια .

3.-

Δεν υπάρχει καλύτερο γιατρικό νια τον πόνο, Ιωάννη από την αγάπη προς τη μάνα ,που σε γέννησε και ο' ανάθρεψε . Η καρδιά της, για το παιδί της, ένα καυτό, πυρωμένο καζάνι για σένα που για να σε μεγαλώσει στη ζωή της πολύ πάλεψε.

Τώρα που με το χαμό μου μοναξιά γύρω απ' την ψυχή της απλώθηκε κι από πουθενά καμιά παρηγοριά, καμιά βοήθεια δεν περιμένει γιατί ο μονάκριβος της γιος από άνομους στον Γολγοθά σταυρώθηκε μοναχή, απροστάτευτη ανάμεσα σε τσακάλια και λύκους θα παραμένει.

Παραγγελιά τρανή σου αφήνω ,προτού η ψυχή μου εγκαταλείψει το σώμα μόνη της να μην την αφήσεις μέσα ότου κόσμου την κατακραυγή και πριν το αιματοβαμμένο μου κορμί βυθιστεί βαθιά μέσα στο χώμα πάρε την μαζί σου ,κάμε την μάνα σου, χαρούμενη η ψυχή μου να βγει.

Ιδού η μήτηρ σου ,αγαπητέ μου μαθητή -δείχνοντας την με το βλέμμα -φρόντιζε την ,προστάτευέ την σε κάθε της ζωής της στιγμή και ώρα . Η αγάπη σου να φωτίζει τον δρόμο σας, σαν όπως του ήλιου το στέμμα. Υποσχέσου μου .ευτυχισμένος να φύγω από την ψεύτικη ζωή μου τώρα.

4.-

Με πνιγμένη φωνή ,που ήθελε όλον τον πόνο Του να φανερώσει -ώρα που μια μάνα στη ρίζα του Σταυρού στηθοδέρνεται και κλαίει-με το βλέμμα Του, στέλνοντας το τον μαθητή Του να ζώσει και με ασταμάτητα τα δάκρυα να τρέχουν στα μαγουλά Του, του λέει:

"Ιδε η μήτηρ σου, αγαπημένε μου μαθητή ,από τώρα και πέρα. Η φροντίδα σου μπάλσαμο στην σπαραλιασμένη της ψυχή να γίνει Να ηχολογά την αγάπη σαν μια γλυκόλαλη αρχαγγελική φλογέρα και σαν γάργαρο νερό μιας κρυστάλλινης πηγής να την πίνει.

Ένας καημός ασάλευτος, Ιωάννη ,την ψυχή μου πολύ βαραίνει. Τώρα που εγώ θα φύγω από τη ζωή δεν θα 'θελα να μείνει μόνη . Πάρε την μαζί σου. Η δόλια της ζωή με πίκρες να μην διαβαίνει, σαν βάρκα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα ,χωρίς κουπί και τιμόνι.

Να η μάνα σου ,Ιωάννη, προστάτευε την από κάθε κακιά ώρα ίσαμε που να συναντηθούμε και πάλι κάποια του καιρού μέρα . Βαρυχειμωνιά ! Προστάτευε την από της συμφοράς κάθε μπόρα μέχρι που μια ανοιξιάτικη ομορφιά ν ' απλωθεί ως τα πέρατα πέρα.

5.-

Αναμνήσεις μιας τριαντατριάχρονης ζωής που πέρασε γεμάτη από πίκρες, βάσανα ,που της προκάλεσαν οι άνθρωποι. Πάνω στον Σταυρό καρφωμένος τώρα τη νιώθω ότι γέρασε και να μην ξεπέσει προσπάθεια καταβάλλω υπεράνθρωπη.

Τη μάνα που με γέννησε και με κόπους μ' ανάθρεψε λυπούμαι. Η αγάπη της για μένα μια αστροφεγγιά γεμάτη γαλήνη . Τώρα που φεύγω από τη ζωή βαθιά πολύ στενοχωρούμαι που στον κόσμο έρημη ,χωρίς κανέναν προστάτη θα μείνει.

Ιωάννη,  στα χέρια σου την παραδίνω για να την προσέχεις . Μην αφήσεις το δέντρο της ζωής της άπονα να φυλλορροήσει. Σαν τη δική σου μάνα μέσα στην καρδιά σου να την έχεις. Την αγάπη σου να της προσφέρεις ώστε ποτέ να μην δακρύσει.

Σαν το ρυάκι που όλο περνά κι όλα τα διψασμένα ποτίζει, σαν το φωτεινό άστρο της αυγής που διώχνει μακριά το σκοτάδι, να κάνεις την κάθε της ώρα και στιγμή χαρά και γέλιο ν' ανθίζει. Χωρίς τη δική σου παρουσία η ζωή της σκοτεινή σαν τον Άδη.

Κάνε τον πόνο ,που για την απουσία μου έχει, να τον αποξεχάσει. Όρθια κράτα την ψυχή της .Να μην την αφήσεις να λυγίσει. Δύσκολο πολύ είναι για κάποιον που ό,τι πολύτιμο έχει το χάσει να μην κλάψει γοερά, να μην πονέσει και να μην δακρύσει.

Ίδε η μήτηρ σου, Ιωάννη, αγαπημένε μου φίλε και μαθητή. Δέξου την θερμά μέσα στην αγκαλιά σου. Κάμε την δική σου μάνα ξέγνοιαστος να φύγω από τη ζωή τούτη. Εντολή σου δίνω ρητή μαζί να χαρείτε και να χτυπήσετε της Ανάστασης μου την καμπάνα .

 

Αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή : Εφτά κραυγές αγωνίας του Χαραλάμπους Ευσταθίου Γαλανάκη

 

Τρίτη κραυγή του Ιησού.

 

Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ΄ εμού έση εν Παραδείσω.

Μνήσθητι μου, Κύριε    με συντριβή καρδιάς ο ληστής αναφωνεί. Την ψυχή μου, Ανεξίκακε, την πλημμυρισμένη από μίση και πάθη την σμπαραλιασμένη από του πόνου και της αμαρτίας την ηδονή σώσε την, πως είσαι φιλεύσπλαχνος όλος ο κόσμος να το μάθει.

Το ξέρω ότι το μέγεθος των ανομιών μου πλήθος μεγάλο είναι κι ότι κανένας άλλος όπως εγώ, δεν διέπραξε τόσα εγκλήματα. Ήμαρτον ,Κύριε. Λυτρωτής της κολασμένης μου ζωής, Άχραντε, γίνε.

Μνήσθητί μου και απάλλαξε με από τα πολλά μου ανομήματα.

Αμαρτωλός, κακούργος, φονιάς είμαι .Σε παρακαλώ να με αξιώσεις της άπειρης κι αλογάριαστης συγγνώμης Σου κοινωνός να γίνω τη βαθιά μεταμέλεια μου για ό,τι έκανα στη ζωή μου, να νιώσεις και φλογερός κήρυκας των λόγων Σου και πιστός οπαδός Σου να μείνω.

«Αμήν, λέγω σοι, σήμερον μετ εμού έση εν τω Παραδείσω" ΄

(Αλήθεια σου λέω ότι σήμερα μαζί μου στον Παράδεισο θα είσαι. Κανέναν μετανιωμένο κακούργο ,φονιά, ληστή ποτέ δεν θ' αφήσω στα καταγώγια της Κόλασης. Εσύ πρώτος απ' όλους καλείσαι)

'Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία Σου" λέει. Κι αντιλάλησαν ως τα τρίσβαθα της ψυχής του τα λόγια. Ξύπνησε η συνείδηση του για τα τόσα του ανομήματα και κλαίει κι αναστοράται των θυμάτων του τα παρακάλια και μοιρολόγια.

Πύρινα, καυτά τα δάκρυα του στα μαγουλά του ,όλο αρμύρα . Λίγες οι στιγμές που, σταυρωμένος, του έμειναν ακόμα να ζήσει. Ατιμασμένος να πεθάνει στου Γολγοθά τα μέρη τον δίκασε η Μοίρα .

Μετανιωμένος θέλει τώρα την ψεύτικη ετούτη ζωή ν' αφήσει.

«Μνήσθητί μου, Κύριε» Με δυνατή στριγκιά παρακαλεί κραυγή που ξεφρενιασμένη από τα πονεμένα του στήθη βγαίνει. Σε λίγο πλακώνει το βαθύ σκοτάδι .Δεν περιμένει άλλην αυγή κι ακούει τον πολυπόθητο λόγο, που την ψυχή του χορταίνει:

"Αμήν λέγω σοι ,ότι μετ" εμού σήμερον έση εν τω Παραδείσω".

 Όλα γύρω του φωτίστηκαν από μια λάμψη ουράνια, θεϊκή "Μετανιωμένος, στο σκοτεινό βασίλειο του Άδη δεν θα σε αφήσω σύντροφο κι αδελφό μου θα σε δεχτώ στην αγκαλιά μου την πατρική"

Αγάλια αγάλια τρέχουν σαν βρύση τα δάκρυα από τα δυο του τα μάτια και μουσκεύουν το ξύλο του σταυρού και σταλαγματίζουν στο χώμα, ώρα που η καρδιά του ληστή γίνεται χίλιες χιλιάδες κομμάτια γιατί ξέρει ότι από την Κόλαση θα βρεθεί στ¹ ουρανού το δώμα .

Αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή : Εφτά κραυγές αγωνίας, του Χαραλάμπους Ευσταθίου Γαλανάκη

Η Παραβολή των δέκα παρθένων.

 

Στην παραβολή των φρονίμων και των μωρών παρθένων όταν το λάδι των μωρών παρθένων έλειψε, αναφέρεται «Πορεύεσθε προς τους πωλούντας και αγοράσατε εαυτοίς». Όταν όμως το αγόρασαν η πόρτα του νυμφώνος είχε ήδη κλείσει και δεν μπορούσαν να μπουν. Μερικοί λένε ότι η έλλειψη λαδιού από τις μωρές παρθένες σημαίνει την έλλειψη καλών έργων κατά την διάρκεια της ζωής τους. Τέτοια ερμηνεία δεν είναι εντελώς σωστή. Πώς ήταν δυνατόν να μην είχαν καλά έργα αφού λέγονταν παρθένες, αν και μωρές; Η παρθενία είναι η υπέρτατη αρετή, μια αγγελική κατάσταση, και από μόνη της θα μπορούσε να λάβει την θέση των άλλων καλών έργων.

Νομίζω ότι αυτό που τους έλειπε ήταν η Χάρη του Παναγίου Πνεύματος του Θεού. Οι παρθένες αυτές είχαν ασκήσει τις αρετές αλλά, έχοντας πνευματική άγνοια, υπόθεσαν ότι η χριστιανική ζωή βιώνεται μόνο με την εκτέλεση των καλών έργων. Κάνοντας καλά έργα σκέφτηκαν ότι πραγματοποίησαν το έργο του Θεού, αλλά πολύ λίγο ενδιαφέρθηκαν αν μ’ αυτό τον τρόπο απόκτησαν τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος του Θεού. Τέτοιοι τρόποι ζωής που βασίζονται μόνο στην εκτέλεση καλών έργων, χωρίς προσεκτικό έλεγχο αν αυτά επισύρουν τη χάρη του Πνεύματος του Θεού, αναφέρονται στα ιερά βιβλία: «εισίν οδοί δοκούσαι είναι ορθαί ανδρί, τα μέντοι τελευταία αυτών βλέπει εις πυθμένα» (Παροιμίες ιστ’ 25)

Ο μέγας Αντώνιος μιλάει στις επιστολές του προς μοναχούς για τέτοιες παρθένες: «Πολλοί μοναχοί και μοναχές δεν έχουν γνώση των διαφόρων ειδών θέλησης που ενεργούν στον άνθρωπο, και δεν γνωρίζουν ότι επηρεάζονται από τρείς θελήσεις: η πρώτη είναι η υπερτέλεια και σωτηριώδης θέληση του Θεού· η δεύτερη είναι η δική μας ανθρώπινη θέληση που αν δεν είναι καταστρεπτική δεν είναι ούτε σωστική· και η τρίτη θέληση είναι η θέληση του διαβόλου – ολότελα καταστρεπτική.»

Αυτή η τρίτη θέληση του εχθρού διδάσκει τον άνθρωπο είτε να μην κάνει καθόλου καλά έργα είτε να τα κάνει με μόνη τη δική μας θέληση. Μας διδάσκει να κάνουμε το κάθε τι για να κολακεύσουμε τα πάθη μας ή διαφορετικά, μας διδάσκει να κάνουμε το καλό για χάρη του καλού και να μην φροντίσουμε για την χάρη που παρέχεται μέσα από τα καλά έργα. Αλλά η πρώτη, η σωστική θέληση του Θεού, αποδείχνετε με την εκτέλεση των καλών έργων μόνο και μόνο για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, σαν ένα αιώνιο, ανεξάντλητο θησαυρό, που στην πραγματικότητα είναι ανεκτίμητος. Η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος είναι, κατά κάποιο τρόπο, το λάδι που έλειπε από τις μωρές παρθένες. Κλήθηκαν μωρές ακριβώς γιατί είχαν ξεχάσει τον απαραίτητο καρπό της αρετής, την χάρη του Αγίου Πνεύματος, χωρίς την οποία κανένας δεν μπορεί να σωθεί. «Αγίω Πνεύματι πάσα ψυχή ζωούται και καθάρσει υψούται, λαμπρύνεται, τη Τριαδική Μονάδι, ιεροκρυφίως» Αναβ. δ’ ήχου.

Αυτό είναι το λάδι των φρονίμων παρθένων που έκαιγε αδιάλειπτα και φώτιζε. Οι παρθένες αυτές με τις καιόμενες λαμπάδες τους μπορούσαν να συναντήσουν τον νυμφίο, ο οποίος ήρθε «εν τω μέσω της νυκτός» και να εισέλθουν στον νυμφώνα της χαράς μαζί Του. Αλλά οι μωρές παρθένες, αν και πήγαν στην αγορά για να αγοράσουν λίγο λάδι, όταν είδαν τις λαμπάδες τους να σβήνουν, δεν μπόρεσαν να γυρίσουν έγκαιρα και η πόρτα ήδη είχε κλείσει.

Η αγορά είναι η ζωή μας. Η πόρτα του νυφικού θαλάμου που έκλεισε και εμπόδισε τον δρόμο προς το Νυμφίο είναι ο θάνατος του ανθρώπου. Οι φρόνιμες και οι μωρές παρθένες είναι οι ψυχές των χριστιανών. 

Το λάδι δεν είναι τα καλά έργα αλλά η χάρη του Παναγίου Πνεύματος του Θεού, που κερδίζεται με αυτά τα καλά έργα και μεταφέρει τις ψυχές από μια κατάσταση σε μια άλλη – δηλ. από την φθορά στην αφθαρσία, από τον ψυχικό θάνατο στην πνευματική ζωή, από το σκότος στο φως, από τον στάβλο της ύπαρξής μας (όπου τα πάθη είναι δεμένα σαν άλογα κτήνη και άγρια θηρία) στον ναό του Θεού, μέσα στο λαμπρό νυμφώνα της αιώνιας ευφροσύνης του Ιησού Χριστού, του Κυρίου μας, του Δημιουργού και Λυτρωτή και αιώνιου Νυμφίου των ψυχών μας. Πόσο μεγάλη είναι η συγκατάβαση και η συμπάθεια του Θεού για την ελεεινότητα μας, δηλ. για την αδιαφορία μας στις φροντίδες που Εκείνος καταβάλλει για μας. Ο Θεός λέει: «Ιδού εστηκα επί την θύρα και κρούω» (Αποκαλ. Γ’ 20). Με τη λέξη «θύρα» εννοεί την πορεία της ζωής μας, που δεν έχει ακόμα κλείσει με το θάνατο! Ω, πόσο επιθυμώ, φιλόθεε, ώστε σ’ αυτή τη ζωή να έχεις πάντα το Πνεύμα του Θεού! «Εν ω ευρώ σε εκεί και κρινώ σε», λέει ο Κύριος.

 Αλλοίμονο μας αν μας βρει φορτωμένους με τις μέριμνες και τις λύπες αυτής της ζωής! Ποιός θα μπορέσει να υποφέρει το θυμό Του, ποιός θα μπορέσει να αντισταθεί στην οργή του προσώπου Του; Γι’ αυτό και προειδοποίησε: «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν» (Μαρκ. Ιδ’ 38), δηλαδή για να μη στερηθείτε το Πνεύμα του Θεού, γιατί η εγρήγορση και η προσευχή μας φέρνει τη χάρη Του.

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ,.Πέτρου Μπότση- Σελ 106- 108

 

Το Σάββατο του Λαζάρου.

 

Ξέρουμε ότι το Σάββατο είναι βασικά αφιερωμένο στους τεθνεώτες και η Θεία Λειτουργία γίνεται στη μνήμη τους. Όμως το Σάββατο του Λαζάρου είναι διαφορετικό. Η χαρά που διαποτίζει τις ακολουθίες αυτής της ημέρας, τονίζει ένα κεντρικό θέμα: την επερχόμενη νίκη του Χριστού κατά του Άδη..

Στην πρώτη Εκκλησία, το Σάββατο του Λαζάρου ονομαζόταν «αναγγελία του Πάσχα». Πραγματικά αυτό το Σάββατο αναγγέλλει, προμηνύει, το υπέροχο φως και τη γαλήνη του επομένου Σαββάτου, του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου, που είναι ημέρα του Ζωηφόρου Τάφου..

Στον τάφο του Λαζάρου ο Θεός συναντά το Θάνατο, την πραγματικότητα που είναι αντι-ζωή, που είναι διάλυση και απόγνωση. Ο Θεός συναντά τον εχθρό Του, ο οποίος του απέσπασε τον κόσμο Του και έγινε ο ίδιος «άρχων του κόσμου τούτου»…. «και εδάκρυσεν ο Ιησούς…». Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δάκρυσε : αγαπούσε το φίλο Του Λάζαρο και γι’ αυτό είχε τη δύναμη να τον φέρει πίσω στη ζωή. Η δύναμη της Ανάστασης δεν είναι απλά μια θεϊκή «δύναμη αυτή καθ’ εαυτή», αλλά είναι δύναμη αγάπης, ή μάλλον η αγάπη είναι δύναμη.

Ο Θεός είναι Αγάπη και η Αγάπη είναι Ζωή. Η Αγάπη δημιουργεί Ζωή… Η Αγάπη, λοιπόν, είναι εκείνη που κλαίει μπροστά στον τάφο και η Αγάπη είναι εκείνη που επαναφέρει τη ζωή. Αυτό είναι το νόημα των θεϊκών δακρύων του Ιησού. Μέσα απ’ αυτά η αγάπη ενεργοποιείται και πάλι – αναδημιουργεί, απολυτρώνει, αποκαθιστά τη σκοτεινή ζωή του ανθρώπου: «Λάζαρε, δεύρο έξω!..» Προσταγή απολύτρωσης. Κάλεσμα στο φως. Ακριβώς γι’ αυτό το Σάββατο του Λαζάρου είναι το προοίμιο και του Σταυρού, σαν τη μέγιστη θυσία της αγάπης, και της Ανάστασης, σαν τον τελικό θρίαμβο της αγάπης.

Από το βιβλίο του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, Σύντομη λειτουργική εξήγηση των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδος. Εκδ. Ακρίτας 1990.

 

Η αγιότητα των απλών ανθρώπων.

 

 Την ορθόδοξη παράδοση, λοιπόν, από την οποία αντλούσα τις θεραπευτικές δυνατότητές μου, δεν την γνώρισα στις αίθουσες της θεολογικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου άκουσα μόνο διανοητικούς ορισμούς για την αγάπη, την ταπεινοφροσύνη, την κοινωνία, και όπου βίωνα την πιο ψυχρή αδιαφορία του ανθρώπου για τον άνθρωπο, την υποκρισία της εξωτερικής ευπρέπειας και ευσέβειας και την ιδιοτέλεια των ανθρώπων που ασχολούντο ακόμη και με τη θεολογία για να έχουν τη θέση που θα τους εξασφάλιζε μια άνετη ζωή, στην οποία και μόνο έδειχναν να πιστεύουν παρὰ τις λεκτικές θεολογικές κορώνες.

Την ορθόδοξη παράδοση από την οποία αντλούσα τις θεραπευτικές μου δυνατότητες την είχα βιώσει με τις εκδιδόμενες και τους εξαρτημένους της Τρούμπας στον Πειραιά, όπου ήταν το κουρείο του πατέρα μου στο οποίο εκείνος με πήρε να δουλέψω όταν ήμουν έντεκα χρονών, όχι για λόγους οικονομικούς, αλλά γιατί πίστευε ότι εκεί θα αποκτούσα πολύτιμες γνώσεις για τη ζωή. Οι εκδιδόμενες και οι εξαρτημένοι της Τρούμπας δεν εστηρίζοντο στην δική τους δικαιοσύνη όπως οι καθώς πρέπει ευσεβείς και γι' αυτό όχι μόνο δεν είχαν έπαρση αλλά είχαν μια αυθόρμητη ταπεινοσύνη.

Δεν έκαναν καμιά προσπάθεια να αποκρύψουν την κατάντια τους. Δεν κάλυπταν την παλιανθρωπιά τους με μάσκα υποκριτικής ευπρέπειας. Δεν έκρυβαν την οργή τους με ανατριχιαστικά ευγενικά χαμόγελα, και είχαν μια γνήσια πίστη στην δύναμη και στην αγάπη του Θεού, γιατί αν και ομολογούσαν την κατάντια τους, δεν σταματούσαν να ζητούν και να ελπίζουν χωρίς μεγαλορρημοσύνες στο Έλεος του.

Ἀλλὰ πάνω απ’ όλα αυτοί οι μεγάλοι αμαρτωλοί βίωναν και ακτινοβολούσαν την πιο καίρια χριστιανική αρετή, που είναι η χωρίς όρους και προϋποθέσεις αποδοχή του άλλου, οποιαδήποτε και αν είναι η κατάντια του, που είναι, όπως λέει ο Χρυσόστομος, το κατ’ εξοχήν θεϊκό γνώρισμα. «Γίνεσθε ουν οικτίρμονες», λέει ο Χριστός, «καθώς και ο Πατήρ ημών οικτίρμων εστί» (Λουκ. 6,36). Μόνο οι πόρνες και οι χασικλήδες μπορούν να αποδέχονται τους άλλους ανεπιφύλακτα γιατί έχουν πλήρη επίγνωση της δικής τους κατάντιας και όχι εκείνοι που είναι βέβαιοι για την αρετή τους. Γι' αυτό και ο Χριστός απευθυνόμενος σ' αυτούς τους τελευταίους διεκήρυσσε: «Οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού» (Ματθ. 21,31).

Αλλά την ορθόδοξη παράδοση από την οποία αντλούσα τις θεραπευτικές μου δυνατότητες την είχα γνωρίσει και από όλους αυτούς τους απλούς ανθρώπους που τη ζούσαν όχι μόνο χωρίς να κάνουν κηρύγματα, αλλά χωρίς να το συνειδητοποιούν και αυτοί οι ίδιοι, όπως εκείνος ο υποδηματοποιός, τον οποίο υπέδειξε στον Μ. Αντώνιο ο Θεός, όταν εκείνος τον ρώτησε αν υπήρχε μεγαλύτερος άγιος απ’ αυτόν.

Πρόκειται για εκείνους τους απλούς ανθρώπους από τους οποίους γνώρισαν ο Ντοστογιέφσκι και ο Παπαδιαμάντης την Ορθοδοξία και οι οποίοι την ακτινοβολούν με τις απλές στιγμές και κινήσεις της καθημερινής ζωής σε αντίθεση με τους διανοουμένους που, τουλάχιστον στο έργο του Ντοστογιέφσκι, είναι φορείς της αλλοτριώσεως και της παρακμής. Αυτοί οι απλοί άνθρωποι είναι οι πραγματικοί άγιοι, γιατί εκτός του ότι βιώνουν ουσιαστικά το πνεύμα του Χριστού παραμένουν άγνωστοι και δεν αποκομίζουν τιμές και δόξες από τους ανθρώπους. Η απουσία τέτοιων πραγματικών αγίων είναι η πιο κρίσιμη έλλειψη της σύγχρονης ζωής.

Εγώ προσωπικά ένα μόνο άγιο άνθρωπο γνωρίζω. Είναι ένας αγράμματος ξυλουργός. Ένας φτωχός οικογενειάρχης. Ένας ακαταπόνητος δουλευτής. Πρόθυμος να κάνει ό,τι του ζητήσεις. Που τον κάνεις ό,τι θέλεις και δεν διαμαρτύρεται ποτέ. Που χρεώνει για τη θαυμάσια δουλειά του μόνο το μεροκάματό του. Που δεν καυχιέται για τίποτε. Που δεν διαμαρτύρεται και δεν παραπονείται για τίποτε, όχι γιατί είναι ανόητος αλλά γιατί είναι πραγματικά άγιος.

π. Φιλόθεος Φάρος- Η αλλοίωση του Χριστιανικού Ήθους