ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ

«ουκ επ άρτω μόνω ζήσετε άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού».

Πορεύεται ο άνθρωπος μέσα στην έρημο της ζωής του πειραζόμενος από το σώμα και την ψυχή του, πειραζόμενος υπό του διαβόλου. Η πείνα και η δίψα του σώματος είναι πάντα τόσο δυνατή που να θέλει να μετατρέψει τις πέτρες σε ψωμιά, για να χορτάσει. Η ένταση και η αγωνία της ζωής είναι τόσο δυνατή που ο άνθρωπος μπορεί να μην συνειδητοποιεί την μεγάλη διαφορά. Το σώμα πεινά και διψά. Μα και η ψυχή πεινάει και διψάει. Και το πνεύμα πεινάει και διψάει. Ποιος τα ακούει; Ποιος τα ξεχωρίζει; Ποιος βάζει τις προτεραιότητες;

Αν το σώμα μας έχει ξεγελάσει, αν κυριαρχεί, τότε θα πορευόμαστε πάντα σε μια έρημο, μέσα στην οποία θα αγωνιζόμαστε να κάνουμε από τις πέτρες, ψωμιά. Και δεν θα χορτάσουμε ποτέ. Ο κόσμος μας θα είναι ένας σκληρός κόσμος και θα αγωνιζόμαστε μάταια. Κι όσο πιο πολύ θα απογοητευόμαστε, βλέποντας τις πέτρες να παραμένουν πέτρες, τόσο θα υποχωρούμε σε βαθύτερη παρεξήγηση του κόσμου, σε βαθύτερη διάσταση από τον Θεό, και μέσα στον εγωκεντρικό μας παραλογισμό, θα δούμε και τις βασιλείες του κόσμου και ολόκληρο τον κόσμο «εν στιγμή χρόνου» σαν πιθανότητα απόλυτης δικής μας, ατομικής εξουσίας.

Ο καθένας από εμάς μπορεί να πιστέψει τον εαυτό του για παντοδύναμο, να φανταστεί ότι είναι και να νομίζει ότι είναι όντως, να αντικρίσει την οικουμένη σαν δική του και ο λογισμός του να τον ξεγελά τόσο που να νομίσει ότι έτσι πράγματι είναι.

 Τότε ο άνθρωπος πλανήθηκε ολοκληρωτικά. Το επόμενο βήμα στην έκπτωση είναι η αυτοκτονία, ο εκμηδενισμός, η αυτοδικαίωση.

«βάλε σεαυτόν εντεύθεν κάτω».

Και ο θάνατος.

Αλλά «ουκ επ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος».

Δεν είναι μόνο το ψωμί. Συγκλονιστική αυτή η έκφραση. Και κάτι άλλο, τι μας διαφεύγει; Που μας ξεγελά ο διάβολος και μας προτρέπει να αγωνιζόμαστε συχνά ολόκληρη την ζωή μας μάταια; Να βγάλουμε από την πέτρα ψωμί; Να κυριαρχήσουμε σε έναν όλο και μικρότερο κόσμο; Να προκαλέσουμε τον θάνατο μας;

«ουκ επ άρτω μόνω ζήσετε άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού».

Αυτό είναι αδελφοί μου.

Ο εγωκεντρισμός και ο Χριστοκεντρισμός.

 Να ζεις συμφιλιωμένος με ολόκληρη την ύπαρξη σου. Αλλάζει η ομορφιά του κόσμου. Αντί να ακούς τον λογισμό και να υποφέρεις και να πειράζεσαι, ακούς τα ρήματα του Θεού και λατρεύεις τον Θεό.

 Ζεις πραγματικά, ολόκληρος.

Η πορεία σε εκείνη την «άλλη» έρημο, την «εν Πνεύματι», την συν τω Πνεύματι, είναι η ζωή του ανθρώπου η εν Χριστώ.

 Εκεί που η ύπαρξη μας ζει και αναπνέει ολόκληρη, εκεί που ο άνθρωπος ανακαλύπτει την όντως δυνατότητα να χορτάσει την πείνα του και την δίψα του, να συμβιώσει με τους αγγέλους και να μην σκοντάψει σε πρόσκομμα, γιατί θα τον κρατά στην αγκαλιά του ο Θεός.

Λόγος στο πάνσεπτο του Χριστού Πρόδρομο και Βαπτιστή Ιωάννη.

 

Έχουμε εμείς υποχρέωση να γιορτάζουμε με εγκώμια τη μνήμη του Ιωάννη, που βρίσκεται στην πιο ψηλή κορφή, πάνω απ’ όλους τους οσίους και τους δικαίους.. του Ιωάννη που από Αυτόν το Θεό Λόγο επίσης ανακηρύχθηκε και ομολογήθηκε δημόσια ως ανώτερος απ’ όλους τους προφήτες, τους δικαίους και τους οσίους όλων των αιώνων;. Ολόκληρη η ζωή του μεγαλύτερου απ’ όλους όσους ποτέ γεννήθηκαν πάνω στη γη, ξεπερνάει κάθε θαύμα. 

…«Ήταν το χέρι του Θεού επάνω του», όπως λέει η Αγ. Γραφή, επιτελώντας και πάλι, όπως και πριν από τη γέννησή του, πράγματα θαυμαστά. Το στόμα του πατέρα του που είχε κλειστεί, επειδή δεν πίστεψε τον παράδοξο τρόπο της συλλήψεως του παιδιού, ανοίχτηκε και γέμισε Πνεύμα Άγιο και προφήτεψε πολλά και για διάφορα άλλα θέματα, αλλά και για το ίδιο το παιδί του, και είπε: «Και συ παιδί μου, θα ονομαστείς προφήτης του ύψιστου Θεού, γιατί θα προπορευτείς πριν από τη σάρκωσή Του, για να ετοιμάσεις στις ψυχές των ανθρώπων το δρόμο του ερχομού Του και να γνωρίσεις στο λαό Του τη σωτηρία, που Αυτός έρχεται να χαρίσει» (Λουκ. 1,76)…

Και επειδή ο κόσμος δεν ήταν άξιος να τον κρατάει στους κόλπους του, παρέμεινε από μικρός, σ’ όλη του τη ζωή στην έρημο, περνώντας τις ημέρες του χωρίς μέριμνα, χωρίς ιδιοκτησία, χωρίς καμιά απολύτως υλική φροντίδα. Η ψυχή του δεν γνώρισε τη λύπη που φέρνει η ανθρώπινη εμπάθεια, δεν έδωσε τόπο μέσα του σε διεστραμμένα πάθη και δείχθηκε ανώτερος από κάθε εφήμερη υλική ηδονή, που κολακεύει το σώμα και τις σωματικές αισθήσεις. Για το Θεό μόνο ζούσε, το Θεό μόνο έβλεπε, το Θεό μόνο είχε απόλαυση και χαρά του. Ζούσε σαν ένα αποκομμένο από τη γη κομμάτι και όπως λέει η Αγία Γραφή «ζούσε στην έρημο, μέχρι την ημέρα που έγινε γνωστός στους Ισραηλίτες». Και ποια ήταν αυτή η ημέρα; «Όταν έφτασε ο καιρός του Βαπτίσματος του Κυρίου», για τον οποίο καιρό έλεγε κάποιος ψαλμός: «Δεν υπάρχει πια κανένας συνετός, κανένας που να αποζητάει το Θεό. Όλοι ξεστράτισαν από το δρόμο Του, όλοι αλλοιώθηκαν μέσα στη φθορά της αμαρτίας» (Ψαλμ. 13,2-3). Όπως ακριβώς λοιπόν ο Κύριος, ενώ όλοι μας είμαστε ασεβείς, κατέβηκε από τους ουρανούς από ανέκφραστη αγάπη για τον άνθρωπο, έτσι και ο Ιωάννης τότε άφησε την έρημο για χάρη μας, για να υπηρετήσει τη θεία βουλή Εκείνου, σχετικά με τη σωτηρία του ανθρώπου. Γιατί έπρεπε να είναι, τόσο μεγάλη και υπερβολική η αρετή αυτού ο οποίος θα υπηρετούσε την σωτηρία του ανθρώπου, όσο μεγάλη υπήρχε η κακία των ανθρώπων και όσο ασύλληπτη και αφάνταστη ήταν η συγκατάβαση της φιλανθρωπίας του Θεού. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα προσέλκυε όσους τον έβλεπαν, όπως ακριβώς και έγινε, επειδή τους έφερε κοντά του ο θαυμασμός που ένιωθαν γι’ αυτόν, γιατί ζούσε ζωή υπερφυσική και αγιασμένη και ξεχώριζε τελείως από τους άλλους ανθρώπους. Ακόμα και το κήρυγμά του ταίριαζε απόλυτα με τη ζωή του. Γιατί έφερνε το μήνυμα της Βασιλείας των ουρανών και απειλούσε με φωτιά άσβεστη. Ακόμα φανέρωσε σ’ όλους το βασιλέα των ουρανών, δηλαδή το Χριστό που, όπως ο ίδιος λέει στο ιερό ευαγγέλιο, «κρατάει στα χέρια Του το φτυάρι και θα καθαρίσει ολόγυρα τ ’αλώνι Του και θα μαζέψει στην αποθήκη Του το στάρι. Το άχυρο όμως θα το κάψει σ ’άσβεστη φωτιά» (Λουκ. 3, 17-18).

Και όχι μόνο με λόγια, αλλά και με έργα φανέρωσε τον Ιησού σε όλους, βαπτίζοντάς Τον, δείχνοντάς Τον στο λαό, συστήνοντάς Τον στους μαθητές του και γενικά με κάθε τρόπο μαρτυρώντας ότι Αυτός είναι ο Υιός του Ουράνιου Πατέρα, ο «Αμνός» του Θεού, ο Νυμφίος κάθε ψυχής που θα τον πλησίαζε και θα πίστευε σ’ Αυτόν. Αυτόν που σηκώνει στους ώμους Του την αμαρτία του κόσμου, που καθαρίζει τους ανθρώπους από κάθε μολυσμό και τους δωρίζει τον αγιασμό της ψυχής και του σώματος. Αφού λοιπόν, όπως είχε προφητέψει ο Ζαχαρίας, προετοίμασε το δρόμο του ερχομού του Χριστού στις ψυχές των ανθρώπων, με το κήρυγμα της μετάνοιας και αφού συμπλήρωσε όλο το έργο του, για το οποίο και στάλθηκε στη γη, πριν από το Χριστό και έγινε βαπτιστής Του στον Ιορδάνη, αποσύρεται στην έρημο για χάρη του Χριστού, απ’ όπου με παρρησία δίδασκε τα συγκεντρωμένα πλήθη του λαού και απομακρύνεται από το λαό, παραδίνοντάς τον στον Κύριο...

Ο δε Ιωάννης είναι ο αγιότερος απ’ όλους τους θεοφόρους άντρες που έζησαν ποτέ στη γη. Η εξαίσια ψυχή που είχε μέσα της συγκεντρωμένα όλα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, που και το ίδιο το όνομά του ακόμα σημαίνει τη θεία χάρη που φέρνει μέσα του. Το κατοικητήριο κάθε αρετής και ευσέβειας…Αν όμως, με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος, ποθήσουμε να ακολουθήσουμε τα ίχνη του Ιωάννη και αντιστεκόμαστε στις πονηρές επιθυμίες και απαιτήσεις της σάρκας, θα ζήσουμε αιώνια. Γιατί η ζωή αυτών που ζουν σύμφωνα με τις επιταγές του Αγίου Πνεύματος δεν έχει τέλος, αλλά βρίσκεται από τώρα μυστικά ενωμένη με το Θεό, στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού (Κολασ. 3,3). Και γι’ αυτό δεν είναι σε όλους φανερή. Όταν όμως ο Χριστός φανερωθεί, θα γίνουμε όμοιοι με Αυτόν… Ας φροντίζουμε με επιμέλεια, βάζοντας όλες μας τις δυνάμεις, να μοιάσουμε με τον Πρόδρομο, που έζησε μέσα στη Χάρη του Θεού... Αυτός, αδελφοί μου, δεν υπήρξε μόνο πρόδρομος του Χριστού, αλλά και της Εκκλησίας Του και της δικής μας, της μοναχικής πολιτείας… 

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά  Από το βιβλίο «Το Θεϊκό Λυχνάρι, Ο Τίμιος Πρόδρομος» , εκδόσεις «Ετοιμασία».

 

Εις τα Άγια Θεοφάνεια.

Υπάρχει μια φωνή μέσα μας, που συνεχώς μας φωνάζει:   « Μετανοείτε ήγγικε γαρ η βασιλεία  των ουρανών». Υπάρχει μέσα μας μια πολύ έντονη αίσθηση της Βασιλείας των Ουρανών που υπάρχει μέσα μας. Αυτή η αίσθηση, αυτή η εγγύτητα με την Βασιλεία των Ουρανών δεν μας αφήνει να ησυχάσουμε….. Υπάρχει η φωνή του Ιωάννη, φωνή βοώντος εν τη ερήμω…..που τι μας λέει; «ευθείας ποιείτε τας τρίβους αυτού….». Αυτό εμάς μας δυσκολεύει αφάνταστα….. αυτό το…. ευθείας…. παλινδρομούμε συνεχώς, συγχέουμε τα πάντα, μπαίνουμε εύκολα σε δρόμους λοξούς, σκοτεινούς, δαιδαλώδεις, εγωκεντρικούς, μόνοι μας ή και όλοι μαζί…… Ενώ, κάποιος « άλλος» ένδυμα έχει από τριχών καμήλου, ζώνην δερματίνην περί την οσφύν αυτού….τίποτα δηλαδή και όλα…..! Και στέκει έξω από το χώρο μας, εν τη ερήμω….

Και εμείς όλοι, οι τόσο μπερδεμένοι, οι τόσο πλούσιοι, με τις τόσες φροντίδες, εμείς και πάσα η Ιουδαία, εξεπορεύομεθα, μέσα μας, τ’ αφήνουμε όλα, όλα αυτά που νομίζουμε ότι κατέχουμε αλλά μας κατέχουν, για να βρεθούμε, αδελφοί μου, έξω, σε έναν Ιορδάνη ευλογημένο, προς κάποιον που μας λέει κάτι, που ξέρουμε αλλά δεν δεχόμασταν ποτέ….ήγγικεν η Βασιλεία των Ουρανών……η Βασιλεία που εντός ημών εστί…..

Η χαρά μεγάλη και ο Φωτισμός…..και η ….έκπληξη…..γιατί δίπλα μας,…..παραγίνεται ο Ιησούς, προς τον Ιορδάνη, προς τον Ιωάννη και προς εμέ και εσένα,…….βαπτισθήναι.

Ποιός μπορεί να καταλάβει Τι συμβαίνει σήμερα;

Ποιός μπορεί να δει μέσα στη καρδιά του αυτή την συγκατάβαση;

Ολόκληρη η θεότητα, Πατήρ, Υιός και άγιο Πνεύμα, στα ρείθρα της ζωής μας, εντός δίπλα και εμπρός μας……πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην…. Δηλαδή ,την σωτηρία μας…!

Αυτή την ενότητα, αδελφοί μου, ας βιώσουμε σήμερα…! εδώ, όλοι μαζί. Έξω από τα Ιεροσόλυμα του εγκλωβισμού μας,  στην αποκαλυπτική απλότητα της ερήμου παρά τα ρείθρα του Ιορδάνου, που ρέουν αποπλένοντας όλες μας τις αμαρτίες, εδώ στην απόλυτη ασφάλεια του Ναού του Θεού, εγγύς στη Βασιλεία Του. Χωρίς εμπόδια, χωρίς ενδύματα, γυμνοί εν μέσω του χειμώνος, ένα ελάχιστον κοντά στο φωτισμό, κοντά στο Αγιασμό των υδάτων της ύπαρξής μας.

Η χαρά μας απεριόριστη…..ευρεία….χωρίς λογισμούς, χωρίς φαντάσματα, ως εδώ ήρθαμε γιατί πιστέψαμε, ακούσαμε φωνή βοώντος

μέσα στην καρδιά μας, ακούμε συνέχεια και ήρθαμε και είδαμε ολόκληρη τη Θεότητα να αποκαλύπτεται, εν ώ ευδόκησε…..

Όλη η «πρωτοβουλία» ανήκει στο Θεό…..σε μας μόνο η….πορεία…το προσκύνημα…η εγγύτητα.

Η Αγία Τριάδα, σήμερα, αποκαλύπτει Την…Αγάπη Της…. «Συ ει ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα.»

Τίποτα άλλο και άλλα πολλά. Ας το ακούσουμε, ας το νιώσουμε, ας το αγαπήσουμε.

Ας αγαπήσουμε επιτέλους αυτήν την Τριαδική Αγάπη, αυτήν την πληρότητα, εδώ, έξω από τα Ιεροσόλυμα, έξω από τις καθηλώσεις μας, δίπλα σε έναν Ιορδάνη που ρέει ακατάπαυστα βαπτίζοντας μας εν ύδατι, αυτό μπορεί, αυτό μπορούμε. Έρχεται όμως, αδελφοί μου, ο Ισχυρότερος, που δεν είμαστε ικανοί, ας το ακούσουμε αυτό, δεν είμαστε ικανοί, ας το πάρουμε απόφαση……, να λύσουμε τον ιμάντα των υποδημάτων αυτού, ο Οποίος θα μας βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω και όχι μόνον αυτό, αλλά πάλι Εκείνος, θα καθαρίσει την άλωναν Αυτού, θα συνάξει τον σίτον εις την αποθήκην Αυτού, το δε άχυρον θα κατακαύσει πυρί ασβέστω…..επιτέλους.

Ακούσατε, αδελφοί μου, σε ποιόν ανήκουν όλα;

Και ο σίτος και η αποθήκη;….

Ας έχουμε λοιπόν ειρήνη μέσα μας και εμπιστοσύνη……

Καλή μας Φώτιση.

 

    ΘΕΟΦΑΝEIA 

Ο Θεός δεν είναι αυτός που νομίζετε και νομίζω. Και αυτό θα δείχνει στον Ιορδάνη ο Κύριος στον Ιωάννη, σε εκείνους που έφθαναν από τα Ιεροσόλυμα, σε εσένα, σε εμένα. Και ο Ιωάννης και εμείς, πάντα θα διακωλύομεν αυτόν…..

Γιατί όλοι μας δεν έχουμε καταλάβει πόσο πολύ μας αγαπά ο Θεός.

Ούτε πόσο πολύ Τον αγαπούμε εμείς. Ούτε πόσο πολύ αγαπάμε ή μας αγαπούν.

Ο Χριστός σήμερα λέγει: «Άφες άρτι…» άσε τώρα, το βάρος των αμαρτιών σου, το βάρος της ζωής σου, το βάρος του ποιος είσαι ή ποιος νομίζεις πως είσαι, διότι «πρέπον εστίν πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνην…»

Και όταν ο Χριστός, πάντοτε ο Χριστός αναλαμβάνει να μας δείξει ποιοι είμαστε πραγματικά, όταν γυμνός αυτός, εισέρχεται πρώτος στα ύδατα του Ιορδάνη, «πληρώσαι πάσαν δικαιοσύνη» ίνα βαπτισθεί, ανεβαίνει «ευθύς από του ύδατος». Και τότε ιδού, ανεώχθησαν αυτώ οι ουρανοί και το Πνεύμα ωσεί περιστεράν και φωνή εκ των ουρανών.

Τότε όλοι μας μπορούμε να δούμε την ενότητα κατά την ουσία, του Θεού. Ο Θεός εισέρχεται εις το ύδωρ αλλά ευθύς αναβαίνει απ’ αυτού και παραμένει στην ενότητα, στο ομοούσιον της Αγίας Τριάδος, εμπρός μας.

Και εμείς, που φθάνουμε φορτωμένοι φορτία βαριά και αδικαιολόγητα, στα ρείθρα του Ιορδάνη, που τόσο απλά, μπορεί να μας καθαρίσει…

Εκεί η φωνή ενός προφήτη, μέσα από τα βάθη μιας ερήμου, ενός χώρου δηλαδή αναγνώρισης του περιττού, μας καλεί σε Σωτηρία.

Ο δρόμος μας από τα Ιεροσόλυμα των παθών μας, του συνωστισμού μεταξύ μας, της εντός των στενών ορίων ζωής μας, έως τα ρείθρα του Ιορδάνη, σύντομος….

Η ζωή μας……σύντομη…..

Και εδώ, λίγο μακριά από ότι μας καθηλώνει, γυμνός ο Θεός αποκαλύπτεται και μιλά για Αγάπη. Τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος μιλούν για την Αγάπη που έχουν μεταξύ τους. «Ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ώ ευδόκησα»

Όταν θα φθάσουμε, εδώ, αδελφοί μου, στο σημείο που μας καλεί σήμερα η Εκκλησία, εδώ, στα ρείθρα, στην άκρη πέρα από τις αμαρτίες μας, πέρα από ένα εγώ που δεν υπάρχει, αλλά με τόσο κόπο τρέφουμε και στηρίζουμε, μάταια, θα αποκαλυφθεί εντός μας, όλη η Αγάπη της Αγίας Τριάδος. Θα δούμε Θεοφάνια, εμπρός μας και εάν θέλουμε, εάν μετα-νοήσουμε και εντός μας.

Και σήμερα, εδώ, δίπλα στα ύδατα που άκουσαν την φωνήν επί των υδάτων και κατέγραψαν αυτήν, μπορούμε να φωτιστούμε, με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και να ιδούμε ποιοι είμαστε πραγματικά, μέσα στην γυμνότητα αυτού του φωτός και σίγουρα και να ακούσουμε τη φωνήν εκ των ουρανών, με την απλότητα του «ιδού». Με την προστακτική απλότητα, ενός, «ιδού», κοιτάξτε, κοιτάξτε, ποιος είναι ο Υιός μου ο Αγαπητός, κοιτάξτε ποιοι είσθε εσείς εν ώ ευδόκησα….

Έτη πολλά

  

Κυριακή προ των Φώτων

«Ιδού εγώ αποστέλλω του αγγέλου σου, προ προσώπου σου ως κατασκευάσει την οδόν σου έμπροσθεν σου».

Αυτή ήταν η υπόσχεση του Θεού.

Να στείλει άγγελον πριν το Χριστό. Και ποιος είναι αυτός ο άγγελος; Ο Άγγελος Κυρίου; «ην δε Ιωάννης ενδεδυμένος τρίχας καμήλου και ζώνην δερμάτινην».

Ο Ιωάννης ήταν ένας άνθρωπος ασκητής, κάποιος που είχε απαρνηθεί την τροφή, τον πλούτο και τη φιλαυτία, κατοικούσε στην έρημο, έτρωγε ακρίδας και μέλι άγριο.

 Ένας τέτοιος άνθρωπος μπορούσε να γίνει αυτός που θα προετοίμαζε την οδό Κυρίου. Με την άσκηση που επέβαλε στο σώμα του, ασκούσε την ψυχή του. Τιθασεύοντας την επιθυμία της σάρκας απελευθέρωνε τις πνευματικές του δυνατότητες, να κοιτάξει στον μέσα άνθρωπο. Ο κύκλος της περιποίησης του εαυτού είναι ατέρμων. Η αγωνία του κορεσμού τροφής και ένδυσης μία παγίδα στην οποία παγιδευόμαστε όλοι. Η φιλαυτία. Περιττή φροντίδα. Υπερβολή.

Ο Ιωάννης φεύγει στην έρημο. Έτσι όπως θα κάνουν στη συνέχεια εκατομμύρια ασκητές. Φεύγει για να απαλλαγεί από τη φαντασία του κόσμου. Για να αντιμετωπίσει εκεί τον πραγματικό του εαυτό. Διότι, αγαπητοί μου αδελφοί, όταν μένομε εγκλωβισμένοι στις ατελείωτες ανάγκες της εγωκεντρικής μας ύπαρξης, όταν κινούμεθα στις περιορισμένες διαδρομές της καθημερινότητας μας, δύσκολα μπορούμε να καταλάβουμε την αμαρτωλότητα αυτού του τρόπου ύπαρξης. Γιατί τα πάντα συσκοτίζουν το νου.

Ο Ιωάννης μας καλεί στην έρημο. Εκεί που θα βρεθούμε ανοχύρωτοι, εκτεθειμένοι στην απλότητα. Κοντά σε μία φύση που διατηρεί μέσα της την εικόνα του Κτίστη της. Όσο πιο ανέγγιχτη από την ανθρώπινη ματαιοδοξία, τόσο πιο ξεκάθαρα καθρεπτίζει την πνοή του Θεού. Και μέσα στην έρημο, με τη νηστεία του Ιωάννη και την απογύμνωση από τα ψεύτικα στολίδια της εγωπάθειας, η ψυχή ανακουφίζεται. Ζητά να αποβάλλει το βαρύ φορτίο της αμαρτίας.

Σήμερα το Ευαγγέλιο μας οδηγεί στο δρόμο της νίψις. Στο δρόμο που είναι η πεμπτουσία της Ορθόδοξης ζωής και της πορείας προς τη Σωτηρία:

Άσκηση, δηλαδή φυγή στην έρημο, νηστεία και εξομολόγηση. Και στη συνέχεια το βάπτισμα, κάθαρση, φωτισμός.

Πρέπει να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας αγαπητοί μου αδελφοί. Πρέπει να βαδίσουμε το δρόμο του Ιωάννη. Να αναζητήσουμε την εσωτέρα

έρημο του πραγματικού μας εαυτού. Ένας εαυτός που δεν είναι βρώσις και πόσις, που δεν ξοδεύεται στο τι θα ντυθεί, πόσα έχει και κατέχει. Ενός εαυτού που αν έστω και για λίγο τον απαλλάξουμε από το βαρύ φορτίο της ματαιότητος, θα στενάξει.

Γιατί το άγος από αυτό το φορτίο έχει γεμίσει αμαρτίες την αιώνια ψυχή μας. Το άγχος και η ανασφάλεια οδηγεί από τη μία παγίδα στην άλλη. Ενώ ο Ιωάννης «φωνή βοώντος εν τη ερήμω», σήμερα και πάντα μας καλεί. «Ετοιμάσατε την οδόν Κυρίου, ευθείας ποιείται τας τρίβους αυτού».

Αυτός είναι ο δρόμος μας, ο μόνος δρόμος.

Βλέπετε, πώς «πάσα η Ιουδαία χώρα και οι Ιεροσολυμίται εξεπορεύοντο προς αυτόν». Πώς όλοι οι άνθρωποι άκουγαν της φωνής του Ιωάννη και πήγαιναν να δεχτούν το βάπτισμα του;

Γιατί ήταν ο ίδιος φάρος φωτεινός. Στη φτώχεια του σκόρπιζε πλούτο. Με τη γύμνια του έντυνε τους άλλους. Και με τη νηστεία του χόρταινε πολλούς.

Μας διδάσκει η σημερινή γιορτή αγαπητοί μου αδελφοί ποιος είναι ο σκοπός μας. Ο Ιωάννης στέκει σαν καλάμι σαλευόμενον υπό του ανέμου, δείχνοντας προς Εκείνον που έρχεται.

 Ας προσφέρουμε στην ψυχή μας και λίγη ησυχία. Λίγη σιωπή. Για να ακούσουμε τη φωνή του βοώντος εν τη ερήμω. Για να δούμε το φως των Θεοφανίων. Για να μετάσχουμε στον αγιασμό των υδάτων εν σώματι και πνεύματι αγίω.

 Αμήν.