«Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζεις
περί πολλά, ενός δε εστί χρεία. Μαρία
δε, την αγαθήν μερίδα εξελέξατο….»
Μόνοι μας έχουμε επιλέξει αυτά τα
πολλά για τα οποία μεριμνάμε και τυρβάζουμε. Μόνοι μας έχουμε χτίσει αυτόν τον
πολύπλοκο κόσμο γύρω μας και μέσα μας, με δική μας ευθύνη. Είναι πολλά όλα αυτά
γιατί τις περισσότερες φορές μας έλειψε το
ένα, αυτό που πραγματικά έχουμε χρεία. Ποτέ όμως, ούτε ένα λεπτό της ζωής
μας, αυτό το ένα δεν έπαψε να
λειτουργεί μέσα μας, αφού είναι αυτό που μας δόθηκε από καταβολής Κόσμου, από
την Αρχή της δικής μας καταβολής.
Έτσι ότι και αν κάναμε, φτιάξαμε,
ή σκεφτήκαμε μέσα μας, αυτό το ένα ψάχνουμε.
Την ουσία της ουσίας μας. Γιατί όσο και όπου και εάν περιπλανηθήκαμε, από Αγάπη
περιπλανηθήκαμε και για την Αγάπη.
Από το κατ’ εικόνα, στο καθ’
ομοίωση.
Όμως μεριμνήσαμε και τυρβάσαμε
περί πολλά, γιατί το Ένα μας φάνηκε λίγο, γιατί ήταν λίγο, μας πήρε πολύ να
καταλάβουμε ότι ήταν αρκετό! Η Μαρία όμως από την αρχή, την αγαθή μερίδα
εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής.
Γιατί αυτό, το αιώνιο τίποτα και
κανείς δεν μπορεί να μας το αφαιρέσει, όσο αιώνια είναι η ψυχή μας, τόσο αιώνιο
είναι αυτό το ένα.
Όμως, μην αδικήσουμε την ολότητα
του εαυτού μας. Πάντα η Μάρθα υποδέχεται τον Κύριο, πάντα η Μάρθα περισπάται
περί πολλήν διακονία, αλλά ας μην ζητήσουμε, ας μην αφήσουμε ποτέ, την ψυχή μας
«ίνα συναντιλάβηται.»
Η ψυχή μας θα μένει παρά τους
πόδας του Ιησού, πάντα δίπλα στην Μάρθα της διακονίας, αλλά χωρίς να
συναντιλαμβάνονται.
Ολόκληρος ο εαυτός μας, θα
διακονήσει τον Κύριο τελικά εφ’ όσον αντιληφθούμε πού, είμαστε και ποιοι
είμαστε και γιατί και για ποιόν τυρβάζουμε. Όλα τα άλλα είναι τα «πολλά», το
«ένα» είναι του οποίου «εστί χρεία».
Αυτό το ένα μας διδάσκει και η σημερινή εορτή και όλες οι εορτές.
Αυτό το Ένα ερχόμαστε να βρούμε πολλοί εμείς ανάμεσα σε πολλούς.
Αυτόν τον Ένα θα συναντήσουμε με ολόκληρο τον εαυτό μας και θα τον καταλάβουμε με την αθάνατη ψυχή μας και θα παρακαθήσουμε παρά τους πόδας Αυτού.
Ας δούμε στην ζωή μας το περιττό
που μας κούρασε, αυτό που ζήσαμε αλλά δεν μας έζησε, αυτά που μας περιέσπασαν
σε διακονία πολύ αλλά δίπλα μας, εύκολα, είναι αυτό που κανείς δεν μπορεί να
μας αφαιρέσει.
Μέσα μας…..
Αυτή η ωραία θέση, δίπλα στους πόδας του Ιησού, αυτό το
ωραίο άκουσμα των λόγων Αυτού……
Και σήμερα, δικαίως, ας σηκώσουμε
τη φωνή μας, αφού είδαμε, ακούσαμε και καταλάβαμε και ας πούμε και εμείς:
«Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε,
και οι μαστοί, ούς εθήλασας….»
Και θα ακούσουμε τελικά την φωνή Αυτού να λέγει:
Ναι μεν αλλά, μακάριοι αυτοί που ακούν το λόγον του Θεού και τον φυλάττουν.
Βοήθεια μας
η Παναγία