Αμύητοι, άπιστοι, ακατάνυχτοι, είμαστε οι πιο
πολλοί σήμερα, τώρα που έπρεπε να προσπέσουμε με δάκρυα καυτερά στην Παναγία
και να πούμε μαζί με το Θεόδωρο Δούκα το Λάσκαρη, που σύνθεσε με συντριμμένη
καρδιά τον παρακλητικό κανόνα: «Εκύκλωσαν αι του βίου με ζάλαι ώσπερ μέλισσαι
κηρίον, Παρθένε». «Σαν τα μελίσσια που τριγυρίζουνε γύρω στην κερήθρα, έτσι κ’
εμένα με ζώσανε οι ζαλάδες της ζωής και πέσανε απάνω στην καρδιά μου και την
κατατρυπάνε με τις φαρμακερές σαγίτες τους. Άμποτε, Παναγία μου, να σε
βρω βοηθό, να με γλυτώσεις από τα βάσανα». Μα ποιος από μας γυρεύει βοήθεια
από την Παναγία, από τον Χριστό κι’ από τους αγίους; Γυρεύουμε βοήθεια από το
κάθε τι, παρεκτός από το Θεό. Αλλά τι βοήθεια μπορούνε να δώσουνε στον άνθρωπο
τα είδωλα τα λεγόμενα «επιστήμη» και «τέχνη»; Ο άγιος Ισαάκ ο αναχωρητής λέγει:
«Σ’ όλους τους δρόμους που πορεύονται οι άνθρωποι σε τούτον τον κόσμο δεν
βρίσκουνε σε κανένα την ειρήνη, ως που να σιμώσουμε στην ελπίδα του Θεού. Mα
αλλοίμονο οι πιο πολλοί άνθρωποι είναι «οι μη έχοντες ελπίδα» όπως λέγει ο
Παύλος. Όποιος δεν έχει την πίστη μέσα στην καρδιά του, τι ελπίδα
μπορεί νάχει; Όπου ν’ ακουμπήσει όλα είναι σάπια.
Γι’ αυτό κι’ ο υμνογράφος που είπαμε,
λέγει στην Παναγία: «Απορήσας εκ πάντων, οδυνηρώς κράζω σοι. Πρόφθασον, θερμή
προστασία, και την βοήθειαν δός μοι τω δούλω σου τω ταπεινώ και αθλίω». «Όλα,
λέγει τα δοκίμασα, μα κανένα πράγμα δε μπόρεσε vα με ξαλαφρώσει. Για τούτο
φωνάζω Εσένα με θρήνο πικρόν, και λέγω: Πρόφταξε και δώσε τη βοήθεια σου σε
μένα τον ταπεινό κι’ άθλιο δούλο σου».
Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων, η
χαρά των πικραμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων, η μάνα
των ορφανεμένων. Η
θρησκεία του Χριστού είναι πονεμένη θρησκεία, ο ίδιος ο Χριστός καρφώθηκε απάνω
στο ξύλο: κ’ η μητέρα του η Παναγία πέρασε κάθε λύπη σε τούτον τον κόσμο. Γι’
αυτό καταφεύγουμε σε Κείνη που την είπανε οι πατεράδες μας: «Καταφυγή», «Σκέπη
του κόσμου», «Γοργοεπήκοο», «Γρηγορούσα», «Οξεία αντίληψη», «Ελεούσα»,
«Οδηγήτρια», «Παρηγορίτισσα» και χίλια άλλα ονόματα, που δεν βγήκανε έτσι απλά
από τα στόματα, αλλά από τις καρδιές που πιστεύανε και που πονούσανε…..
Φώτης Κόντογλου,«Επί σοι Χαίρει, Κεχαριτωμένη. Πάσα η κτίσις»