Περί της συνεχούς Μεταλήψεως των Αχράντων του Χριστού Μυστηρίων.

 

 Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: όταν καλώς και αξίως μεταλαμβάνουν το ιερό και πανάγιο Σώμα του Κυρίου μας, αυτό γίνεται όπλο για όσους πολεμούνται…

Και επαναστροφή για όσους έχουν απομακρυνθεί από τον Θεό. Ενδυναμώνει τους ασθενείς, ευφραίνει τους υγιείς, θεραπεύει τις ασθένειες, διαφυλάσσει την υγεία.

Με τη Θεία Μετάληψη διορθωνόμαστε ευκολότερα και γινόμαστε περισσότερο μακρόθυμοι και υπομονετικοί στους πόνους και στις θλίψεις. Μας καθιστά περισσότερο θερμούς στην αγάπη, λεπτούς στη γνώση, πρόθυμους στην υπακοή, οξείς και γρήγορους στην ενέργεια των χαρισμάτων.

Σε όσους δε δεν μεταλαμβάνουν συχνά συμβαίνουν τα αντίθετα, αφού δεν είναι σφραγισμένοι με το Τίμιο Αίμα του Κυρίου μας. Σφάζεται τότε το Πρόβατο και με το Τίμιο Αίμα Του σφραγίζονται η πράξη και η θεωρία, δηλαδή η έξη και η ενέργεια, οι παραστάδες των δικών μου θυρών, των κινήσεων του νοός. Αυτά ανοίγονται καλώς στη θεωρία και κλείνονται πάλι σαν θύρες από τη θεωρία των υψηλότερων και ακατάληπτων νοημάτων.

Ο θείος Κύριλλος Αλεξανδρείας λέει ότι με τη θεία Μετάληψη οι νοητοί κλέφτες, οι δαίμονες, δεν βρίσκουν την ψυχή μας άδεια, ώστε να μπουν σε αυτή μέσω των αισθήσεων.

Πρέπει να εννοήσεις σαν θύρα της οικίας τις αισθήσεις….Μέσω αυτών εισέρχονται στην καρδιά οι εικόνες όλων των πραγμάτων και χύνεται σε αυτήν το άμετρο πλήθος των επιθυμιών. Ο προφήτης Ιωήλ ονομάζει αυτές τις αισθήσεις παράθυρα λέγοντας ότι από αυτά θα μπουν οι κλέφτες, επειδή δεν ήταν χτισμένα με το Τίμιο Αίμα του Χριστού.

Ο Άγιος Κύριλλος λέει ακόμη πως με τη θεία Κοινωνία καθαριζόμαστε από κάθε ψυχική ακαθαρσία και λαμβάνουμε προθυμία και ζέση για τις αρετές. Το Τίμιο Αίμα του Χριστού όχι μόνο μας ελευθερώνει από κάθε φθορά, αλλά μας καθαρίζει και από κάθε ακαθαρσία που κρύβεται μέσα στην ψυχή μας. Δεν μας αφήνει να ψυχρανθούμε από την αμέλεια, αλλά μας κάνει ζέοντες και θερμούς στο Άγιο Πνεύμα.

Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης επισημαίνει: τα δάκρυα και η κατάνυξη έχουν μεγάλη δύναμη. Πέρα όμως από όλα μαζί, η αγία Κοινωνία έχει μεγάλη δύναμη και ωφέλεια και από ό,τι βλέπω είσθε πολύ αμελείς σε αυτό το ζήτημα.  Δεν προσέρχεστε στη θεία Μετάληψη. Απορώ και εξίσταμαι, γιατί σας βλέπω να κοινωνείτε μόνο την Κυριακή, ενώ δεν μεταλαμβάνετε αν τελείται Λειτουργία κάποια άλλη μέρα.

Αυτά δεν σας τα λέω, για να κοινωνείτε απλά και όπως έτυχε, δίχως προετοιμασία – ο Απόστολος γράφει να δοκιμάζει κανείς τη συνείδησή του και έτσι να τρέφεται από τον άγιο Άρτο και να πίνει από το θείο Ποτήριο.

Όποιος μεταλαμβάνει ανάξια θα κατακριθεί, επειδή δεν διακρίνει καλά, ώστε να ευλαβείται το άγιο Σώμα και Αίμα του Κυρίου. Μη γένοιτο. Σας λέω να κοινωνούμε συχνά, να καθαρίζουμε όσο μπορούμε τους εαυτούς μας με την επιθυμία μας και την αγάπη μας για τη θεία Κοινωνία και έτσι καθαροί να μεταλαμβάνουμε.

Βλέπεις το ανερμήνευτο χάρισμα; Όχι μόνο πέθανε για μας, αλλά προσέφερε ακόμη και τον Εαυτό Του στην αγία Τράπεζα για να Τον κοινωνούμε. Αν λοιπόν, αδελφοί μου, πράττουμε όπως μας προστάζουν οι άγιοι Πατέρες και κοινωνούμε συχνά, θα έχουμε συνεργό και βοηθό σε αυτήν την ολιγοχρόνια ζωή τη θεία Χάρη.

Θα έχουμε συμβοηθούς τους αγγέλους του Θεού

και ακόμη και τον ίδιο τον Δεσπότη των αγγέλων.

Επιπλέον, θα αποδιώξουμε μακριά μας τους εχθρικούς δαίμονες, όπως λέει και ο θείος Χρυσόστομος (τόμος 13ος, σελ.580-583)· σαν λιοντάρια που αποπνέουν φωτιά, έτσι αναχωρούμε από την πνευματική εκείνη Τράπεζα των Μυστηρίων.

Προκαλούμε φόβο στον διάβολο επειδή έχουμε μαζί μας ως κεφαλή τον Χριστό και την αγάπη που μας έδειξε. Αυτό το Αίμα λαμπρύνει τη βασιλική εικόνα της ψυχής μας, δηλαδή το νου μας, το λόγο και το πνεύμα. Αυτό το Αίμα γεννά κάλλος και υπερθαύμαστη ωραιότητα. Δεν αφήνει να απομακρυνθεί η ευγένεια και η λαμπρότητα της ψυχής, την οποία ποτίζει και τρέφει συνεχώς.

Αυτό το Αίμα, όταν μεταλαμβάνεται αξίως, καταδιώκει τους δαίμονες και τους απομακρύνει από εμάς, προσκαλεί όμως τους αγγέλους και τον Δεσπότη των αγγέλων. Αυτό συμβαίνει, επειδή οι δαίμονες φεύγουν από όπου δουν το Αίμα το Δεσποτικό, ενώ οι άγγελοι συντρέχουν και βοηθούν. Αυτό το Αίμα είναι η σωτηρία των ψυχών μας. Με αυτό χαίρεται η ψυχή, με αυτό καλλωπίζεται, με αυτό θερμαίνεται.

Αυτό το Αίμα κάνει το νου μας περισσότερο λαμπρό και από τη φωτιά και την ψυχή μας πιο ωραία από το χρυσάφι. Όσοι μεταλαμβάνουν αυτό το Σώμα στέκονται μαζί με τους αγγέλους, αρχαγέλλους και τις άνω δυνάμεις, επειδή είναι ενδεδυμένοι με το φόρεμα το βασιλικό και έχουν μαζί τους πνευματικά όπλα.

Ακόμη, όμως, δε σας είπα το μεγαλύτερο χάρισμα · όσοι μεταλαμβάνουν φορούν τον ίδιο τον Βασιλέα.

Ακούτε αδελφοί μου τι συμφορές παθαίνουν όσοι δεν μεταλαμβάνουν συχνά και απομακρύνονται από τα Μυστήρια;

Ακούτε ότι δαιμονίζονται ή και μεταμορφώνονται σε κάποιο είδος αλόγων ζώων όπως τα παλιά χρόνια ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορας μεταμορφώθηκε σε βόδι;

Και δίκαια υποφέρουν, διότι ενώ μπορούν να γίνουν από άνθρωποι θεοί κατά χάρη με τη συνεχή θεία Κοινωνία, δεν το θέλουν.

Απομακρυνόμενοι όμως από τη θεία Μετάληψη χάνουν και την ανθρώπινη μορφή που έχουν, μετασχηματίζονται σε άλογα ζώα και παραδίνονται στην εξουσία του Σατανά, όπως λέει και ο ψαλμωδός «Ω Κύριε, ιδού, χάνονται εντελώς εκείνοι που απομακρύνονται από την Χάρη Σου» (Ψαλμός ΟΒ 27).

Μάλλον πρέπει να πω, ότι αν αιφνιδίως έρθει ο θάνατος σε εκείνους που αργοπορούν να μεταλάβουν και τους βρει ανέτοιμους χωρίς τη θεία Μετάληψη, τι άραγε θα γίνουν οι ταλαίπωροι; Πώς θα μπορέσουν να διέλθουν με ελευθερία τους τελωνάρχες δαίμονες του αέρος; Ποιο φόβο και τρόμο θα δοκιμάσει η ψυχή τους ενώ μπορούσαν να ελευθερωθούν από όλα αυτά με τη συχνή Κοινωνία, όπως έχει πει ο θείος Χρυσόστομος; Έλεος, Θεέ μου.

Όσοι μεταλαμβάνουν με καθαρά συνείδηση λίγο πριν το θάνατό τους τα άχραντα Μυστήρια, όταν πια εξέλθει η ψυχή τους, λόγω της χάρης της θείας Κοινωνίας, τους περικυκλώνουν οι άγγελοι και τους αναβιβάζουν στον ουρανό.

Και συ αδελφέ μου, δε γνωρίζεις πότε θα έρθει ο θάνατος, σήμερα ή αύριο ή αυτή την ώρα.

Πρέπει πάντοτε να είσαι κοινωνημένος και έτοιμος. Αν είναι θέλημα Θεού να ζήσεις ακόμα, με τη χάρη της θείας Κοινωνίας, θα περάσεις μια ζωή γεμάτη από χαρά, ειρήνη, αγάπη, συνοδευμένη και από όλες τις άλλες αρετές. Εάν πάλι είναι θέλημα Θεού να πεθάνεις, τότε με την αγία Κοινωνία θα περάσεις ελεύθερα από τα τελώνια των δαιμόνων που βρίσκονται στον αέρα, και θα κατοικήσεις με ανεκλάλητη χαρά στις αιώνιες μονές.

Αφού με τη συχνή θεία Μετάληψη είσαι ενωμένος πάντοτε με τον γλυκύ Ιησού Χριστό, τον παντοδύναμο Βασιλέα, και εδώ θα ζήσεις μακάρια ζωή και όταν πεθάνεις, οι δαίμονες θα φύγουν μακριά σου αστραπιαία, ενώ οι άγιοι άγγελοι θα σου ανοίξουν την ουράνια είσοδο και θα σε πέμψουν με συνοδεία ως το θρόνο της μακαρίας Τριάδος.

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου (Περί της συνεχούς Μεταλήψεως των Αχράντων του Χριστού Μυστηρίων,
Εκδόσεις Μυριόβιβλος, 2004)

Έχω πέντε γλώσσες με τις οποίες γυρνώ όλη τη γη !!

 

Μια φορά, βρέθηκε ένας ξένος Ιεραπόστολος εκεί που ήμουνα, στην Ινδία και μου λέει:
– Εσύ μπορείς να είσαι μία καλή γυναίκα, αλλά καλή Χριστιανή δεν είσαι!
Λέω:
– Γιατί;
– Γιατί είσαι τόσο καιρό εδώ, και μόνο με τα Εγγλέζικα γυρίζεις εδώ κι εκεί. Ποιες ντόπιες Γλώσσες έμαθες;
Του λέω:
– Δεν προφθαίνω να μάθω, γιατί πηγαίνω από τόπο σε τόπο, κι ώσπου να μάθω μια διάλεκτο, με φωνάζουν αλλού. Μαθαίνω μόνο το καλημέρα-καλησπέρα. Τίποτε άλλο.
– Ε, εσύ δεν είσαι καλή Χριστιανή! Κι ούτε μπορείς να κάνεις και Ιεραποστολή!..
Γιατί ξέρετε, οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες μαθαίνουν πάντα τις εντόπιες Διαλέκτους για…

Τότε εγώ είπα: «Κύριε! δος μου μια απάντηση γι’ αυτόν»! Έτσι, με όλη μου την καρδιά το ζήτησα!

Και τότε του λέω:
– Α! Ξέχασα να σου πω. Εγώ έχω πέντε γλώσσες!
– Ναι; Και ποιες είναι αυτές οι πέντε;
– Η πρώτη είναι το χαμόγελο…
– Η δεύτερη είναι τα δάκρυα…
– Η τρίτη είναι το άγγιγμα…
– Η τέταρτη είναι η προσευχή…
– Η πέμπτη είναι η αγάπη.
Με αυτές τις πέντε γλώσσες γυρίζω όλο τον Κόσμο!

Και τότε, εκείνος σάστισε και μου λέει:
– Στάσου ένα λεπτό! Ξαναπές τες να τις γράψω! Κι έβγαλε ένα χαρτί και τις έγραψε!

Έτσι είναι… Μ’ αυτές τις πέντε Γλώσσες γυρίζεις όλη τη Γη και είναι όλος ο κόσμος δικός σου. Όλους του αγαπάς το ίδιο. Ασχέτως Θρησκείας και Έθνους. Ασχέτως με όλα. Παντού υπάρχουν Άνθρωποι του Θεού. Και δεν ξέρεις αυτός που βλέπεις σήμερα, εάν αύριο δεν θα είναι Άγιος… 

Από το βιβλίο της Μοναχής Γαβριηλίας, “Γερόντισσα Γαβριηλία, Η ασκητική της αγάπης”, των εκδόσεων Πορφύρα.

Κυριακή ογδόη Εκ του κατά Ματθαίον

Το θαύμα ξεκίνησε από τους πέντε άρτους και τους δύο ίχθύες.

Αυτό το λίγο πού έχουμε, μόνο πού πρέπει, και αυτό το λίγο, να το δώσουμε, να το «χάσουμε». Όταν σε κάθε φορά της ζωής μας βρεθούμε σε έρημο τόπο, και η ώρα είναι περασμένη, νομίζουμε πώς έχει παρέλθει, και νοιώθουμε έλλειψη , ανάγκη, πείνα ή δίψα, τότε ίσως δεν χρειάζεται να πάμε αλλού και αλλού για να αγοράσουμε «εαυτοίς βρώματα». Αυτή η διαδικασία πού τόσες φορές ζούμε και επαναλαμβάνουμε, αυτή η ένδοια, η αίσθηση της έλλειψης, είναι ψευδαίσθηση τελικά. Φθάνουμε τόσες φορές στη ζωή μας σε αυτόν τον έρημο τόπο και μια ψευδή αίσθηση του χρόνου ότι παρήλθε. Ένα μέρος του εαυτού, μας προτρέπει να πάμε αλλού, και αλλού για να αγοράσουμε «εαυτοίς βρώματα».

Και όμως καμία έλλειψη δεν είναι αληθινή, αφού είμαστε πλήρεις και καμία έλλειψη δεν έχουμε, τίποτα δεν μας λείπει, δεν μας έλειψε, ούτε θα μας λείψει ποτέ. Γιατί όσο κι αν μοιάζει παράλογο, όσο έρημος κι αν μοιάζει ο χώρος γύρω μας, αυτό το λίγο, αυτό πού είμαστε τελικά, αυτό το ελάχιστο πού ποτέ δεν χάνουμε εδώ στο χρόνο, και τον τόπο, και τον χρόνο του τώρα, στον τόπο του παρόντος, πού είμαστε εν Χριστώ, έλλειψη δεν υπάρχει. Καμία!

Μέσα από την ύπαρξη μας, όταν βρεθούμε στον ίδιο τόπο με το Χριστό, στον τόπο απ όπου στην πραγματικότητα δεν μετακινηθήκαμε ποτέ, τότε θ' ακούμε τη φωνή πού με θάρρος θα μας λέγει «ού χρείαν έχουσι απελθείν».

 Δεν υπάρχει λόγος ούτε ανάγκη να φεύγουμε, να πηγαίνουμε, αλλού. Να επαναλαμβάνουμε αυτούς τους κύκλους της ζωής μας, μιας αναζήτησης «βρωμάτων» για να χορτάσουμε τον φόβο της πείνας, τον φόβο της ερημιάς, του χρόνου πού περνάει. Όλα ψευδή, μιας και ποτέ δεν μείναμε δίχως αυτούς τους πέντε άρτους και τους ίχθύας του εσώτερου βάθους της ύπαρξης μας.

 Αυτά πού μας ζητά ο Χριστός, εκείνη την κάθε δύσκολη ώρα, τότε που «σπλαχνισθείς» μας προσκαλεί να φέρουμε ώδε, αυτό πού έχουμε, αυτό που είμαστε εν χάριτι Θεού.

 Όποτε νοιώσουμε σε έρημο τόπο, ώρα περασμένη για τον πεπερασμένο μας νου, να ξέρουμε ότι δεν χρειάζεται να πάμε μακριά, ανάμεσα μας, ΜΕΣΑ ΜΑΣ, δίπλα μας ΕΝΤΟΣ μας θα βρεθούν οι πέντε άρτοι και οι δύο ίχθύες, ας τα φέρουμε ώδε και ο Χριστός θα τα ευλόγησει και θα μας τα αποδώσει πάλιν, ευλογημένα, πολλαπλασιασμένα, ώστε να χορτασθώμεν και να μείνει και περίσσευμα. Να χορτάσουμε μια πείνα πού ποτέ πραγματικά δεν υπήρξε, γιατί ποτέ δεν έλειψαν οι άρτοι. Κι όταν θα το διαπιστώσουμε

αυτό, όταν θα το δούμε, θα καταλάβουμε ότι και το περίσσευμα μόνον έφθασε δώδεκα κοφίνους πλήρεις! Τόσο πλούσια όλα γύρω μας και μέσα μας! Τόσο άφθονα, τόσο πλήρη!

Και εμάς ψάχνουμε ν' αγοράσουμε σε άλλους τόπους, από άλλους ανθρώπους, ενώ δίπλα μας, ΜΕΣΑ ΜΑΣ, υπήρχε, κι όταν δόθηκε ευλογήθηκε, ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕ, τότε φάνηκε, ο πλούτος και από το περίσσευμα. δώδεκα κοφίνια πλήρη πού τα βλέπουμε μπροστά μας, τότε ίσως καταλάβουμε ποιοι είμαστε και με Ποιόν έχουμε να κάνουμε.

Κι αυτός ο Δότης, πάντα θα εισέρχεται εις το πλοίον και θα προάγει εαυτόν εις το πέραν, θα τον χάνουμε, θα μας ξεφεύγει έως την απόλυση μας.

Αμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΓΔΟΗ

Εκ του κατά Ματθαίον

«Έρημος εστίν ο τόπος και η ώρα ήδη παρήλθεν…»

Αυτόν τον λόγο είπαν οι Μαθητές αγαπητοί αδελφοί στον Κύριο. Δηλώνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο δύο βασικά στοιχεία Της ανθρώπινης φύσης.

Τον τόπο και τον χρόνο.

Και το πεπερασμένο αυτών, Ο τόπος έρημος και ο χρόνος λίγος. Και οι ανάγκες όλων αυτών των ανθρώπων πολλές. Πώς θα χορτάσουν, πώς και τι θα φάγουν, γυναίκες και παιδιά;

Οι μαθητές θα προτείνουν κάτι απλό, λογικό:

«απόλυσον τους όχλους, ίνα απελθόντες εις τας κώμας αγοράσουσιν εαυτοίς βρώματα».

Μα ο Χριστός είχε έλθει ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Ώστε οι άνθρωποι να μην ψάχνουν εις τας κώμας, μόνοι για τον εαυτόν τους, βρώματα, αλλά σ αυτόν τον έρημο τόπο, σ αυτήν την περασμένη ώρα επεμβαίνει, λέγοντας:

«ου χρεία. έχουσιν απελθείν»

Ας ακούσουμε με προσοχή αυτήν την πρόταση:

ου χρεία. έχουσιν απελθείν.

Σ αυτόν τον τόπο όπου ευρισκόμεθα και στην όποια. ώρα και. αν είμαστε, όσο προχωρημένη και αν είναι αυτή όσο στενεμένα και αν είναι τα όρια και η πραγματικότητα, η κάθε πραγματικότητα δύσκολη, ου χρεία. έχουμε απελθείν.

Φέρτε μου, θα πεί ο Χριστός, αυτό που έχετε. «πέντε άρτους και δύο ιχθύας». Προσέξατε αδελφοί. Λέγει ο Κύριος, φέρετε μου αυτό που έχετε. Το λίγο. Αυτό που μοιάζει. Να μην φτάνει. Αλλά πάνω σ αυτό το λίγο θα θαυματουργήσει ο Χρίστός. Και θα το κάνει πολύ. Τόσο πολύ που να φθάσει και να. περισσέψει. Αλλά μην ξεχνάτε, χωρίς το δικό μας το λίγο, τίποτα. Χωρίς το «φέρετε μοι ώδε» τίποτα.

Ας αναλογιστούμε σήμερα, σε όλα αυτά που μας λείπουν, σε όλα αυτά που λείπουν από τους γύρω μας, το λίγο, αυτό που έχουμε τελικά, που διαθέτουμε, αν το φέρουμε αν το προσφέρουμε αγαπητικά, εν Χριστώ, πόσο μπορεί να. γίνει;

«και το περίσσευμα των κλασμάτων δώδεκα κωφίνους πλήρεις»

Γιατί μέσα στα όρια του πεπερασμένου, στην υλική πραγματικότητα του κόσμου τούτου, ενυπάρχει το απεριόριστο του επέκεινα Κόσμου, του Κόσμου του Θεού. Μόνο που το πέρασμα από το  ένα πεδίο στο άλλο, θέλει υπακοή, θέλει αγάπη, θέλει να δώσεις αυτό το λίγο, αυτό που έχεις. Να το μοιραστείς.

Ας σκεφθούμε λίγο σήμερα αγαπητοί αδελφοί αυτά τα σημαντικά νοήματα. Να είμαστε με τον Χριστό, αμέριμνοι όπως εκείνοι οι

άνθρωποι «τω καιρώ εκείνω» που ακολούθησαν τον Κύριο με τις γυναίκες και τα παιδιά τους δίχως να σκεφθούν τις υλικές τους ανάγκες. Που ξεχάστηκαν θα λέγαμε μαζί Του και όταν η πείνα ή η δίψα, τους έφερε στο νου το έρημο του τόπου και το πε·περασμένο του χρόνου, κάποιοι έδωσαν αυτό που είχαν. Και ο Θεός το πολλαπλασίασε και το δώσε πίσω, πολλαπλάσιο.

Για να  περισσέψει.

Και πήρε τους μαθητές του γρήγορα από εκεί, και βάζοντας τους στο πλοίο προήγαγεν αυτούς εις το πέραν, έως ου απολύσει. τους όχλους. Γιατί;

Μα για να αποφύγουν τον έπαινο. Για να μην χάσουν το εσωτερικό νόημα. Γιατί τα θαύματα ενέχουν τον κίνδυνο της εκτροπής στην υπερβολή. Γιατί είναι δυσνόητα όσο και απλά. Γιατί γίνονται στον ενεστώτα χρόνο και στον ώδε τόπο. Και γίνονται όχι για  να αλλάξει ο κόσμος αλλά για να αλλάξει η πνευματική κατάσταση των ενοικούντων στον κόσμο έτσι που να δοξαστεί ο Θεός και να στραφεί ο άνθρωπος προς τα επέκεινα, τα μελλούμενα. Πέρα από την ανάγκη, την χρεία.

Πουθενά λοιπόν ας μην αναζητήσουμε βρώματα.

«ου χρεία έχουμε  απελθείν» Εδώ, στον Χριστό, εδώ στην Εκκλησία του Χριστού, με το λίγο μας, τις λίγες μας αρετές και τα πολλά μας αμαρτήματα. Θα φτάσει, το καλό θα φτάσει, θα το ευλογήσει ο Θεός και θα Φτάσει.

Και θα περισσέψει.

Αμήν.