Η Εκκλησία είναι νέα ζωή εν Χριστώ. Στην Εκκλησία δεν υπάρχει
θάνατος, δεν υπάρχει κόλασης. Λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Εάν τις τον λόγον μου
τηρήσει, ου μη γεύσηται θανάτου εις τον αιώνα» Ο Χριστός καταργεί τον θάνατο. Όποιος μπαίνει στην Εκκλησία,
σώζεται, γίνεται αιώνιος. Μία είναι η ζωή, είναι ατελείωτη συνέχεια, δεν έχει
τέλος, δεν υπάρχει θάνατος. Όποιος ακολουθεί τις εντολές του Χριστού, δεν
πεθαίνει ποτέ. Πεθαίνει κατά τη σάρκα, κατά τα πάθη και αξιώνεται να ζει απ’ την εδώ ζωή μες στον Παράδεισο,
στην Εκκλησία μας, και κατόπιν στην αιωνιότητα. Με τον Χριστό ο θάνατος γίνεται
η γέφυρα, που θα την περάσομε σε μια στιγμή, για να συνεχίσομε να ζούμε ἐν τῷ ἀνεσπέρῳ φωτί.
Κι εγώ, αφότου έγινα μοναχός, πίστευσα ότι δεν υπάρχει θάνατος.
Έτσι ένοιωθα και νιώθω πάντα, ότι είμαι αιώνιος και αθάνατος. Τι ωραία!
Μέσα στην Εκκλησία, που έχει τα μυστήρια που σώζουν, δεν υπάρχει απελπισία. Μπορεί να
είμαστε πολύ αμαρτωλοί. Εξομολογούμαστε, όμως, μας διαβάζει ο παπάς κι έτσι
συγχωρούμαστε και προχωρούμε προς την αθανασία, χωρίς καθόλου άγχος, χωρίς
καθόλου φόβο.
Όταν αγαπήσομε τον Χριστό, ζούμε τη ζωή του Χριστού. Άμα αυτό,
με την χάρη του Θεού, το κατορθώσομε, τότε βρισκόμαστε σε μια άλλη κατάσταση,
ζούμε μια άλλη κατάσταση ζηλευτή. Για μας δεν υπάρχει καμιά φοβία. Ούτε
θάνατος, ούτε διάβολος, ούτε κόλασης. Όλα αυτά υπάρχουν για τους ανθρώπους που
είναι μακράν του Χριστού, για τους μη χριστιανούς. Για μας που είμαστε
χριστιανοί και κάνομε το θέλημά Του, εκεί, όπως το λέει, δεν υπάρχουν αυτά τα
πράγματα. Υπάρχουν δηλαδή, αλλά όταν ο άνθρωπος αποκτείνει τον παλαιό άνθρωπο
«συν τοις
παθήμασι και ταις επιθυμίαις», δεν δίδει σημασία στον διάβολο ούτε και στο κακό. Δεν τον
απασχολεί. Εκείνο που τον απασχολεί είναι η αγάπη, η λατρεία στον Χριστό και
στον συνάνθρωπό του. Άμα φθάσομε στο βαθμό να αισθανόμαστε τη χαρά, την αγάπη,
τη λατρεία του Θεού χωρίς καμιά φοβία, φθάνομε να λέμε: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοὶ Χριστός». Κανείς δεν μας εμποδίζει να μπούμε μέσα στο μυστήριο.
*********
Και
είτε πάσχει εν μέλος, συμπάσχει πάντα τα μέλη. υμείς δε εστε μέλη Χριστού και
μέλη εκ μέρους” (Α’ Κορ. 12, 26-27). Αυτό είναι Εκκλησία: εγώ, εσύ, αυτός, ο
άλλος, να αισθανόμαστε ότι είμαστε μέλη Χριστού, ότι είμαστε ένα. Η
φιλαυτία είναι εγωισμός. Να μη ζητάμε, “εγώ να σταθώ, εγώ να πάω στον
Παράδεισο”, αλλά να νιώθουμε για όλους αυτή την αγάπη. Καταλάβατε; Αυτό
είναι ταπείνωση.
Αν
ζούμε ενωμένοι, θα είμαστε μακάριοι, θα ζούμε στον Παράδεισο. Ο
κάθε διπλανός μας, ο κάθε πλησίον μας είναι “σαρξ εκ της σαρκός μας” (Πρβλ. Εφ.
5, 30). Μπορώ ν‘ αδιαφορήσω γι’ αυτόν, μπορώ να τον πικράνω, μπορώ να τον
μισήσω; Αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστήριο της Εκκλησίας μας. Να γίνουμε
όλοι ένα εν Θεώ. Αν αυτό κάνουμε, γινόμαστε δικοί Του. Τίποτε
καλύτερο δεν υπάρχει απ’ αυτή την ενότητα. Αυτό είναι η Εκκλησία. Αυτό
είναι η Ορθοδοξία. Αυτό είναι ο Παράδεισος. Ας διαβάσουμε απ’ τον
Ευαγγελιστή Ιωάννη την Αρχιερατική Προσευχή. Προσέξτε τους στίχους: “ίνα
ώσιν εν, καθώς ημείς … ίνα πάντες εν ώσιν, καθώς συ, Πάτερ, εν εμοί καγώ εν
σοι… ίνα ώσιν εν, καθώς ημείς εν εσμέν … ίνα ώσι τετελειωμένοι εις εν … ίνα
όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσι μετ’ εμού”. Βλέπετε; Το λέει και το
ξαναλέει. Τονίζει την ενότητα. Να είμαστε όλοι ένα, ένα με κεφαλή τον
Χριστό! Όπως ένας είναι ο Χριστός με τον Πατέρα και τον Υιό.
Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και λόγοι, Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά.