Ο Ναός είναι ο επίγειος Ουρανός.

 

Στον ναό νιώθω ολοφάνερη την παρουσία του Κυρίου, της Μητέρας Του, των ουράνιων δυνάμεων και όλων των αγίων. Ο ναός είναι ο επίγειος ουρανός.

Εδώ αναγνωρίζεις και αισθάνεσαι τον εαυτό σου ως πραγματικό μέλος του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας Του, ιδιαίτερα την ώρα της θείας Λειτουργίας.

Ω, πώς πρέπει να ζω για ν’ αξιώνομαι να βρίσκομαι σ’ αυτόν τον επίγειο ουρανό!

Η Εκκλησία είναι η μητέρα όλης της ανθρωπότητας που πιστεύει σωστά στον Θεό. Ικανοποιεί τις ζωτικές ανάγκες της ψυχής και του σώματος. Βοηθάει τον άνθρωπο με τη δύναμη του Κυρίου Ιησού Χριστού και του Αγίου Πνεύματος.

Είναι η μεγάλη πνευματική οικογένεια στην οποία ο Θεός είναι ο πατέρας μας, η Υπεραγία Θεοτόκος είναι η μητέρα μας, οι άγγελοι και οι άγιοι είναι τα μεγάλα αδέλφια μας και εμείς όλοι είμαστε αδέλφια, καθώς μας γέννησε η Εκκλησία στην κολυμβήθρα, όταν βαπτιστήκαμε. Τα μικρότερα αδέλφια είναι φυσικό να τιμούν τα μεγαλύτερα και να τα παρακαλούν να προσεύχονται στον Θεό, αφού είναι φίλοι Του.

Ο Κύριος δεν θέλει να μας οδηγήσει με τη βία στη σωτηρία. Δεν χρησιμοποιεί βία, για να μη γίνει αποκρουστική η σωτηρία, όπως γίνεται το καθετί που δεν προέρχεται από μιαν ελεύθερη θέληση. Για μας ευχάριστο είναι μόνο εκείνο που από μόνοι μας αγαπήσαμε, εκείνο για το οποίο από μόνοι μας αγωνιστήκαμε, εκείνο που έγινε ο θησαυρός μας, η ζωή μας…

Ο Κύριος, ποτέ δεν χρησιμοποίησε βία για να ενισχύσει την πίστη σ’ Αυτόν. Δείχνοντας σεβασμό στην ελευθερία του ανθρώπου, δεν θαυματουργούσε για να εντυπωσιάσει, να φοβίσει ή να υποδουλώσει. Ήθελε να ελκύσει χωρίς να εξαναγκάσει.

Γι’ αυτό, πριν θαυματουργήσει, αναζητούσε στις ψυχές έναν μικρό σπόρο εμπιστοσύνης, μια σπίθα πίστεως και αγάπης. Με το θαύμα ο σπόρος φύτρωνε, βλάσταινε και καρποφορούσε την πνευματική αναγέννηση.

Όπου ο Χριστός συναντούσε μόνο δυσπιστία, εκεί, όπως αναφέρει το Ευαγγέλιο, δεν θαυματουργούσε.

Ο Θεός από αγάπη αποκαλύπτει την αλήθειά Του στους ανθρώπους με ελευθερία. Η Εκκλησία, οδηγημένη από το Πνεύμα της αγάπης, δέχεται με ελευθερία την αλήθεια του Θεού και την παραδίδει στα παιδιά της. Και εκείνα πάλι με ελευθερία δέχονται από τη μητέρα τους Εκκλησία την αλήθεια και την εγκολπώνονται με αγάπη.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018.

 

Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν.

 

–Γέροντα, στα κράτη που είχαν ολοκληρωτικό καθεστώς είναι ακόμη δύσκολη η κατάσταση.

–Ναι, αλλά πόσοι μάρτυρες θα βγουν από αυτούς που κράτησαν την πίστη τους μέσα στα ολοκληρωτικά καθεστώτα! Μου έλεγε ένας Ρώσος που πήγε στην Ρωσία ύστερα από χρόνια: «Με πλησίασε μια γιαγιά που με γνώριζε από παλιά και μου είπε: “Μ᾿ αυτό το παλτό πηγαίνεις στο Άγιον Όρος;”. “Ναι, μ᾿ αυτό”, της είπα. Βούρκωσαν αμέσως τα μάτια της, πήρε το παλτό και το φιλούσε η καημένη, για να πάρει ευλογία». Βλέπεις, η πίστη, όσο καταπιέζεται, τόσο δυναμώνει. Είναι σαν ελατήριο που, όσο περισσότερο το πιέσει κανείς, με τόσο μεγαλύτερη δύναμη θα τιναχθεί. Κάποτε κουράζεται εκείνος που το πιέζει, το αφήνει και τινάζεται.

Στα θέματα της πίστεως και στα θέματα της πατρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις· πρέπει να είναι κανείς αμετακίνητος, σταθερός.

Η κοσμική λογική κλονίζει την πίστη. «Εάν έχετε πίστιν και μη διακριθήτε, πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε», είπε ο Κύριος. Όλη η βάση εκεί είναι. Στην πνευματική ζωή κινούμαστε στο θαύμα. Ένα συν δύο δεν κάνει πάντα τρία∙ κάνει και πέντε χιλιάδες και ένα εκατομμύριο!

Χρειάζεται καλή διάθεση και φιλότιμο. Γιατί, αν ο άνθρωπος δεν έχει καλή διάθεση, τίποτε δεν καταλαβαίνει. Να, και για την Σταύρωση του Χριστού, τόσες λεπτομέρειες είχαν πει οι Προφήτες- μέχρι και τι θα κάνουν τα ιμάτιά Του, τι θα κάνουν τα χρήματα της προδοσίας, ότι θα αγοράσουν μ’ αυτά τον αγρό του Κεραμέως, για να θάβουν τους ξένους-, αλλά, οι Εβραίοι πάλι δεν καταλάβαιναν. «Ο δε παράνομος Ιούδας ουκ ηβουλήθη συνιέναι»…

Μεγάλο πράγμα η πίστη! Βλέπετε, και ο Απόστολος Πέτρος με την πίστη βάδισε πάνω στα κύματα. Μόλις όμως μπήκε η λογική, άρχισε να βουλιάζει .

Να παρακαλούμε τον Χριστό να μας προσθέσει πίστη και να μας την αυξήσει. Στον Χριστό τί είπαν οι Απόστολοι; «Πρόσθες ημίν πίστιν» δεν είπαν; Όταν λες «πρόσθες», σημαίνει ότι εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου στον Θεό. Γιατί, αν δεν εμπιστεύεται κανείς τον εαυτό του στον Θεό, τί να του προσθέσει ο Θεός; Ζητάμε από τον Θεό να μας προσθέσει πίστη, όχι για να κάνουμε θαύματα, αλλά για να Τον αγαπήσουμε περισσότερο.

Με την προσευχή δυναμώνει η πίστη. …κάθε φορά που κάνει τον σταυρό του ο Χριστιανός, προσκυνάει το σωτήριο Πάθος του Κυρίου και επικαλείται την δύναμη του Σταυρού, που είναι η δύναμη του σταυρικού θανάτου του Χριστού μας. Όταν λέμε «Σταυρέ του Χριστού, σώσον ημάς τη δυνάμει σου», επικαλούμαστε την δύναμη της σταυρικής θυσίας του Κυρίου. Γι’ αυτό έχει μεγάλη δύναμη ο Σταυρός. Αν λ.χ. βρέχει και πέφτουν κεραυνοί, μπορεί έναν μεγάλο σιδερένιο σταυρό σε ένα καμπαναριό να τον χτυπήσει ο κεραυνός. Αν όμως είναι εκεί κάτω ένας Χριστιανός που έχει ένα τόσο μικρό σταυρουδάκι και πει «Σταυρέ του Χριστού, σώσόν με τη δυνάμει σου», δεν τον χτυπάει ο κεραυνός. Εκεί λειτουργούν οι φυσικοί νόμοι και πέφτει ο κεραυνός πάνω στον σταυρό και τον ρίχνει κάτω. Εδώ φυλάει τον πιστό ένα τόσο δα σταυρουδάκι, γιατί επικαλέσθηκε την δύναμη του Σταυρού. 

Από το βιβλίο: «Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Πάθη και αρετές (Λόγοι Ε’).»

 

Ο Χρόνος των ώριμων ανθρώπων.

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, 

ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής 

απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα.

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι 

που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: 

τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία 

αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, 

άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. 

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις 

όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες 

και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δεν θα 

καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι 

παράλογους ανθρώπους που, παρά 

την χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. 

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. 

Δεν θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις 

όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. 

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν 

να υποτιμήσουν τους ικανότερους 

για να οικειοποιηθούν την θέση τους, 

το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων 

που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. 

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο. – 

Συζητούν μετά κόπου για την επικεφαλίδα. 

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ 

για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. 

Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται. 

Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα.

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση: 

που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται 

για τον θρίαμβό τους. Που δεν θεωρούν τον εαυτό τους 

εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν 

τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να 

βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. 

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στην ζωή. 

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν 

να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων.

Ανθρώπους τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής δίδαξαν το πώς μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα 

στην ψυχή. Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την 

ένταση που μόνον η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες 

που μου απομένουν. Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι 

πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να 

φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με την συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον 

τρόπο θα φτάσεις κι εσύ.

.

Mario de Andrade (1893 – 1945), Βραζιλιάνος ποιητής, μυθιστοριογράφος, ιστορικός και κριτικός τέχνης.

                                         

 

 

 

Ο Προφήτης Μωυσής αποτελεί πρότυπο πίστεως.

 

Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι ο Μωυσής ήταν ο πιο πράος και ο πιο ταπεινός από όλους τους ανθρώπους που υπήρχαν πάνω στην επιφάνεια της γης (Αριθμοί 12,3). Ο Κύριος μιλούσε με το Μωυσή πρόσωπο με πρόσωπο, όπως συζητάει κανείς με το φίλο του. Ο Προφήτης Μωυσής αποτελεί πρότυπο πίστεως, “πίστει Μωυσής μέγας εγένετο”, ελεύθερης υπακοής, πύρινης προσευχής, δικαιοσύνης και ανιδιοτελούς αγάπης. Ήταν και παραμένει πρότυπο αληθινού ηγέτη και οδηγού από την αιγυπτιακή δουλεία των παθών στην όντως ζωή, στην πραγματική ελευθερία, την ελευθερία “των τέκνων του Θεού”.

Ήταν ηγέτης ενός λαού “σκληροτράχηλου και απερίτμητου”, δυσκολοκυβέρνητου, που ευεργετήθηκε τα μέγιστα από τον Θεό και από τον ίδιο (τον Μωυσή), που όμως εύκολα λησμονούσε τις ευεργεσίες και πολύ συχνά στρεφόταν εναντίον των ευεργετών του. Αλλά ο Μωυσής κάθε φορά που γκρίνιαζε ο λαός και αγανακτούσε, δεν προσπαθούσε να καταπραΰνει την οργή του με ψεύτικες υποσχέσεις, ούτε προσπαθούσε να βρει “λογικές λύσεις”, αλλά στρεφόταν στον Θεό και με πύρινη προσευχή ζητούσε από Αυτόν την λύση. Και ο Θεός τον κατηύθυνε πάντα και την κατάλληλη στιγμή έδινε την πρέπουσα λύση στο πρόβλημα. Η προσευχή του Μωυσή ήταν δυνατή, πύρινη, γιατί γινόταν με καθαρότητα καρδιάς, πόνο ψυχής και με μεγάλη αγάπη για τον λαό. Παρ’ όλο που εξωτερικά δεν ακουγόταν, εν τούτοις ενώπιον του Θεού ανέβαινε ως βοή, που ανάγκασε τον Θεό να ερωτήσει: “Τί βοάς προς με;”. Δηλαδή τί θέλεις και φωνάζεις; Τόση δύναμη είχε. Η προσευχή που διατυπώνεται καθαρά είναι εκείνη η οποία δεν κραυγάζει, αλλά προέρχεται από βαθιά εσωτερική ομιλία και ολοκάθαρη συνείδηση. Η σωτηρία στον κίνδυνο έρχεται πάντα από τον ουρανό. 

Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, από το έργο:”Εις τον του Μωυσέως Βίον”.