Βίος του Αγίου Ευσταθίου.

 

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας Ευστάθιος  έζησε στα χρόνια του Τραϊανού (98-117) και του Αδριανού (117-138). Ήταν στρατιωτικός και υπηρετούσε ως ανώτερος αξιωματικός στον ρωμαϊκό στρατό. Το όνομά του ήταν Πλακίδας και ήταν ειδωλολάτρης.

Παρ’ όλα αυτά όμως ήταν δίκαιος άνθρωπος και εγκρατής στις επιθυμίες του. Είχε ευγενική ψυχή και έδειχνε συμπόνια προς τους αναξιοπαθούντες. Η σύζυγός του ονομαζόταν Τατιανή και είχαν αποκτήσει δύο γιούς. Έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως στο στράτευμα και την κοινωνία. Ένα ανεξήγητο θαύμα στάθηκε αφορμή να μεταστραφεί στο χριστιανισμό και να αφήσει για πάντα την δεισιδαίμονα ειδωλολατρία. Είχε πάει για κυνήγι στο δάσος με τη συνοδεία στρατιωτών του.

Του άρεσε να κυνηγά ελάφια. Ξαφνικά είδε ένα υπερμεγέθη ελάφι, το οποίο άρχισε να το κυνηγά για να το σκοτώσει. Όμως είδε με έκπληξη πως ανάμεσα στα μεγάλα κέρατά του έφερε έναν λαμπερό σταυρό, με τη μορφή εσταυρωμένου άνδρα. Ταυτόχρονα άκουσε μια παράξενη φωνή από το μέρος του ελαφιού, η οποία του έλεγε: «Πλακίδα γιατί με διώκεις; Εγώ είμαι ο Χριστός, τον Οποίο τιμάς με τις αρετές σου, αλλά δε με γνωρίζεις!». Ήταν η φωνή του Κυρίου Ιησού Χριστού, η ίδια η οποία είχε μεταστρέψει, με ίδια λόγια, τον απόστολο των Εθνών Παύλο στην αληθινή πίστη.

Ο στρατηγός Πλακίδας σάστισε και έπεσε από το άλογό του. Όταν συνήρθε ρώτησε τον αόρατο συνομιλητή του: «Ποιος είσαι; Φανερώσου για να σε γνωρίσω». Η φωνή ξανακούστηκε: «Εγώ είμαι ο αληθινός Θεός, ο ποιητής του ουρανού και της γης. Ο Υιός του Θεού που έγινα άνθρωπος για τη σωτηρία του κόσμου». Στρατηγός συνταράχτηκε από το παράδοξο συμβάν. Η αγαθή ψυχή του δέχτηκε τη σωτήρια αποκάλυψη και ομολόγησε: «Ναι Κύριε σε πιστεύω, δείξε μου τι να κάνω». «Να πας στον επίσκοπο να ζητήσεις να βαπτιστείς Χριστιανός εσύ και η οικογένειά σου»!

Γεμάτος συγκίνηση και άφατη χαρά ο Πλακίδας επέστρεψε αμέσως στο σπίτι του, όπου διηγήθηκε το σωτήριο όραμά του στους οικείους του και τους ανακοίνωσε την απόφασή του να ασπασθεί τη νέα πίστη, η οποία διώκονταν με μανία από το ρωμαϊκό κράτος και τα σκοταδιστικά ειδωλολατρικά ιερατεία. Κατόπιν έτρεξαν όλοι μαζί στον επίσκοπο της πόλεως και ζήτησαν να βαπτιστούν. Εκείνος, αφού τους κατήχησε, τους έδωσε το Άγιο Βάπτισμα. Ο Πλακίδας μετονομάστηκε σε Ευστάθιος, η σύζυγός του σε Θεοπίστη και τα παιδιά του Αγάπιος και Θεόπιστος. Άλλαξαν τα ονόματά τους διότι ήθελαν να αφήσουν για πάντα στη λήθη το ειδωλολατρικό τους παρελθόν.

Μετά το βάπτισμά του ο Ευστάθιος έσπευσε στο σημείο του θαύματος. Έπεσε μπρούμυτα στη γη για να ευχαριστήσει το Χριστό για τη μεγάλη δωρεά της σωτηρίας του και της οικογένειάς του.

Όμως ο φθονερός διάβολος κήρυξε ανοιχτό πόλεμο με τον νεοφώτιστο Ευστάθιο. Ο Τραϊανός τον απέλυσε από το στρατό, όταν πληροφορήθηκε ότι έγινε Χριστιανός. Φοβερός λοιμός ξέσπασε στην περιοχή που ζούσε.

Αρρώστησαν βαριά και σώθηκαν από θαύμα από το θάνατο. Έχασαν επίσης την περιουσία τους και γι’
αυτό αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στην Αίγυπτο. Αλλά ο πόλεμος του διαβόλου εναντίον τους συνεχίστηκε. Η αγαπημένη του γυναίκα απήχθη και χάθηκαν τα παιδιά του. Ο ίδιος γεμάτος θλίψη έφτασε σε μια πόλη που ονομαζόταν Βάδησσος, όπου άρχισε να εργάζεται χειρονακτικά προσευχόμενος να ξαναβρεί την οικογένειά του. Το θαύμα έγινε, ο Θεός εισάκουσε τις θερμές προσευχές του και ξανάσμιξε με τηναγαπημένη του σύζυγο και τα παιδιά του.

Ύστερα από καιρό πέρασε ο λοιμός και ξαναγύρισε στην πατρίδα του. Παράλληλα ο αυτοκράτορας Τραϊανός, τον αποκατέστησε και του έδωσε εντολή να ηγηθεί εκστρατείας κατά βαρβάρων, οι οποίοι απειλούσαν τη Ρώμη, λόγω της ανδρείας του. Στρατολόγησε και τα παιδιά του και κατατρόπωσε τους εισβολείς.

Κυρίευσε άπαρτα φρούρια και ελευθέρωσε χιλιάδες αιχμαλώτους. Κατόπιν γύρισε θριαμβευτής στη Ρώμη. Αλλά το 117 είχε πεθάνει ο Τραϊανός και στο θρόνο ανέβηκε ο ανεψιός του Αδριανός, ο οποίος μισούσε με πάθος τους Χριστιανούς και εγκαινίασε νέους σκληρούς διωγμούς εναντίον τους. Ο νέος αυτοκράτορας βγήκε να προϋπαντήσει το γενναίο στρατηλάτη Ευστάθιο, να τον συγχαρεί και να τον τιμήσει για τη σωτηρία του κράτους.

Το πρώτο πράγμα που του ζήτησε Αδριανός ήταν να θυσιάσει στο «θεό» Απόλλωνα, τον οποίο θεωρούσε σωτήρα της Ρώμης και προσωπικό του προστάτη και στους άλλους «θεούς». Όμως ο ηρωικός Ευστάθιος του αποκρίθηκε με θάρρος και παρρησία: «Είμαι Χριστιανός αυτοκράτορά μου. Πιστεύω στον αληθινό Θεό και μην ελπίζεις να θυσιάσω στα άψυχα ξόανα των σιχαμερών ειδωλολατρικών «θεών».

Ο θρησκομανής και ακόλαστος αυτοκράτορας έγινε θηρίο από το θυμό του. Αντί για τιμές, διέταξε να του αφαιρέσουν τη στολή του στρατηγού και με κολακείες προσπαθούσε να τον μεταπείσει. Αλλά εκείνος έμεινε σταθερός στην πίστη του, όπως και η οικογένειά του.

Τότε άρχισαν τα βασανιστήρια. Τους οδήγησαν σε μια πεδιάδα και αμόλησαν ένα πεινασμένο λιοντάρι να τους κατασπαράξει. Εκείνο όμως τους σεβάστηκε και δεν τους έβλαψε, αλλά σαν υπάκουο σκυλάκι τους κουνούσε φιλικά την ουρά του!

Μετά από αυτό διέταξε να κατασκευάσουν ένα μεγάλο χάλκινο βόδι, να το πυρακτώσουν και να τους κλείσουν μέσα, να πεθάνουν μαρτυρικό θάνατο. Εκείνοι μπήκαν με ευχαρίστηση στον φοβερό κλίβανο, όπου προσευχόμενοι άφησαν οι ψυχές τους τα εγκόσμια και πέταξαν στα ουράνια. Όταν άνοιξαν οι δήμιοι τον κλίβανο βρήκαν άθικτα τα τίμια λείψανά τους, γεγονός που έκαμε πολλούς ειδωλολάτρες να ομολογήσουν πίστη στο Χριστό. Τα έθαψαν με τιμές οι διωκόμενοι Χριστιανοί.

 Η μνήμη τους τιμάται στις 20 Σεπτεμβρίου.

Ο μοναδικός βασιλιάς της καρδιάς μας!!!

 

«Σε κανέναν μην παραδώσετε τον Χριστό! Ας είναι ο μοναδικός βασιλιάς της καρδιάς σας! Η πίστη στον Χριστό είναι πραγματική ζωή, η ζωή του Ίδιου του Χριστού. Με την αγάπη μας προς τον Χριστό, θα παραμείνουμε ασάλευτοι. Κάθε παρεξήγηση, κάθε θλίψη μας, να την υπομένετε ως ζωή του Χριστού. Υπάρχουν πολλές οδοί προς το “απόλυτο” της ανθρωπότητος, αλλά δεν υπάρχει καμμιά που θα μπορούσε να συγκριθεί με την οδό του Χριστού, παρά τις οποιεσδήποτε δυσκολίες. Αν ο Κύριος όρισε να πεθάνουμε, θα πεθάνουμε με την συνείδηση της αγάπης Του, η οποία Τον οδήγησε στον Σταυρό. Ελπίζω ότι ενεργούν αληθινά μέσα μας τα λόγια του Χριστού: “Εγώ ζω και υμείς ζήσεσθε” (Ιωάν. ιδ΄ 19). Κάθε λόγος του Χριστού, είναι η ίδια η Θεία αιωνιότητα…Η χριστιανική μας πίστη είναι η έσχατη τελειότητα, και κανένας ας μη μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού! –Όπως έλεγε ο μέγας Παύλος (Ρωμ. η΄ 35). …

****

Για να βρεις τον σωστό δρόμο, είναι καλύτερο απ’ όλα να το ζητήσεις από τον ίδιο τον Θεό στην προσευχή:

«Κύριε, Συ ο ίδιος δίδαξε με τα πάντα… Δώσε μου τη χαρά της γνώσεως του θελήματός Σου και των οδών Σου… Δίδαξέ με να Σε αγαπώ αληθινά με όλο μου το είναι, όπως μας παρήγγειλες… Οικοδόμησε τη ζωή μου έτσι, όπως Εσύ ο Ίδιος την συνέλαβες στην προαιώνια βουλή Σου… Ναι, ακόμη και για μένα, γιατί Εσύ κανέναν δεν ξέχασες και κανέναν δεν έπλασες για απώλεια…

Εγώ με αφροσύνη εκδαπάνησα τις δυνάμεις που μου έδωσες, αλλά τώρα, στο τέλος της ζωής μου, διόρθωσέ τα όλα Εσύ ο ίδιος, και ο ίδιος δίδαξε με τα πάντα… Αλλά έτσι, ώστε πραγματικά το θέλημά Σου να πραγματοποιηθεί στη ζωή μου, είτε εγώ το καταλαβαίνω είτε δεν το καταλαβαίνω μέχρι καιρού… Μην επιτρέπεις να πορευθώ σε ξένους δρόμους, που οδηγούν στο σκοτάδι… αλλά πριν παραδοθώ στον ύπνο του θανάτου, δώσε σε μένα τον ανάξιο να δω το Φως Σου, ω Φως του κόσμου».

Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με τον Θεό· να γίνει ο Θεός η ζωή μας. Αυτό και μόνο ο ίδιος ζητά. Γι’ αυτό και δημιουργηθήκαμε, για να ζήσουμε τη ζωή Του, και μάλιστα σε όλη την απειρότητά της…

Μην ξεχνάτε αυτά τα λόγια. Ο Θεός σας έδωσε χρόνο για να οικοδομήσετε την αιώνια σωτηρία σας. Μην τον σπαταλάτε!

Ο σκοπός που θέτουμε στη ζωή μας εμποτίζει όλες τις πράξεις μας.

Ο χρόνος γίνεται ένα θαυμάσιο προοίμιο στη θεία αιωνιότητα.

Τέτοιος οφείλει να είναι ο χριστιανός. Ένα «καλώδιο υψηλής τάσεως», πάνω στο οποίο μπορεί να καθίσει ένα πουλάκι χωρίς να πάθει την παραμικρή ζημία, αλλά μέσα από το οποίο περνά ενέργεια ικανή να κάνει ολόκληρο τον κόσμο να εκραγεί. Ιδού με ποιόν τρόπο εγγίζουμε την αιώνια Βασιλεία του Χριστού.

– Καθένας έχει τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής που δεν ομοιάζει με κανέναν άλλον. Όλοι, όμως, οδηγούνται και καταλήγουν στον Θεό, όπως οι ακτίνες σε έναν τροχό συνδέονται με το κέντρο.

 Μόνον δια της ταπεινώσεως σωζόμαστε και μόνον δια της υπερηφανείας καταστρεφόμαστε. Είναι βεβαιότατον από την πείρα ότι για ό,τι κρίνουμε θα κριθούμε και θα πέσουμε παρομοίως.

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Οικοδομώντας τον Ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας».

Η Παγκόσμιος Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού.

Περπατούμε, σχεδόν χωρίς να γνωρίζουμε που πάμε….

Γνωρίζουμε από που ερχόμαστε αλλά και σε αυτό έχουμε καταγράψει, συνήθως, λάθος αφετηρία…..Ξεχνάμε από που προ-ερχόμαστε…. για αυτό και δεν ξέρουμε που πάμε, ποιος είναι ο τόπος και ο χρόνος, που θα φθάσουμε.

Μέσα σε αυτή τη σταθερή λησμονιά, γύρω μας, εμπρός μας, μέσα μας,  υπάρχει ένα σημείο, ένα «σχήμα» ένας Σταυρός, που θέλει να μας υπενθυμίσει όλα τα παραπάνω…. από που προ-ερχόμαστε, προς τα που πηγαίνουμε….. Ο Σταυρός είναι και δείκτης και σημαίνον και σημαινόμενον. Είναι εμείς οι ίδιοι αλλά και οι άλλοι, δύο ή περισσότεροι, ληστές ή όχι, μαζί μας στον Παράδεισο ή στην κόλαση, ανάλογα την επιλογή μας….

Η φυσική θέση του Σταυρού όμως είναι αναστάσιμη! Θα λέγαμε…. «αυστηρά» αναστάσιμη. Η φυσική θέση του Σταυρού δείχνει προς την Ανάσταση…… Δείχνει αυτό που κοιτάμε….

Υψώνεται σήμερα Παγκόσμια, αλλά και εντός μας, ενώνοντας, το κόσμο στην ενότητα του, χαρίζοντας μας μίαν πρωτόγνωρη Ελευθερία…. Την ελευθερία που μας δίδαξε ο Χριστός με την εκούσια παράδοσή Του ίνα σταυρωθεί.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία από το να βλέπεις πέρα από τα βλεπόμενα…. Πέρα από τη σύγχυση του Πιλάτου, των Φαρισαίων, των ανθρώπων που πίστευαν στο ψέμα, που πίστευαν στον εαυτό τους…. Μόνο ο Ιησούς πίστευε σε αυτούς τους ίδιους, μόνο ο Ιησούς έβλεπε αυτό που τα δικά τους μάτια δεν έβλεπαν, γιατί μόνον ο Ιησούς τους γνώριζε, μας γνώριζε και μας γνωρίζει και για αυτό λέει ότι δεν γνωρίζουμε εμείς τι κάνουμε.

Ακολουθούμε Καίσαρες, εύκολα, γιατί δεν μπορούμε να σταθούμε…..μόνοι…..Ο Σταυρός μοιάζει να έχει μοναξιά…..ενώ ο ίδιος ο Ιησούς μας έδειξε ότι δεν έχει, γιατί μοναξιά δεν υπάρχει!  

Η μοναξιά «υπάρχει» όταν δεν υπάρχει αγάπη και δεν υπάρχει αγάπη όταν αρνούμαστε το Σταυρό, το δικό μας Σταυρό. Κι όταν αρνηθώ – φοβηθώ, το Σταυρό, τι θα κάνω; Θα τον «σπρώξω» στον άλλο, θα φωνάξω «άρον άρον Σταύρωσον Αυτόν»…..στον άλλο, στον ίδιο το Θεό…. Διότι έχω πείσει τον εαυτό μου ότι εγώ έχω Καίσαρα, έχω νόμο και σύμφωνα με το νόμον αυτόν, ο Θεός οφείλει αποθανείν!!

Μέσα μου και έξω μου….

Αυτό δεν γίνεται…..

Και σαν σημείο αυτής μας της αποτυχίας, από τότε μέχρι σήμερα, υψώνεται πάντα ο Τίμιος Σταυρός, Παγκόσμια, στα πάντα, σύμβολο Ζωής.

Ακούγεται ο δικός μας θόρυβος, μια επιθυμία θανάτου, του άλλου, του εαυτού μας, αλλά η αληθινή υπόσταση της ζωής; Άφες, άφες, ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν, ομιλεί προς τον Πατέρα, σώζοντας μας.

Καθηλωνόμαστε σταθερά, δεξιά και αριστερά του Ιησού, σε ελάχιστη απόσταση από Εκείνον, πολύ συχνά με πολύ κοντινό το πόνο μας, υποφέρουμε αφάνταστα,  από τις αμαρτίες μας, δίπλα Του, ελάχιστα διαφέρουμε, κι όμως πολύ και ο ένας από τον άλλο, παρόμοιοι οι δρόμοι μας, φθάνουμε να ανεβούμε Γολγοθά, όμως, ο χρόνος ελάχιστος, η επιλογή όμως τεράστια. Δίπλα Του…..ο ένας σώζεται…..ο άλλος όχι………

Οι δρόμοι που περπατάμε, αδελφοί…….μοιάζουν. Οι Σταυροί μοιάζουν, εμείς μοιάζουμε και στο κατ’ εικόνα και στο καθ΄ ομοίωσιν……Αυτό το ελάχιστο δευτερόλεπτο όμως είναι που σώζει ή όχι. Εκεί, στη κορυφή του Γολγοθά όλων μας.

Μην ξεχνάμε, αδελφοί, αυτήν μας την ομοίωση…..Στο Κέντρο, Παγκόσμια Ύψωσις σήμερα του Τιμίου Σταυρού…..και δεξιά και αριστερά εμείς, μην ξεχνάμε!!

Περπατήσαμε του ίδιους δρόμους, ληστές ενός κόσμου που δεν μας ανήκει, για αυτό και τον ληστέψαμε, για αυτό και δίκαια πάσχουμε….

Εάν δούμε σήμερα ποιος είναι στο Κέντρο, θα σωθούμε……..

Εύχεσθε!!

 

ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Είναι σίγουρο, αγαπητοί μου αδελφοί, ότι κάποια στιγμή θα βρεθούμε ενώπιον Του Σταυρού.

Όπως σήμερα, όπως χθες, όπως αύριο.

Ίσως τυχαία, ήρθαμε, ενσυνείδητα, ίσως, ασυναίσθητα επειδή αναζητούμε σημείο επαφής με τον Θεό. Τόπο συνάντησης.

Και η εκκλησία, πάλιν και πολλάκις, υψώνει αυτό το Σημείον, Παγκόσμια και δείχνει τον εαυτό της και λέγει αυτοίς: «ίδε ο Άνθρωπος»…… και ο άνθρωπος αντιστέκεται, ο άνθρωπος αρνείται, αναβάλλει, επιλέγει  Βαραβάν.

Εγώ και εσείς, έξω από τον εαυτό μας, έτοιμοι να φορέσουμε το προσωπείον που θα μας απαλλάξει από το πρόσωπό μας, ενώπιον του Σταυρού θα μετρήσουμε την ποσότητα και την ποιότητα του Θεού που υπάρχει μέσα μας.

Είναι σημείο Αναγνώρισης ο Σταυρός και επίγνωσης. Αλλά δεν στέκει πάντα μόνος του. Δίπλα υπάρχει Καίσαρας με τους νόμους του, υπάρχει Ηρώδης, Αρχιερείς, Γραμματείς και Φαρισαίοι, έτοιμοι όλοι να μας πείσουν ή να μας επιβάλλουν, ότι ο Θεός δεν γίνεται Άνθρωπος και ο Άνθρωπος δεν γίνεται Θεός. Και όποιος «εαυτόν Θεού υιόν εποίησεν», «κατά τον νόμο αυτών οφείλει αποθανείν»…..

Και σε αυτή την υπέρβαση, εκεί παρών, στέκει ο Σταυρός, εδώ, σήμερα, στην Παγκόσμια Ύψωσιν, μαρτύριον Εκείνου που μαρτύρησε Πρώτος για όλους εμάς και πρωτότοκος των νεκρών εγένετο, για να πιστέψουμε, για να αναγνωρίσουμε εις το Σταυρό αυτήν μας την μοναδική ιδιότητα.

Επιμένουμε, άρον, άρον σταύρωσον αυτόν και εαυτόν. Άδικος κόπος, διότι όπως σας είπα και πριν σήμερα ο Σταυρός κρέμεται μόνος ενώπιον μας. Αλλά δεν είναι μόνος. Γύρω του, όλοι εμείς Καίσαρες, Άννες, Καϊάφες, Αρχιερείς και Γραμματείς και Φαρισαίοι που έχουμε νόμους……..

Αλλά δεν είναι μόνος ο Σταυρός, όπως ούτε και όλοι εμείς με όλα αυτά τα δευτερογενή μας χαρακτηριστικά. Αθόρυβος, ήπιος, ειρηνικός ο Κύριος Του Σταυρού, πορεύεται, σαν εμάς, μαζί με εμάς, προς εμάς.

« Εκείνος ξεχωριστά για τον καθένα έρχεται! Επί τούτω για τις ειδικές ανάγκες του καθενός έρχεται. Για Εκείνον ήλθες σήμερα εδώ; Τον αναζητούσες; Προς Εκείνον να πορευθείς δεν ήθελες, περιμένεις όλα

τα πρόσωπα και τα πράγματα στη ζωή σου και Εκείνον δεν τον περιμένεις. Κανένα βράδυ της ζωής σου δεν τον περιμένεις……»

Και μοιάζει έκπληξη, τελικά, αυτό που συναντάς σήμερα εδώ.

Τον Τίμιο Σταυρό.

Έκπληξη έκπληξη, γιατί είναι μόνος.

Η Θεία Μορφή Του, έτσι με το ακάνθινο στεφάνι απουσιάζει……. Αν ακολουθήσεις τον δρόμο που σε φέρνει μέσα στη ψυχή σου, τον δρόμο της επιστροφής, θα ανακαλύψεις, αυτό που φαίνεται να λείπει. Μα είναι παρών. Το Θείο βλέμμα του. Γεμάτο αγάπη, κατανόηση και συγνώμη. Χωρίς καμία κρίση.

Όλα αυτά είναι ο Σταυρός!!

Μόνος, σε εσένα και σε εμένα, μόνος…….

Έρχεται.

  

 

 

 

 

 

 

 

 

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

«Ου γαρ απέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον ίνα κρίνει τον κόσμον αλλ’ ίνα σωθεί ο κόσμος δι αυτού».

Ο Σταυρός, αγαπητοί μου αδελφοί, δεν είναι λοιπόν σημείο κρίσεως αλλά σημείο σωτηρίας.

Είναι ο Σταυρός που οριοθετεί τον Κόσμο του Θεού μέσα σε τούτο, τον υλικό κόσμο. Η κάθετος και η οριζόντια μιας μοναδικής ενότητας, η δίοδος προς άλλη διάσταση.

Δεν ήλθα για να κρίνω τον κόσμο αλλά για να σώσω τον κόσμο.

Και πως γίνετε αυτό;

Αρκεί ο καταβάς εκ του ουρανού να ανεβεί στον σταυρό.

Όπως αιώνες πριν, στην έρημο, ήταν αρκετό να κοιτάξουν οι άνθρωποι τον όφη που ο Μωησής ύψωσε επί της ράβδου και εσώζοντο. Μόνο να κοιτάξουν.

Την ράβδο που χτύπησε και έτρεξε νερό. Που έκανε τον άνυδρο τόπο βιώσιμο για τους ανθρώπους.

Πάνω στο ξύλο του Σταυρού θα ανέβει ο Υιός του Ανθρώπου για να σταυρω0εί. Κι έτσι να σώσει τον άνθρωπο. Φάνηκε καθαρά ότι ο μόνος τρόπος σωτηρίας είναι η θυσία. Ο μόνος τρόπος να κερδίσει ο άνθρωπος ζωή αιώνιο είναι να θυσιαστεί ο Ζωοδότης Για να πιστέψουμε σε αυτόν. Ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να πιστέψει αν ο Χριστός δεν έφθανε έως εκεί. Στην απόλυτη προσφορά. Στην απόλυτη Θυσία. Κι αυτό έπρεπε να γίνει ορατό. Όπως στην έρημο με τον όφη και το ξύλο. Έπρεπε αυτό να μπορούν να το ιδούν οι άνθρωποι με τα υλικά μάτια.

Ώρες πολλές έμεινε ο Λυτρωτής επί του ξύλου κρεμάμενος. Για να υπάρξει αυτό το γεγονός μέσα στην ανθρώπινη ιστορία. Που μέσω του ξύλου του Σταυρού ανακαινίζεται η κτίση.

Αποκτά την δυνατότητα Θέωσης.

Ο Σταυρός από την στιγμή που δέχεται πάνω του το Σώμα του Χριστού, γίνετε η πρώτη σεσωσμένη ύλη. Είναι πολύ σημαντικό αυτό αδελφοί. Είναι η πρώτη σωτηρία της ύλης. Και για αυτό το Τίμιο ξύλο λατρεύτηκε μόνον αυτό και τόσο έντονα. Για αυτό και ο Σταυρός έκλεισε μέσα του ολόκληρη την Εκκλησία και έγινε το σύμβολο της. Θα λέγαμε την αντιπροσώπευσε καθ ολοκληρίαν. Και αιώνες τώρα, αρκεί να φέρει κανείς επάνω του τον Σταυρό και μόνον αυτό, αρκεί για να τον κάνει «χριστιανό».

Και ο άνθρωπος, αντιμετωπίζει συνεχώς μιαν «σταυρική» ύπαρξη. Στέκεται μετέωρος, όπως ο σταυρός σε μιαν διάσταση οριζόντια και κάθετη, ανάμεσα ουρανού και γης, ανάμεσα στην σάρκα και στο πνεύμα, ανάμεσα σε τούτη την ζωή και στην επέκεινα. Την αιώνιο.

Ο Σταυρός γίνετε το σημάδι μας έτσι κι αλλιώς. Ο Σταυρός που ο καθένας από εμάς κουβαλά στην πλάτη του είναι σταυρός πόνου

φθοράς και θανάτου. Είναι μία καθήλωση σε τέσσερα σημεία. Είναι το περιορισμένο της ανθρώπινης ύπαρξης. Χέρια πόδια δεμένα. Αυτό είναι η φύση.

Μα ο Χριστός ανεβαίνει πάνω σε αυτό το ξύλο. Με αγάπη. Προσφέρεται, για να ελευθερώσει ακριβώς από αυτά τα δεσμά. Σταυρώνεται επάνω σε αυτό τον Σταυρό, απλώνει τα χέρια και τα πόδια στην καθήλωση για να υψωθεί πάνω από την γη. Να σταθεί πρώτος Αυτός στην μετέωρη εκείνη διάσταση που θα χώριζε τον χρόνο και τον τόπο. Βρέθηκε με την θυσία του σε ένα σημείο που κανείς πριν δεν είχε βρεθεί. Όλοι οι άνθρωποι πριν απ’ Αυτόν είχαν «σταυρωθεί» αλλά όλοι είχαν πεθάνει. Εκείνος πρώτος θα αγιάσει το ξύλο. Θα το κάνει Τίμιο. Γιατί για πρώτη φορά αυτό θα γίνει εκούσια. Αυτή είναι η διαφορά. Και θα αναστηθεί.

Μόνον ο Θεός θα μπορούσε να «εγκαινιάσει» κάτι τέτοιο. Ο άνθρωπος όσο και αν ανέβαινε πνευματικά ποτέ δεν θα μπορούσε από μόνος του να συλλάβει την έννοια της θυσίας. Δεν θα μπορούσε από μόνος να δοθεί στον θάνατο με τέτοιο τρόπο. Το κάνει ο Θεός και με την πίστη σε αυτόν τον Θεό, τώρα, μπορεί ο καθένας να σωθεί.

Αυτό είναι η Παγκόσμια Υψωσις.

Ολόκληρος ο κόσμος να αποκτήσει αυτήν την διέξοδο. Ο Τίμιος Σταυρός θα δείχνει με τους δύο του άξονες την πύλη της Σωτηρίας. Την Αγάπη.

«ούτο γαρ ηγάτησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ έχει ζωήν αιώνιον».

Και όταν αυτός ο Υιός του Θεού, ανελήφθη, πάλιν ο Σταυρός έμεινε εις τον τόπο αυτού. Από τον Γολγοθά μέχρι τον καθένα από εμάς. Σαν μια πύλη ανοιχτή. Σαν μία μόνη διέξοδος ολόκληρης της κτίσης προς το αιώνιο.

Κοιτάς τον Σταυρό και σώζεσαι. Σημειώνεις επάνω σου τον σταυρό και σώζεσαι. Γιατί; Γιατί τώρα πλέον ο Σταυρός αυτό σημαίνει. Παγκόσμια Ύψωσις. Καινή κτίσις. Νέα κτίσις.

Και πρώτο κομμάτι της, ο Τίμιος Σταυρός.

Τον τοποθετούμε πάνω από τα μνήματα. Λέμε έτσι πως αυτό το κομματάκι γης γίνεται Χώρα του Αχώρητου Τον βάζουμε πάνω από τις Εκκλησιές μας και λέμε αυτό είναι κτήμα του Θεού. Τον σχηματίζουμε πάνω στο σώμα μας και έτσι το καθαγιάζουμε. Σταυρώνουμε την τροφή μας για να την κάνουμε φάρμακο σωτηρίας.

Ο Σταυρός πάνω οπό τα πάντα.

Πάνω από τον κόσμο. Για να σωθεί ο κόσμος.

Αμήν.