Η Προσευχή μέσα στο κόσμο.

 

Αυτός που προσεύχεται έχει τους άλλους μέσα στην καρδιά του και αυτοί το αισθάνονται και προστρέχουν σ’ αυτόν.
«Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ, μεγάλος Ρώσος ησυχαστής του περασμένου αιώνα έλεγε χαρακτηριστικά: «Ει­ρήνευσε συ με τον Θεό και πολλοί άνθρωποι θα έλθουν να ειρηνεύσουν κοντά σου». Ο όσιος Σεραφείμ μιλούσε από την προσωπική του πείρα, αλλά και από την πείρα της μακράς ησυχαστικής Παραδόσεως της Εκκλησίας. Είναι παρατηρημένο ότι όσο απεμακρύνοντο οι ειρηνεύσαντες με τον Θεό πατέρες στα βαθύτερα της Ερήμου, τόσο περισσότερα πλήθη κόσμου τους ακολουθούσαν για να ωφεληθούν», σχολιάζει σχετικά ο Άρχιμ. π. Γεώργιος Καψάνης, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Γρηγορίου, στο Άγιον Όρος.
Στη Ρουμανία δεν υπάρχουν έρημοι, αλλά μόνο μοναστήρια. Αλλά όσο πιο πνευματικός είναι ένας μοναχός σ’ ένα απ’ αυτά τα μοναστήρια, δηλαδή όσο περισσότερο προσεύχεται, τόσο πιο πολύ ζητείται από τον κόσμο. Αυτός ο μοναχός δεν ικανοποιεί μόνο τη δική του ανάγκη για προσευχή, αλλά σβήνει και την πνευματική δίψα αυτών που τον αναζητούν. Και έτσι πολλοί απ’ αυτούς ασκούν τη νοερά προσευχή μέσα στον κόσμο. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και όλοι όσοι ασκούνται στην αδιάλειπτη προσευχή στον κόσμο, ενώνονται μεταξύ τους μ’ ένα δεσμό πιο βαθύ, από ότι οι άλλοι που δεν προσεύχονται….

Επίσης αυτός που προσεύχεται, απλώνει στους γύρω του γέφυρες πιο σταθερές από τις εύθραυστες εκείνες γέφυρες που βρίσκει κανείς μέσα σε μια εκκοσμικευμένη κοινωνία. Κατά βάθος όλοι οι άνθρωποι σήμερα περισσότερο από άλλοτε επιθυμούν τέτοιες γέφυρες. Αλλ’ όμως δεν ανακάλυψαν ακόμη ότι αυτές τις γέφυρες τις ανοίγει κανείς μόνο με την προσευχή. Προσωπική μας πεποίθηση είναι, ότι όποιος προσεύχεται μπορεί όχι μόνο να προτείνει, να προσφέρει τέτοιες γέφυρες, αλλά ακόμα να ανοίξει την καρδιά των άλλων για να τις δεχθούν και να απαντήσουν στην κοινωνία της αγάπης αυτών που προσεύχονται, με την κοινωνία της δικής των προσωπικής αγάπης. Ακόμη, η προσευχή για τον άλλο πρέπει να γίνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορείς να αισθάνεσαι τον πόνο του, σαν δικό σου. Έτσι εσύ, παρουσιαζόμενος ενώπιον του Θεού μέσα σ’ ένα άρρηκτο σύνδεσμο με τον άλλο, μπορείς να πλησιάσεις τον Θεό. Διότι τον Θεό δε μπορείς να τον συναντήσεις, παρά μόνο μέσα στην αγάπη για τον άλλο, πού φθάνει μέχρι το να κάνεις δικό σου τον πόνο του· γιατί, εάν ο Θεός είναι αγάπη, δε μπορεί να ζει, παρά μέσα στην κατάσταση της αγάπης για τον άλλο. Εδώ φαίνεται, θα λέγαμε, η γενική ιεροσύνη των λαϊκών, που τους ωθεί να προσεύχονται ο ένας για τον άλλο.

 Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος μας λέγει πως έχουμε υποχρέωση να σκεπάζουμε όσους αμαρτάνουν, εφ’ όσον δε, μπορούμε εμείς να υποφέρουμε γι’ αυτό. Έτσι θα μπορέσει να αποκτήσει θάρρος και μείς θα αξιωθούμε της ευσπλαχνίας του Κυρίου μας. Να στηρίζουμε με το λόγο μας τους αδύνατους και τους θλιμμένους και Εκείνος θα στηρίξει εμάς. Όπως το λάδι τρέφει το φυτίλι του καντηλιού, έτσι και η ευσπλαχνία τρέφει την ψυχή. Το μυστικό για την απόκτηση των θείων χαρισμάτων βρίσκεται μέσα στην αγάπη για τον άλλον…

 

Πρωτ. Δημητρίου Στανιλοάε, «Η προσευχή μέσα σ’ ένα εκκοσμικευμένο κόσμο» -αποσπάσματα

Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας ; Για την ανατροφή των παιδιών.

 

«Ουδείς εστιν ος αφήκεν οικίαν ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή τέκνα ή αγρούς ένεκεν εμού και ένεκεν του ευαγγελίου, εάν μη λάβη εκατονταπλασίονα νυν εν τω καιρώ τούτω οικίας και αδελφούς και αδελφάς και πατέρα και μητέρα και τέκνα και αγρούς μετά διωγμών, και εν τω αιώνι τω ερχομένω ζωήν αιώνιον» (Μάρκ. 10:29-30).

Είναι αψευδής αυτός ο λόγος του Κυρίου. Σας βεβαιώνω ότι, όταν άφησα τα παιδιά μου και τα εμπιστεύτηκα στον Θεό, Εκείνος τα φρόντισε.

Τα παιδιά μεγάλωσαν σωστά και νομίζω ότι εγώ δεν θα μπορούσα να τα φροντίσω τόσο καλά. Και ο Κύριος μου έδωσε εκατό φορές περισσότερα παιδιά. Μου έδωσε όλους εσάς. Μου έδωσε τις καρδιές σας διότι γνωρίζω πόσο με αγαπάτε και εγώ ανταποκρίνομαι στην αγάπη σας με τη δική μου θερμή αγάπη. Τόσο πολλά παιδιά μου έδωσε ο Θεός!…

Και τα δικά σας παιδιά πρέπει να είναι μορφωμένα. Μόνο να μην περιορίζεται η μόρφωση και η αγωγή τους στην έξωθεν σοφία, στη σοφία αυτού του κόσμου. Να μαθαίνουν ταυτόχρονα την άνωθεν σοφία και την ανώτατη αλήθεια. Να μαθαίνουν τον νόμο του Θεού και τις εντολές του Χριστού, να μαθαίνουν την ευλάβεια, πως να έχουν πάντα τη μνήμη του Θεού και τη σωστή χριστιανική οδό. Μόνο τότε δεν θα χαθούν τα παιδιά σας στις οδούς της ανθρώπινης σοφίας, μόνο τότε πάνω απ’ όλα θα έχουν πάντα τη χριστιανική σοφία, τη γνώση του Θεού. Μ’ αυτό τον τρόπο λοιπόν πρέπει να διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας.

Θα δώσετε λόγο ενώπιον του Θεού για τα κακά παραδείγματα που δίνετε στα παιδιά σας, για τους καυγάδες που γίνονται μπροστά στα μάτια τους, για τις φλυαρίες που ακούνε να λέτε. Αν εσείς οι ίδιοι το κάνετε αυτό, τότε τα παιδιά σας τι μπορούν να μάθουν από σας;

Εξ απαλών ονύχων πρέπει να αρχίζουμε την αγωγή, διότι μόνο σε πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά αποδέχονται με ευκολία νουθεσίες και προτροπές. Η ψυχή τους είναι σαν το κερί μαλακή όπου κάθε δικός σας λόγος ή πράξη μένουν, και τα καλά και τα άσχημα παραδείγματα, λόγος αγαθός ή αισχρός.

«Μικρός βλαστός, όπου τον γέρνεις τέτοια κλίση θα πάρει, ένα καινούριο δοχείο αν θα εκπέμπει μυρωδιά ή κακοσμία εξαρτάται από το με τι θα το γεμίσετε, βάζοντας μέσα είτε αρώματα είτε ακαθαρσίες» (άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ).

Μητέρα, το πιο αγαπημένο πρόσωπο για το παιδί, πηγή στοργής και τρυφερότητας, στέκεται προσευχόμενη μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Το παιδί κοιτάζει πότε αυτήν και πότε την εικόνα και δεν έχει ανάγκη από μακρές εξηγήσεις για το τι σημαίνει αυτό. Να, αυτό είναι το πρώτο σιωπηλό μάθημα της θεογνωσίας. Αυτό είναι το πρώτο και το πιο σημαντικό μάθημα της ευλάβειας. Τέτοια μαθήματα μπορείτε και πρέπει πάντα να δίνετε στα παιδιά σας.

 Δεν υπάρχει για τη μητέρα καθήκον μεγαλύτερο και έργο ιερότερο, για το οποίο αυτή φέρει ευθύνη ενώπιον του Θεού, απ’ αυτό της ανατροφής των παιδιών. Στον Θεό θα δώσετε λόγο αν αμελήσετε αυτό το έργο. Και από τώρα θ’ αρχίσουν τα βάσανά σας και θα χύνετε πικρά δάκρυα και θα αναστενάζετε βλέποντας τα παιδιά σας.

Λοιπόν, «οράτε μη καταφρονήσητε ενός των μικρών τούτων» (Ματθ. 18:10). Να φροντίζετε τα παιδιά σας, να είστε γι’ αυτά παράδειγμα της γνήσιας χριστιανικής ζωής και η ευλογία του Κυρίου στους αιώνες των αιώνων θα είναι σ’ όλους εσάς και στα παιδιά σας.

Από το βιβλίο: Διδαχές Αγίου Λουκά Κριμαίας. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη

 

Το υπέροχο παλάτι του Αποστόλου Θωμά στο Παράδεισο.

 

«Οἰκοδομὴν ἔχομεν ἐκ Θεοῦ ἀχειροποίητον, οἰκίαν αἰώνιον ἐν τοῖς οὐρανοῖς.» ( Β’Κορινθ. 5,1), λέει ο διακριτικός Απόστολος Παύλος.

 Όλες οι επί της γης προσπάθειές μας για τον Θεό αυτό το σκοπό έχουν να αξιωθούμε να λάβουμε, ο καθένας κατά τη δύναμή του, αυτήν την αιώνια και αχειροποίητη κατοικία στον ουρανό.

Ο Ινδός βασιλιάς Γουνδιαφόρος αποφάσισε να κτίσει για τον εαυτό του ένα μεγαλοπρεπέστατο ανάκτορο, που όμοιό του να μην υπάρχει στη γη. Όταν ο απεσταλμένος του βασιλιά, Αμβάνης, αναζήτησε έναν ικανό αρχιτέκτονα για να οικοδομήσει το ανάκτορο, συνάντησε κατά θεία πρόνοια τον Απόστολο Θωμά. Ο άγιος Απόστολος του είπε ότι ήταν ικανός τεχνίτης και κανένας άλλος εκτός απ’ αυτόν δεν θα μπορούσε να κτίσει το παλάτι που ήθελε ο βασιλιάς. Έτσι ο Θωμάς έλαβε απ’ τον βασιλιά άφθονο χρυσάφι για να κτίσει το παλάτι που ήθελε ο βασιλιάς. Έτσι ο Θωμάς έλαβε απ’ τον βασιλιά άφθονο χρυσάφι για να κτίσει το παλάτι. Μόλις έφυγε από τη συνάντησή του με τον βασιλιά, το μοίρασε όλο στους φτωχούς.

Η τοποθεσία που θα χτιζόταν το βασιλικό ανάκτορο ήταν κάπως μακριά απ’ την έδρα του βασιλιά, ύστερα από δυο χρόνια έστειλε ανθρώπους του να ρωτήσουν τον Θωμά αν είχε ολοκληρωθεί η ανοικοδόμηση. Ο Θωμάς απάντησε ‘’Τα πάντα είναι έτοιμα, εκτός από την οροφή’’ και αναζήτησε περισσότερα χρήματα απ’ τον βασιλιά. Εκείνος του τα έδωσε. Για μια ακόμη φορά ο άγιος Απόστολος τα μοίρασε στους φτωχούς και πεινασμένους και εξακολούθησε να περιδιαβαίνει το βασίλειο των Ινδιών, κηρύσσοντας το Ευαγγέλιο.

Όταν έμαθε ο βασιλιάς ότι ο Θωμάς ούτε καν είχε αρχίσει να κτίζει το παλάτι, διέταξε να τον συλλάβουν και να τον ρίξουν στη φυλακή. Εκείνη τη νύχτα όμως απεβίωσε ο αδελφός του βασιλιά, το γεγονός αυτό έριξε σε μεγάλη θλίψη τον βασιλιά. Ένας άγγελος πήρε την ψυχή του κεκοιμημένου και οδηγώντας την, δια μέσου του Παραδείσου, του έδειξε ένα υπέροχο παλάτι, τέτοιο που δεν μπορεί ποτέ να φανταστεί ο νους του ανθρώπου. Η ψυχή του κεκοιμημένου επιθυμούσε να εισέλθει σ’ αυτό το ανάκτορο, όμως ο άγγελος του εξήγησε ότι δεν μπορούσε, διότι ήταν του αδελφού του – του βασιλιά- και για εκείνον το είχε κτίσει ο Απόστολος με τις ελεημοσύνες του. Κατόπιν ο άγγελος επέστρεψε την ψυχή του κεκοιμημένου στο σώμα του.

Όταν συνήλθε ο αδελφός είπε στον βασιλιά ‘’Υποσχέσου μου ότι θα κάνεις οτιδήποτε σου ζητήσω’’. Το υποσχέθηκε . Τότε του είπε ‘’Δώσε μου το παλάτι που έχεις στους ουρανούς’’. Εξεπλάγη ο βασιλιάς, ακούγοντας ότι είχε παλάτι στους ουρανούς. Ο αδελφός του εξήγησε με λεπτομέρειες τι είχε δει και τότε ο βασιλιάς πίστεψε, αμέσως απελευθέρωσε τον Θωμά απ’ τη φυλακή.

Τα δυο αδέλφια άκουσαν το κήρυγμα του Αποστόλου για τη σωτηρία και την αιώνια ζωή και αποφάσισαν να βαπτιστούν. Ο Ινδός βασιλιάς Γουνδιαφόρος πραγματοποίησε και νέα έργα ελεημοσύνης και φιλανθρωπίας για τον λαό του και έτσι έκτισε ένα ακόμη μεγαλοπρεπέστερο παλάτι στον ουρανό για τον εαυτό του.

 Από το βιβλίο «Πνευματικό Ημερολόγιο, Ο Πρόλογος της Αχρίδος» – Οκτώβριος Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Εκδόσεις ΆΘως

Ταπεινή και ήσυχη ζωή θα πει αληθινή ζωή.

 

Όποιος ζει μακριά από την ταραχή του κόσμου και από τις διάφορες έγνοιες που φορτώνουνται οι άνθρωποι για να ζαλίζουνται, με την ιδέα πως χαίρουνται την ζωή, αυτός λοιπόν που ζει αποτραβηγμένος σε μια μικρή κι αγαπημένη συντροφιά, αυτός κατά την ιδέα μου ζει αληθινά….

Αληθινά δεν ζει κανένας, αν δεν έχει συντροφιά τον εαυτό του, τις σκέψεις του, τα αισθήματά του. Πώς μπορεί να ζει, σε καιρό που ο εαυτός του θα λείπει; Ζώντας με τον εαυτό μας, δεν γινόμαστε εγωιστές, όπως θα πούνε κάποιοι που κρίνουνε ξώπετσα. Ίσια – ίσια, μ’ αυτόν τον τρόπο ανθίζει μέσα μας ένα πάντερπνο περιβόλι, γεμάτο αγάπη για τους άλλους, κι η καρδιά μας πίνει από τη δροσερή πηγή που έβαλε ο Θεός μέσα μας. Εκείνος είπε: «Η βασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα σας». Και τι άλλο είναι η βασιλεία του Θεού, παρά η αληθινή ζωή; «Ότι παρά Σοι πηγή ζωής. Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως». «Σε Σένα, λέγει, βρίσκεται η πηγή της ζωής». Και πάλι, λέγει ο Χριστός: «Ουκ οίδατε ότι ναός Πνεύματός εστε». Οι άγιοι που ζήσανε την αληθινή ζωή, μιλάνε με τα παρακάτω λόγια: «Μην περιμένεις να λυτρωθείς από τους ανθρώπους κι από τα ξεγελάσματα που τα λένε διασκεδάσεις και απολαύσεις της ζωής. Καλότυχος είναι όποιος ξεμάκρυνε από τον κόσμο κι από την απατηλή ταραχή του, και προσέχει μοναχά στον εαυτό του. Όποιος δεν ένοιωσε την ειρήνη, δεν ένοιωσε πως ζει. Εκείνοι που παραδίνουνε τον εαυτό τους στις ηδονές και στις κοσμικές απολάψεις, και θαρρούνε πως κάνουνε ευτυχισμένο τον εαυτό τους, αυτοί κάθονται παντοτινά έξω από το ίδιο το σπίτι τους. Έμπα μέσα στο σπιτάκι που βρίσκεται μέσα σου, και θα δεις το παλάτι τ’ ουρανού. Γιατί, ένα είναι και τούτο και κείνο, κι από το ίδιο παραθύρι τα βλέπεις και τα δυο».

Αυτά κι άλλα τέτοια συλλογιζόμουνα, καθισμένος στο φτωχικό μου. Τι λέγω; Στο παλάτι μου. Σ’ αυτό, όλα είναι ταπεινά, μικρά κι αγαπημένα. Μήτε βίλλες θέλω, μήτε ψηλά κάγκελα, μήτε πορτιέρηδες, μήτε γυαλιστερά πράγματα, μήτε τίποτα, από τα τόσα που θέλουνε νάχουνε οι άνθρωποι, και που γι’ αυτά δεν βρίσκουνε ησυχία, μέρα και νύχτα. Πώς τα σηκώνουνε, οι δύστυχοι, τέτοια βάρη ασήκωτα; Εγώ τρέμω με τη θυσία που κάνουνε στη ματαιοδοξία τους! Πολλές φορές στενοχωριέμαι πως κι εγώ έχω πολλά πράγματα, ενώ θα μπορούσα να ζήσω με πολύ λιγότερα.

Σ’ έναν ασκητή που ζει σε μια ερημιά στ’ Άγιον Όρος, έστειλε κάποιος 100 δραχμές, μήπως του χρειασθούνε, και κείνος τούγραψε: «Δεν δύναμαι να κοιμηθώ από την ημέραν κατά την οποίαν έλαβα παρά της αγάπης σου τας εκατόν δραχμάς. Τοσαύτα χρήματα, τι να τα κάμω, ευλογημένε;». Θυμήθηκα τα λόγια που είναι γραμμένα στο χαρτί που κρατά ο άγιος Εφραίμ: «Ασκητής ακτήμων, αετός υψιπέτης». Είμαστε, λοιπόν, παραφορτωμένοι κι εμείς ή δεν είμαστε; Τάχουμε όλα. Έχουμε κι ένα περιβολάκι, μικρό, ίσαμε μια γαιδαροκυλίστρα. Και όμως, αυτό το κομμάτι το χώμα είναι για μας θησαυρός ανεχτίμητος.

Πόσο έμορφο πράγμα είναι να μη σε ξέρει κανένας, να σ’ έχουνε όλοι λησμονημένον!.. Να είσαι ένα με τα μερμηγκάκια… Να είσαι ένα με τα πεταλούδια…! Ένα με τα πουλάκια που κελαιδούνε αξέγνοιαστα αποπάνω μας. Με τον τζίτζικα, που φωνάζει καθισμένος απάνω στο δέντρο, ντερβίσης που δεν φροντίζει για τίποτα.
Ναι. Θέλω να είμαι κι εγώ ένα απ’ αυτά, να ζω ανάμεσά τους. Δεν θέλω να είμαι άνθρωπος, το πονηρότατο αυτό πλάσμα, που από την πονηριά, από τη φιλοδοξία κι από την αχορταγιά, δεν έχει καιρό να ζήσει, κι είναι ολοένα φουρτουνιασμένος!

***

Κείμενο του Φώτη Κόντογλου με τίτλο “Απλή και αληθινή ζωή. Αγαπημένο καταφύγιο”.

Ο Ναός είναι ο επίγειος Ουρανός.

 

Στον ναό νιώθω ολοφάνερη την παρουσία του Κυρίου, της Μητέρας Του, των ουράνιων δυνάμεων και όλων των αγίων. Ο ναός είναι ο επίγειος ουρανός.

Εδώ αναγνωρίζεις και αισθάνεσαι τον εαυτό σου ως πραγματικό μέλος του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας Του, ιδιαίτερα την ώρα της θείας Λειτουργίας.

Ω, πώς πρέπει να ζω για ν’ αξιώνομαι να βρίσκομαι σ’ αυτόν τον επίγειο ουρανό!

Η Εκκλησία είναι η μητέρα όλης της ανθρωπότητας που πιστεύει σωστά στον Θεό. Ικανοποιεί τις ζωτικές ανάγκες της ψυχής και του σώματος. Βοηθάει τον άνθρωπο με τη δύναμη του Κυρίου Ιησού Χριστού και του Αγίου Πνεύματος.

Είναι η μεγάλη πνευματική οικογένεια στην οποία ο Θεός είναι ο πατέρας μας, η Υπεραγία Θεοτόκος είναι η μητέρα μας, οι άγγελοι και οι άγιοι είναι τα μεγάλα αδέλφια μας και εμείς όλοι είμαστε αδέλφια, καθώς μας γέννησε η Εκκλησία στην κολυμβήθρα, όταν βαπτιστήκαμε. Τα μικρότερα αδέλφια είναι φυσικό να τιμούν τα μεγαλύτερα και να τα παρακαλούν να προσεύχονται στον Θεό, αφού είναι φίλοι Του.

Ο Κύριος δεν θέλει να μας οδηγήσει με τη βία στη σωτηρία. Δεν χρησιμοποιεί βία, για να μη γίνει αποκρουστική η σωτηρία, όπως γίνεται το καθετί που δεν προέρχεται από μιαν ελεύθερη θέληση. Για μας ευχάριστο είναι μόνο εκείνο που από μόνοι μας αγαπήσαμε, εκείνο για το οποίο από μόνοι μας αγωνιστήκαμε, εκείνο που έγινε ο θησαυρός μας, η ζωή μας…

Ο Κύριος, ποτέ δεν χρησιμοποίησε βία για να ενισχύσει την πίστη σ’ Αυτόν. Δείχνοντας σεβασμό στην ελευθερία του ανθρώπου, δεν θαυματουργούσε για να εντυπωσιάσει, να φοβίσει ή να υποδουλώσει. Ήθελε να ελκύσει χωρίς να εξαναγκάσει.

Γι’ αυτό, πριν θαυματουργήσει, αναζητούσε στις ψυχές έναν μικρό σπόρο εμπιστοσύνης, μια σπίθα πίστεως και αγάπης. Με το θαύμα ο σπόρος φύτρωνε, βλάσταινε και καρποφορούσε την πνευματική αναγέννηση.

Όπου ο Χριστός συναντούσε μόνο δυσπιστία, εκεί, όπως αναφέρει το Ευαγγέλιο, δεν θαυματουργούσε.

Ο Θεός από αγάπη αποκαλύπτει την αλήθειά Του στους ανθρώπους με ελευθερία. Η Εκκλησία, οδηγημένη από το Πνεύμα της αγάπης, δέχεται με ελευθερία την αλήθεια του Θεού και την παραδίδει στα παιδιά της. Και εκείνα πάλι με ελευθερία δέχονται από τη μητέρα τους Εκκλησία την αλήθεια και την εγκολπώνονται με αγάπη.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

Από το βιβλίο: Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018.

 

Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν.

 

–Γέροντα, στα κράτη που είχαν ολοκληρωτικό καθεστώς είναι ακόμη δύσκολη η κατάσταση.

–Ναι, αλλά πόσοι μάρτυρες θα βγουν από αυτούς που κράτησαν την πίστη τους μέσα στα ολοκληρωτικά καθεστώτα! Μου έλεγε ένας Ρώσος που πήγε στην Ρωσία ύστερα από χρόνια: «Με πλησίασε μια γιαγιά που με γνώριζε από παλιά και μου είπε: “Μ᾿ αυτό το παλτό πηγαίνεις στο Άγιον Όρος;”. “Ναι, μ᾿ αυτό”, της είπα. Βούρκωσαν αμέσως τα μάτια της, πήρε το παλτό και το φιλούσε η καημένη, για να πάρει ευλογία». Βλέπεις, η πίστη, όσο καταπιέζεται, τόσο δυναμώνει. Είναι σαν ελατήριο που, όσο περισσότερο το πιέσει κανείς, με τόσο μεγαλύτερη δύναμη θα τιναχθεί. Κάποτε κουράζεται εκείνος που το πιέζει, το αφήνει και τινάζεται.

Στα θέματα της πίστεως και στα θέματα της πατρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις· πρέπει να είναι κανείς αμετακίνητος, σταθερός.

Η κοσμική λογική κλονίζει την πίστη. «Εάν έχετε πίστιν και μη διακριθήτε, πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε», είπε ο Κύριος. Όλη η βάση εκεί είναι. Στην πνευματική ζωή κινούμαστε στο θαύμα. Ένα συν δύο δεν κάνει πάντα τρία∙ κάνει και πέντε χιλιάδες και ένα εκατομμύριο!

Χρειάζεται καλή διάθεση και φιλότιμο. Γιατί, αν ο άνθρωπος δεν έχει καλή διάθεση, τίποτε δεν καταλαβαίνει. Να, και για την Σταύρωση του Χριστού, τόσες λεπτομέρειες είχαν πει οι Προφήτες- μέχρι και τι θα κάνουν τα ιμάτιά Του, τι θα κάνουν τα χρήματα της προδοσίας, ότι θα αγοράσουν μ’ αυτά τον αγρό του Κεραμέως, για να θάβουν τους ξένους-, αλλά, οι Εβραίοι πάλι δεν καταλάβαιναν. «Ο δε παράνομος Ιούδας ουκ ηβουλήθη συνιέναι»…

Μεγάλο πράγμα η πίστη! Βλέπετε, και ο Απόστολος Πέτρος με την πίστη βάδισε πάνω στα κύματα. Μόλις όμως μπήκε η λογική, άρχισε να βουλιάζει .

Να παρακαλούμε τον Χριστό να μας προσθέσει πίστη και να μας την αυξήσει. Στον Χριστό τί είπαν οι Απόστολοι; «Πρόσθες ημίν πίστιν» δεν είπαν; Όταν λες «πρόσθες», σημαίνει ότι εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου στον Θεό. Γιατί, αν δεν εμπιστεύεται κανείς τον εαυτό του στον Θεό, τί να του προσθέσει ο Θεός; Ζητάμε από τον Θεό να μας προσθέσει πίστη, όχι για να κάνουμε θαύματα, αλλά για να Τον αγαπήσουμε περισσότερο.

Με την προσευχή δυναμώνει η πίστη. …κάθε φορά που κάνει τον σταυρό του ο Χριστιανός, προσκυνάει το σωτήριο Πάθος του Κυρίου και επικαλείται την δύναμη του Σταυρού, που είναι η δύναμη του σταυρικού θανάτου του Χριστού μας. Όταν λέμε «Σταυρέ του Χριστού, σώσον ημάς τη δυνάμει σου», επικαλούμαστε την δύναμη της σταυρικής θυσίας του Κυρίου. Γι’ αυτό έχει μεγάλη δύναμη ο Σταυρός. Αν λ.χ. βρέχει και πέφτουν κεραυνοί, μπορεί έναν μεγάλο σιδερένιο σταυρό σε ένα καμπαναριό να τον χτυπήσει ο κεραυνός. Αν όμως είναι εκεί κάτω ένας Χριστιανός που έχει ένα τόσο μικρό σταυρουδάκι και πει «Σταυρέ του Χριστού, σώσόν με τη δυνάμει σου», δεν τον χτυπάει ο κεραυνός. Εκεί λειτουργούν οι φυσικοί νόμοι και πέφτει ο κεραυνός πάνω στον σταυρό και τον ρίχνει κάτω. Εδώ φυλάει τον πιστό ένα τόσο δα σταυρουδάκι, γιατί επικαλέσθηκε την δύναμη του Σταυρού. 

Από το βιβλίο: «Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Πάθη και αρετές (Λόγοι Ε’).»

 

Ο Χρόνος των ώριμων ανθρώπων.

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, 

ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής 

απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα.

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι 

που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: 

τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία 

αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, 

άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. 

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις 

όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες 

και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δεν θα 

καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι 

παράλογους ανθρώπους που, παρά 

την χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. 

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. 

Δεν θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις 

όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. 

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν 

να υποτιμήσουν τους ικανότερους 

για να οικειοποιηθούν την θέση τους, 

το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων 

που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. 

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο. – 

Συζητούν μετά κόπου για την επικεφαλίδα. 

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ 

για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. 

Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται. 

Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα.

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση: 

που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται 

για τον θρίαμβό τους. Που δεν θεωρούν τον εαυτό τους 

εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν 

τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να 

βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. 

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στην ζωή. 

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν 

να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων.

Ανθρώπους τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής δίδαξαν το πώς μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα 

στην ψυχή. Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την 

ένταση που μόνον η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες 

που μου απομένουν. Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι 

πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να 

φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με την συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον 

τρόπο θα φτάσεις κι εσύ.

.

Mario de Andrade (1893 – 1945), Βραζιλιάνος ποιητής, μυθιστοριογράφος, ιστορικός και κριτικός τέχνης.