Του Αγίου Νικολάου του Μυροβλήτου Επισκόπου Μύρων της Λυκείας

  

Σήμερα πρέπει να μιλήσουμε για κάτι τόσο απλό αλλά και τόσο σημαντικό, τόσο κοντινό μας και πολλές φορές τόσο μακρινό: για την «των πραγμάτων αλήθεια».

Η των πραγμάτων αλήθεια, ανέδειξέ σε  τη ποίμνη σου.

Και τι ανέδειξε αυτή η των πραγμάτων αλήθεια τον Ιεράρχη Νικόλαον;

Κανόνα Πίστεως, εικόνα πραότητος, εγκρατείας διδάσκαλον. Πίστη, πραότης, εγκράτεια, τρείς αρετές που οικοδομούν ένα πρόσωπο άγιον, που οδηγούν προς την επίγνωση της των πραγμάτων αλήθειας. Μα τα πράγματα έχουν κάποιαν αλήθειαν; Και αυτή η αλήθεια τι είναι; Δεν είναι ολοφάνερη; Δεν είναι τα πράγματα έτσι όπως τα βλέπουμε;

Φαίνεται πως όχι! Τα πράγματα δεν αναδεικνύουν από μόνα τους καμμίαν «αλήθεια»,δεν έχουν λόγο, παρά μόνον τον λόγο που τους προσδίδουμε εμείς.

Τα πράγματα χρειάζονται το βλέμμα μας για να υπάρξουν, να αποκτήσουν λόγο και πίσω από το βλέμμα μας, ο Νους μας που θα ερμηνεύσει το βλέμμα και θα γεννήσει τον Λόγο των πραγμάτων.

Και τελικά την αλήθεια, όχι βέβαια πάντα την των πραγμάτων αλήθεια, αλλά την δική μας αλήθεια…..

Στον Άγιον Νικόλαο συνέβη ότι συμβαίνει στους αγίους. Μέσα από την πίστη, την πραότητα και την εγκράτεια ανα-καλύπτεται και εν τέλει απο-καλύπτεται η των πραγμάτων αλήθεια. Και το βλέμμα απελευθερώνεται από κόσμο και τους περιορισμούς του κόσμου και αφήνει το Νου που ενεργεί κατ’ εικόνα και προς το καθ’ ομοίωση Θεού, να ιδεί πραγματικά τον κόσμο κατά Θεόν. Και στα πάντα να ανακαλύψει τον Λόγο του Θεού, την ενέργεια της Θείας ουσίας που αναπαύεται πάνω στα πράγματα και τότε ο άνθρωπος  ολόκληρος απολαμβάνει, ολόκληρο τον κόσμο μέσα στη σχέση του μαζί του και με το Θεό.

Τότε ανακαλύπτουμε την αιχμαλωσία μας από τα πράγματα και την των πραγμάτων μη αλήθεια. Περιορισμένοι να βλέπουμε την ομορφιά σαν τέρψη και όχι σαν κάλλος, χάνουμε την δυνατότητα να ερωτευθούμε την ασχήμια σαν έξω από εμάς. Αναζητώντας το πλούτο σαν επιτυχία, μπορεί να μην μάθουμε ποτέ τον ατελεύτητο πλούτο της πτωχείας. Τρέχοντας για την απόκτηση ή την διατήρηση της υγείας, πώς να καταλάβουμε την χρησιμότητα της ασθένειας, την ψυχοσωτήριον περιπέτεια του σώματος. Μέσα σε μίαν συνεχή αγωνία να μην χάσουμε τα κεκτημένα, μήπως δεν ανακαλύψουμε ότι κάθε απώλεια, είναι απώλεια για το Εγώ, ενώ για την πνευματική μας υπόσταση είναι ευκαιρία για αλλαγή, για πρόοδο, για ωριμότητα.

Ερωτευόμαστε πάντοτε ότι νομίζουμε ότι νομίζουμε ότι μας λείπει, ότι θαυμάζουμε σαν πιο όμορφο από εμάς, ενώ στη πραγματικότητα τίποτα δεν μας λείπει. Μιας και γεννηθήκαμε πρώτα μέσα στην υγεία του Θεού και για αυτό σαν κτίσματα είμαστε τέλειοι.

Όπως κάθε τι που γεννιέται είναι αφ’ εαυτού τέλειο. Και κάθε πλάσμα είναι όμορφο, και ο καθ’ ένας από εμάς είναι πάρα πολύ όμορφος, αφού όμορφος κάλει είναι Αυτός που μας έφερε στο Είναι.

Και ο λεπρός είναι όμορφος και το πύον που έχει στις πληγές του όμορφο είναι.

Και ο λέοντας όταν αρπάζει το ελάφι όμορφος είναι, και ο πύθωνας όταν σφίγγει το θήραμά του και οι δύο αυτοί οι σφιχταγκαλιασμένοι όμορφοι είναι μέσα στο κόσμο του Θεού.

Μόνο ο νεκρός δεν είναι όμορφος.

Γιατί για λίγο είναι ακίνητος ά-μορφος για λίγο μέχρι να ξαναβρεί τη σχέση του με τη ζωή. Όχι α-σχημος, ά-μορφος, για λίγο.

Η πίστη, η πραότητα και η εγκράτεια θα δώσει χρόνο και τόπο στον άνθρωπο να αποδεσμευτεί από τη φυλακή του Εγώ που τον αναγκάζει να βλέπει την μία όψιν των πραγμάτων σαν ορθή και καν να μην υποψιάζεται και την αντιστροφή τους σαν επίσης ορθή!..

Και ζούμε έτσι τον κόσμο μισό.

Ζούμε εγκλωβισμένοι στο δίπολο καλό-κακό και σε μια στρεβλή αντίληψη της ύπαρξης καλού και κακού, γεγονός που μας γεμίζει άγχος, ανασφάλειες, επιθυμίες.

Όλος αυτός είναι ο κόσμος του Νου μας και όχι ο Κόσμος του Θεού, ένας Κόσμος «εκτός» του Θεού κι επειδή τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά εκτός του Θεού, ζούμε συνεχώς σε μια ψευδ-αίσθηση.

Κι όπως ξέρετε, οι ψευδαισθήσεις επειδή είναι ψευδείς χρειάζονται συνεχώς ενίσχυση.

Και τρέχουμε όλοι και δεν φθάνουμε…..

Ενώ οι Άγιοι και ο Άγιος Νικόλαος μέσα από την πνευματική προσπάθεια, είδαν, την των πραγμάτων αλήθεια. Ανακάλυψαν, δηλαδή, ότι η άλλη πλευρά, που όλοι φοβόμαστε, δεν υπάρχει. Και με τη ταπείνωση έκτισαν τα υψηλά, με την πτωχεία τα πλούσια, αφού μπόρεσαν να αντέξουν την αντιστροφή των πάντων.

Και πως γίνεται αυτό;

Πάντα προς τα μέσα αδελφοί. Θα ταξιδεύουμε προς τα μέσα, και θα δούμε την άβυσσο της αμαρτωλότητάς μας, την εκτροπή του εγώ και τότε, αν Δούμε πραγματικά το πρόσωπο μας προς πρόσωπον.

Το απόλυτο τίποτα προς το απόλυτον Άπαν.

Και θα σωθούμε όπως ο Άγιος Νικόλαος, μέγας μύστης, Θεού της χάριτος.

Αμήν.

Όταν ξεχωρίζουμε τον εαυτό μας δεν είμαστε χριστιανοί....

 

“Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός και σώμα εμείς οι άνθρωποι, οι Χριστιανοί. Λέει ο Απόστολος Παύλος: «Αυτός εστιν η κεφαλή του σώματος, της Εκκλησίας». Η Εκκλησία και ο Χριστός είναι ένα.

Το σώμα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την κεφαλή του. Το σώμα της Εκκλησίας τρέφεται, αγιάζεται, ζει με τον Χριστό. Αυτός είναι ο Κύριος, ο παντοδύναμος, ο παντογνώστης, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο στηριγμός μας, ο φίλος μας, ο αδελφός μας.

Ο στύλος και το εδραίωμα της Εκκλησίας. Αυτός είναι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος, η βάση, το πάν. Χωρίς Χριστό, Εκκλησία δεν υπάρχει. Νυμφίος, ο Χριστός. Νύμφη, η καθεμία ψυχή.
Ο Χριστός ένωσε το σώμα της Εκκλησίας με τον ουρανό και τη γη. Με τους αγγέλους, τους ανθρώπους και όλα τα δημιουργήματα, με όλη την κτίση του Θεού. Με τα ζώα και τα πουλιά. Με κάθε μικρό αγριολούλουδο, με κάθε μικρό έντομο.

Έγινε έτσι η Εκκλησία “πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου”, δηλαδή του Χριστού. Όλα εν Χριστώ και σύν Χριστώ, μέσα και μαζί με τον Χριστό. Αυτό είναι το μυστήριο της Εκκλησίας.

Ο Χριστός φανερώνεται μέσα στην ενότητα την μεταξύ μας και στην αγάπη Του, την Εκκλησία. Εκκλησία δεν είμαι μόνος εγώ, αλλά μαζί κι εσείς. Εκκλησία είμαστε όλοι. Μέσα στην Εκκλησία όλοι ενσωματώνονται. Είμαστε όλοι ένα και ο Χριστός κεφαλή. Ένα σώμα, σώμα Χριστού: “Υμείς δε έστε σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους”.

Είμαστε όλοι ένα, γιατί ο Θεός είναι Πατέρας μας κι είναι παντού. Όταν το ζήσουμε αυτό, είμαστε μέσα στην Εκκλησία. Αυτή είναι η ευχή του Κυρίου μας στην Αρχιερατική Του Προσευχή: “ίνα ώσιν εν”, για όλα τα μέλη της Εκκλησίας. Ε, αυτό μόνο διά της χάριτος το καταλαβαίνει κανείς. Ζούμε τη χαρά της ενότητος, της αγάπης. Και γινόμαστε ένα μ΄ όλους. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα!

Το σπουδαίο είναι να μπούμε στην Εκκλησία. Να ενωθούμε με τους συνανθρώπους μας, με τις χαρές και τις λύπες όλων. Να τους νιώθουμε δικούς μας, να προσευχόμαστε για όλους, να πονάμε για τη σωτηρία τους. Να ξεχνάμε τους εαυτούς μας. Να κάνουμε το πάν γι’ αυτούς, όπως ο Χριστός για μας. Μέσα στην Εκκλησία γινόμαστε ένα με κάθε δυστυχισμένο και πονεμένο κι αμαρτωλό.

Κανείς δεν πρέπει να θέλει να σωθεί μόνος του, χωρίς να σωθούν και οι άλλοι. Είναι λάθος να προσεύχεται κανείς για τον εαυτό του, για να σωθεί ο ίδιος. Τους άλλους πρέπει ν΄ αγαπάμε και να προσευχόμαστε να μη χαθεί κανείς, να μπουν όλοι στην Εκκλησία. Αυτό έχει αξία. Και μ’ αυτήν την επιθυμία πρέπει να φεύγει κανείς απ’ τον κόσμο, για να πάει στο μοναστήρι ή στην έρημο. Όταν ξεχωρίζουμε τον εαυτό μας, δεν είμαστε χριστιανοί. Αληθινοί χριστιανοί είμαστε, όταν αισθανόμαστε βαθιά ότι είμαστε μέλη του μυστικού σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, με μια συνεχή σχέση αγάπης. Όταν ζούμε ενωμένοι εν Χριστώ. Δηλαδή όταν ζούμε την ενότητα μέσα στην Εκκλησία Του με το αίσθημα του ενός. Για αυτό ο Χριστός προσεύχεται στον Πατέρα Του λέγοντας, “ίνα ώσιν έν”.

Το λέει και το ξαναλέει κι οι Απόστολοι παντού το τονίζουν. Αυτό είναι το μεγαλύτερο βάθος, η μεγαλύτερη έννοια που έχει η Εκκλησία. Εκεί βρίσκεται το μυστήριο. Να ενωθούν όλοι σαν ένας άνθρωπος εν Θεώ. Άλλη τέτοια θρησκεία δεν υπάρχει. Καμιά θρησκεία δε λέει τέτοια. Κάτι λένε, αλλά όχι αυτό το μυστήριο, αυτή τη λεπτότητα του μυστηρίου που ζητάει ο Χριστός και μας λέει ότι έτσι πρέπει να γίνουμε, ότι θέλει να είμαστε δικοί Του.

Είμαστε ένα ακόμη και με τους ανθρώπους που δεν είναι κοντά στην Εκκλησία. Είναι μακριά από άγνοια. Να κάνουμε προσευχή, ο θεός να τους φωτίσει και να τους αλλάξει. Να έλθουν κι αυτοί στον Χριστό. Εμείς τα βλέπουμε ανθρώπινα, κινούμαστε μ’ άλλο τρόπο και νομίζουμε ότι αγαπάμε τον Χριστό.

Ο Χριστός, όμως, ο οποίος “βρέχει επί δικαίους και αδίκους” μας λέει: “Αγαπάτε τους εχθρούς υμών”. Να ευχόμαστε να είμαστε όλοι μαζί, όλοι μαζί στον Θεό. Τότε, αν το ζούμε αυτό, θα έχουμε τα ανάλογα αποτελέσματα, θα είμαστε όλοι αγαπημένοι και ενωμένοι.

Για τους ανθρώπους του Θεού δεν υπάρχει απόσταση, έστω κι αν είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Όπου κι αν βρισκόμαστε, είμαστε όλοι μαζί. Όσο μακριά κι αν βρίσκονται οι συνάνθρωποί μας, πρέπει να τους συμπαραστεκόμαστε.

Εμένα με παίρνουνε κάποιοι συνάνθρωποί μας στο τηλέφωνο από μια πολιτεία, που είναι στις όχθες του Ινδικού Ωκεανού, λέγεται Ντέρμπαν -αν το λέω καλά- είναι στη Νότια Αφρική, δύο ώρες έξω απ΄ το Γιοχάνεσμπουργκ. Μάλιστα αυτές τις ημέρες ήλθαν εδώ, για να συνοδεύσουν κάποιον άρρωστο στην Αγγλία και περάσανε να του διαβάσω μίαν ευχή. Συγκινήθηκα πολύ.

Όταν μας συνδέει ο Χριστός, αποστάσεις δεν υπάρχουν. Όταν φύγω απ’ τη ζωή αυτή, θα ναι πιο καλά, θα είμαι πιο κοντά σας.

Από το βιβλίο: “ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ” Γερ. Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

 

 

 

 

 

Μιμηθείτε τον αγγελικό τρόπο στη ζωή σας.

 

Ο Θεός θέλει να ομοιωθούμε με τους αγγέλους. Οι άγγελοι μόνο δοξολογούν τον Θεό.

Αυτή είναι η προσευχή τους, μόνο η δοξολογία.

Είναι λεπτό πράγμα η δοξολογία ξεφεύγει απ’ τα ανθρώπινα. Εμείς είμαστε άνθρωποι πολύ υλικοί και χαμερπείς, γι’ αυτό και προσευχόμαστε στον Θεό ιδιοτελώς. Τον παρακαλούμε να μας τακτοποιήσει τα θέματά μας, να πάνε καλά τα καταστήματά μας, οι υποθέσεις μας, η υγεία μας, τα παιδιά μας. Προσευχόμαστε, όμως, ανθρώπινα και με ιδιοτέλεια.

Η δοξολογία είναι ανιδιοτελής προσευχή. Οι άγγελοι δεν προσεύχονται, για να κερδίσουν κάτι, είναι ανιδιοτελείς. Ο Θεός έδωσε και σ’ εμάς αυτή τη δυνατότητα, να είναι η προσευχή μας μία διαρκής δοξολογία, προσευχή αγγελική.

Εδώ βρίσκεται το μεγάλο μυστικό. Όταν μπούμε σ’ αυτή την προσευχή, τότε θα δοξάζουμε τον Θεό συνεχώς, αφήνοντάς τα όλα σε Αυτόν, όπως εύχεται η Εκκλησία μας: «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

Αυτά είναι τα «ανώτερα μαθηματικά » της θρησκείας μας!

 

Από το βιβλίο: Bίος καί Λόγοι, Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής,

 

 

Χριστιανός σημαίνει ταξιδιώτης.

 

Χριστιανός σημαίνει ταξιδιώτης υποστηρίζει στο ακόλουθο απόσπασμα ο Επίσκοπος Διοκλείας Κάλλιστος Ware, όπου σημειώνει επίσης : «Υπάρχει μόνο ένα μέσο για ν’ ανακαλύψουμε την αληθινή φύση του Χριστιανισμού. Πρέπει ν’ ανοίξουμε το βήμα σ’ αυτό το μονοπάτι, να συντονιστούμε σ’ αυτόν τον τρόπο ζωής και μετά θ’ αρχίσουμε ν’ αντιλαμβανόμαστε μόνοι μας».

Ένας από τους φημισμένους Πατέρες της Ερήμου στην Αίγυπτο του 4ου αι., ο αγ. Σεραπίων ο Σινδωνίτης, ταξίδευε μια φορά για προσκύνημα στη Ρώμη. Εκεί του είπαν για μια περίφημη έγκλειστη, μια γυναίκα που ζούσε πάντα σ’ ένα μικρό δωμάτιο, χωρίς ποτέ να βγαίνει έξω. Δυσπιστώντας για τον τρόπο της ζωής της -γιατί ο ίδιος ήταν ένας μεγάλος περιπλανώμενος- ο Σεραπίων την επισκέφθηκε και τη ρώτησε: «Γιατί κάθεσαι εδώ;» κι εκείνη του απάντησε: «Δεν κάθομαι. Ταξιδεύω».

Δεν κάθομαι. Ταξιδεύω. Ο κάθε Χριστιανός θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτά τα λόγια για τον εαυτό του. Το να είσαι Χριστιανός σημαίνει να είσαι ταξιδιώτης. Η κατάστασή μας, λένε οι Έλληνες Πατέρες, είναι σαν κι’ αυτή του Ισραηλιτικού λαού μέσα στην έρημο του Σινά. Ζούμε σε σκηνές, όχι σε σπίτια γιατί πνευματικά είμαστε πάντα σε κίνηση.

Ταξιδεύουμε μέσω του εσωτερικού χώρου της καρδιάς, σ’ ένα ταξίδι που δεν μετριέται με τις ώρες του ρολογιού μας ή με τις μέρες του ημερολογίου γιατί είναι ένα ταξίδι έξω απ’ το χρόνο και μέσα στην αιωνιότητα.

Ένα από τα αρχαιότερα ονόματα για τον Χριστιανισμό ήταν απλώς «η οδός». «Εγένετο δε κατά τον καιρόν εκείνον», λέγεται στις Πράξεις των Αποστόλων, «τάραχος ουκ ολίγος περί της οδού» (19,23)• ο Φήλιξ, ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Καισάρειας, αναφέρεται «ακριβέστερον ειδώς τα περί της οδού» 24,22). Είναι μια ονομασία που δίνει έμφαση στον πρακτικό χαρακτήρα της Χριστιανικής πίστης.

Ο Χριστιανισμός είναι κάτι περισσότερο από μια θεωρία για το σύμπαν, κάτι περισσότερο από διδασκαλίες γραμμένες στα χαρτιά είναι ένα μονοπάτι που παίρνουμε ταξιδεύοντας -με τη βαθύτερη και ουσιαστικότερη έννοια, η οδός της ζωής.

Υπάρχει μόνο ένα μέσο για ν’ ανακαλύψουμε την αληθινή φύση του Χριστιανισμού. Πρέπει ν’ ανοίξουμε το βήμα σ’ αυτό το μονοπάτι, να συντονιστούμε σ’ αυτόν τον τρόπο ζωής και μετά θ’ αρχίσουμε ν’ αντιλαμβανόμαστε μόνοι μας. Όσο παραμένουμε έξω, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε σωστά. Βέβαια είναι ανάγκη να μας δοθούν οδηγίες πριν ξεκινήσουμε είναι ανάγκη, να μας πουν ποιους δείκτες ν’ αναζητήσουμε, και πρέπει να έχουμε και συντρόφους.

Πράγματι, χωρίς καθοδήγηση από άλλους είναι σχεδόν αδύνατο ν’ αρχίσουμε το ταξίδι. Αλλά οδηγίες που έδωσαν άλλοι ποτέ δεν μπορούν να είναι υποκατάστατο για την άμεση, την προσωπική εμπειρία.

Ο καθένας καλείται να επαληθεύσει για τον εαυτό του ό,τι έχει διδαχθεί, ο καθένας χρειάζεται να ξαναζήσει την Παράδοση που έχει λάβει. «Το Σύμβολο της Πίστεως», είπε ο Μητροπολίτης Φιλάρετος της Μόσχας, «δεν σου ανήκει αν δε το έχεις ζήσει». Κανείς δεν μπορεί να ταξιδεύει μ’ όλη του την άνεση σ’ αυτό το ταξίδι που είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα. Κανείς δεν μπορεί να είναι Χριστιανός από δεύτερο χέρι. Ο Θεός έχει παιδιά, αλλά δεν έχει εγγόνια.

 

Επισκόπου Διοκλείας Κάλλιστου Ware Από το βιβλίο «Ο Ορθόδοξος Δρόμος»

 

 

Κυριακή τετάρτη εκ του κατά Λουκά.

 

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ.

 

«..Εξήλθεν ο σπείρων τον σπόρον αυτού».

Όμως εμάς μας συνάντησε «παρά την οδόν», να περπατάμε σε δρόμους που επιλέξαμε, να έχουμε στόχους, να φανταζόμαστε κάποιαν αφετηρία απ’ όπου ξεκινήσαμε κι ακόμα περισσότερο να φανταζόμαστε ότι έχουμε κάποιον προορισμό, μορφή και σχήμα της δικής μας επίσης φαντασίας. Πάμε προς τα εκεί που μας οδηγούν οι σκέψεις μας….. Αυτές οι σκέψεις μας είναι τα πετεινά του ουρανού που μας κατατρώγουν, που κατατρώγουν, δηλαδή, την ουσία μας, Τον σπόρο, το Λόγο του Θεού που είναι μέσα μας, εκεί όπου Τον έσπερε ο Σπορέας από καταβολής κόσμου.

Αυτές μας οι σκέψεις, οι λογισμοί, όσο βαδίζουμε στο δρόμο που χαράξαμε, μας γεμίζουν…… παράπονα, κρίσεις και κατακρίσεις, μας σκληραίνουν και ο Λόγος Του Θεού ξηραίνεται, από την πέτρα που επιτρέψαμε να σχηματιστεί μέσα μας. Και αφήσαμε, να φυτρώσουν άκανθες, σαν άκανθες, όλες αυτές οι αρνητικές εμπειρίες και τα βιώματα, είναι άκανθες που υπερισχύουν του αγαθού που είμαστε.

Και όλα αυτά, γιατί αντί να είμαστε αγρός, χωράφι εύφορο, πρόσφορο, ορισμένο σταθερά στο σκοπό του, επιλέξαμε εντελώς επιπόλαια, τον δρόμο. Όλο κάπου πάμε, από κάπου ερχόμαστε και συνεχώς προς τα κάπου πάμε, αλλά δεν φθάνουμε. Δρόμος πετρώδης, ακανθώδης δοσμένος σε μια μάταιη κίνηση, ενώ, η γη η ακίνητη, δέχεται, μόνο δέχεται και τον Σπόρο και Τον Σπορέα και εύκολα, ποιεί εκαντοταπλασίονα.

Ας δούμε πού έχουμε σκληρύνει σαν την πέτρα, ας δούμε ποιά αγκάθια μας συμπνίγουν, τι και ποιοί μας πνίγουν, εμείς ποιούς συμπνίγουμε, πού;

για να βλαστήσει ο σπόρος- Λόγος Του Θεού, μέσα και από μέσα από αυτό που όντως είμαστε: Η γη η αγαθή…..όμως, ας βγούμε έστω και για λίγο από το δρόμο μας,…..των ψευδαισθήσεων των μάταιων σχεδίων……

Αυτό που μας έχει δοθεί, αυτό που έσπειρε ο Σπείρων τον σπόρον Αυτού, είναι σίγουρα…….καλλίτερο.

Καλή Μετά-νοια

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Εκ του κατά Λουκά 

«..Εξήλθεν ο σπείρων του σπείραι τον σπόρον αυτού».

«Ο σπείρων του σπείραι..», μια τόσο στενή σχέση ανάμεσα στο σπορέα και «στο σπόρον αυτού». Εκείνος που εξήλθε για να σπείρει, Εκείνος που έχει τον σπόρο, το δικό Του σπόρο.

Όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν με έναν απόλυτα μυστικό τρόπο, με την ελευθερία και την βεβαιότητα που κρύβει ο σπόρος. Σκορπίζεται παντού από τον Σπορέα. Στους δρόμους, στις πέτρες, ανάμεσα στα αγκάθια. Σε καρδιές αγαθές και πονηρές. Ο σπορέας «εξήλθε» και σπέρνει τον σπόρο του, παντού. Ο σπόρος είναι μικρός. Κρύβει όμως μέσα του ολόκληρη την ζωή. Αφήνεται να πέσει στη γη. Σαν προσφορά. Χωρίς καμιά δυνατότητα επιλογής. Κατέχει την ζωή και μόνον την ζωή. Και αναζητά. Τι; Το πρόσφορο έδαφος. Την αγαθή καρδιά. Θα καρπίσει οπουδήποτε. Αρκεί να μην τον καταφάγουν τα πετεινά, αρκεί να μην ξεραθεί από τις πέτρες.

Κι εδώ ο Ευαγγελιστής, μας λέγει:

«Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού»

Γίνεται ξεκάθαρο αυτό το τόσο πλούσιο νόημα. Ο λόγος του Θεού, σπείρετε παντού. Με την δύναμη του σπορέα.

Και τότε έρχεται ο διάβολος και παίρνει από τις καρδιές αυτόν το λόγο. Έρχονται οι πειρασμοί και ξεραίνουν τα βλαστάρια. Έρχονται οι δυσκολίες και οι βιοτικές μέριμνες και καταπνίγουν την ικμάδα των Θείων μηνυμάτων. Ο σπόρος λοιπόν έρχεται μέσα σε όλες αυτές τις αντίξοες καταστάσεις.

Έρχεται σε έδαφος απροετοίμαστο.

Ο λόγος του Θεού απευθύνεται σε όλους μας.

Ελεύθερα με την ευθύτητα που έχει η αλήθεια.

Ο σπορέας εξέρχεται για να σπείρει. Όποιος έχει αυτιά για να ακούει θα ακούσει. Και θα μετρήσει. Πόσα αγκάθια έχει επιτρέψει να φυτρώνουν στο έδαφος της καρδιάς του; Ο καθένας μας θα σκεφτεί. Πόση πέτρα κουβαλά και αυτή η πέτρα πόσο σκληρή είναι; Πόσο σκληρό τον κάνει.

Ο καθένας έχει και πέτρες και αγκάθια και αυτιά και μάτια. Και καρδιά αγαθή. Και μέριμνες βιοτικές. Μα ο σπορέας εξέρχεται για να μετρήσει ακριβώς αυτό. Πόσο όλα αυτά πνίγουν τον σπόρο του. Αν ο δρόμος μας είναι δρόμος που δέχεται αυτόν τον σπόρο ή είναι ένας δρόμος εκτεθειμένος στα πετεινά του ουρανού.

Ο σπόρος λοιπόν είναι ο Λόγος του Θεού. Και εμείς όλα αυτά που ακούσαμε. Χαιρόμαστε στο άκουσμα αυτού του Λόγου, αλλά εύκολα

πνίγουμε τα βλαστάρια τα αγαθά. Γιατί; Γιατί δεν αφήνουν οι πέτρες που αφήσαμε στην καρδιά μας. Και τα αγκάθια.

Ας σκεφθούμε ποιοι είμαστε. Πόσο πολύπλοκος είναι ο κόσμος μας. Ας κοιτάξουμε γύρω μας. Πόσο λίγο χώμα έχουμε αφήσει ελεύθερο. Πόσο έχουμε πνίξει τη ζωή μας.

Ο σπόρος χρειάζεται υπομονή. Χρειάζεται έδαφος μαλακό για να κρυφτεί και στον καιρό του να καρπίσει.

Ο λόγος του Θεού θέλει αγαθή καρδιά. Μπορούμε να κάνουμε χώρο; Μπορούμε να κάνουμε τα αυτιά μας να ακούν και τα μάτια μας να βλέπουν; Και να καταλαβαίνουμε; Έχουμε άραγε την δύναμη της υπομονής; Γιατί αυτοί που έχουν τελικά καλή και αγαθή καρδιά καρποφορούν εν υπομονή και με την υπομονή φέρνουν καρπούς εκατονταπλασίονας. Έχουμε τελικά την δύναμη να δούμε πίσω από τις παραβολές το κρυμμένο νόημα, το πλούτο των εννοιών;

Να δούμε δηλαδή τον εαυτό μας και να τον νιώσουμε. Να δούμε την σχέση μας με τον κόσμο που μας περιβάλλει και την ευθύνη μας μέσα σε αυτόν. Πόσο ασήμαντα είναι τα αγκάθια κι όμως μας καταπνίγουν. Πόσο άγονες είναι οι πέτρες που κάθονται πάνω στην καρδιά μας. Και να κάνουμε τον δρόμο μας δρόμο προς σωτηρία. Και όχι ένα δρόμο ξέσκεπο σε κάθε πετούμενο, σε κάθε δηλαδή επιθυμία.

Που μας διασπά και μας αποπροσανατολίζει.

Αυτό είναι και σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, το ευαγγελικό ανάγνωσμα. Ο σπόρος ο καλός του Καλού Σπορέα.

Αν έχουμε αυτιά για να ακούμε θα ακούσουμε.

Αν έχουμε χώρο στην καρδιά μας θα κρατήσουμε αυτό τον Λόγο και θα τον καρποφορήσουμε.

Με υπομονή.

 

 

 

 

 

 

Εις το Γεννέσιον της Θεοτόκου.

 

Κάτι μας σπρώχνει συνεχώς προς τα έξω, έξω από τον εαυτό μας και αυτό το κάτι μας κρατά αιχμάλωτους, απαιτεί συνεχώς την δικαίωση του, την ικανοποίησή του, όμως…. ποτέ δεν την κατορθώνει, μένουμε συνεχώς……ανικανοποίητοι.

Και οι άλλοι, μα  και ο ίδιος μας ο εαυτός, δεν ανταποκρίνονται τελικά στις προσδοκίες μας, όλοι, ο εαυτός μας, η Μαρία, όλοι…..μόνους μας κατέλειπαν διακονείν….. έτσι νιώθουμε…. Και θα φθάσουμε να προβάλλουμε αυτό τον θυμό και στον ίδιο τον Θεό….. όν μέλει σοι…..θα πούμε, στον ίδιο τον Θεό, ότι δεν μας νοιάζεται! Αυτός που μας έπλασε.

Όμως ο Κύριος γνωρίζει…. μένει έξω από τις δικές μας συγκρούσεις, επειδή μας γνωρίζει. Όλο αυτό το δικό μας το κατασκεύασμα της ζωής μας, είναι απλά….. δικό μας κατασκεύασμα.  

Μεριμνάμε και τυρβάζουμε περί πολλών απλά και μόνο για να μην ησυχάσουμε….. ποτέ!

Και η ψυχή μας δεν μπορεί να μας ακολουθήσει. Μένουμε χωρισμένοι από τον ίδιο μας τον εαυτό, από την ψυχή μας, η οποία από καταβολής της, «την αγαθή μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ΄αυτής…..»

Η ψυχή μας είναι «φυσικά» προσηλωμένη προς τον Θεό, παρακάθεται παρά τους πόδας του Ιησού και ακούει τον λόγον Αυτού……σταθερά….,ενώ εμείς αγωνιούμε να την παρασύρουμε στην τύρβη της εξωστρέφειας μας,…..ίνα μη συναντιλάβηται.

Η παράνοια της ζωής μας είναι ότι αυτό ΔΕΝ μπορεί να συμβεί στην αθάνατη ψυχή μας. Και μένουμε συνεχώς….άδειοι…..κάτι μας λείπει…… Κάποιος μας λείπει… .Μας λείπει….ο εαυτός μας…..Αυτός ο εαυτός που από της Δημιουργίας του, την αγαθή μερίδα επελέξατο, γιατί έτσι δημιουργεί ο Θεός.

Αυτό ενσάρκωσε η άλλη Μαρία, της οποίας το Γενέθλιο εορτάζουμε σήμερα. Παρέμεινε ασάλευτη μέσα στον εαυτό της, σταθερά στον χώρο όπου τα Άγια των Αγίων, στον χώρο της Αγιότητας, της παρθενίας, στον χώρο όπου άκουγε συνεχώς τον Λόγο του Θεού. Και ζούσε με αυτόν.

Σήμερα Γεννάται η Κυρία που θα γεννήσει τον Ιησούν, θα γίνει Θεοτόκος.

Σε απόλυτη υπακοή με τον Πλάστη της αυτή είναι η Αρχή Της Ζωής και της Ζωής μας. Ενώ είναι μια Γέννηση με φυσικό θέλημα, θα υπερβεί τη φύση και στο τοκετό και στη Κοίμηση, γιατί είναι εν Πνεύματι ενωμένη με το Αδιαίρετο, αδιαίρετη και Εκείνη, με τον Άφθαρτο, δεν γνωρίζει ούτε κι΄ Εκείνη.

Εμείς ζητούμε την αυτοδικαίωσή μας από τους άλλους, πρόσωπα ή γεγονότα και μπορούμε να απαιτήσουμε και από τον ίδιο το Θεό τη δικαίωση-  αυτοδικαίωσή μας….

Έτσι από μόνοι μας…..μένουμε μόνοι….διακονείν….κανείς δεν φταίει…..

Ένα βήμα είναι η σιωπή…κι΄ αν κάποια στιγμή….επάρασα τις γυνή φωνήν εκ του όχλου…..εις μάτην…..

Ο Χριστός πάντα θα μας απαντά ότι όσοι μακάριοι ακούν το Λόγο του Θεού……τον φυλάσσουν….

Εσωτερικά, μέσα τους, φυλάσσουν τον λόγο του Θεού και τον εαυτό τους.

Σε νήψη, σε ησυχία, γεννιέται το αθάνατο.

Πάτερ ημών.

 

Ο Κύριός μας δεν μας έμαθε να λέμε απλώς «Πατέρα!», θέλει να λέμε: «Πατέρα μας». Αν αναγνωρίζω τον Θεό ως Πατέρα μου, τότε οφείλω να αναγνωρίζω ότι έχει και άλλα παιδιά· άρα αυτά τα παιδιά είναι οι αδελφοί μου· μπορώ λοιπόν να θεωρήσω τον Θεό ως κοινό «μας» Πατέρα, τον Πατέρα μιας και της αυτής Οικογένειας.

Αυτή η ιδιότητα των παιδιών του ίδιου Πατέρα, αυτή η αδελφοσύνη μεταξύ όλων των ανθρώπων αποτελεί ένα σύνδεσμο πολύ πιο ισχυρό απ’ όλες τις διαφορές. Καταργεί όλα τα τείχη που μας χωρίζουν.

Δεν μπορώ να λέω «Πάτερ ημών» εν πνεύματι και αληθεία, αν ξεχνώ ότι η ανθρώπινη αδελφοσύνη δεν αποκλείει κανέναν. Εδώ ο Χριστιανός αναγκαστικά θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον κόσμο, γιατί ο κόσμος δεν θα θέλει να θεωρούμε αδελφό μας και παιδί του ίδιου πατέρα τον ξένο, τον πολίτη ενός εχθρικού κράτους, τον πολιτικό αντίπαλο, αυτόν που ανήκει σε μια άλλη φυλή, το μέλος μιας άλλης κοινωνικής τάξης, κάποιον που μας είναι αδιάφορος ή αντιπαθητικός, τον εγκληματία. Συμβαίνει μάλιστα να υπάρχουν Χριστιανοί, που ως άτομα είναι δίκαιοι και ειρηνικοί, οι οποίοι όμως δεν βλέπουν καμμιά αντίφαση στο ότι το κράτος τους ή η κοινωνική τους τάξη μπορεί να εκμεταλλεύεται -είτε πολιτικά είτε οικονομικά- άλλους ανθρώπους. Αυτοί δεν έχουν το δικαίωμα να λένε «Πατέρα μας». Δεν μπορούμε να προφέρουμε τα ιερά αυτά λόγια, παρά μόνο αν έχει εξαφανιστεί από την ψυχή μας κάθε απομεινάρι μίσους, εγωισμού ή βίας.

Ο Χριστιανός ευφραίνεται να λέει «Πάτερ ημών» μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας μαζί με την Εκκλησία. Θα ήταν όμως βλασφημία προς τα λόγια αυτά εάν -με το πρόσχημα ότι δεν ανήκουν στη δική του συγκεκριμένη θρησκευτική κοινότητα- απέκλειε από τη θεϊκή πατρότητα και την ανθρώπινη αδελφοσύνη αυτούς που δεν ανήκουν στην ίδια ομάδα ή αυτούς που δεν είναι Χριστιανοί, και αν νομιμοποιούσε τον εαυτό του να τους διώκει, όπως συμβαίνει τόσο συχνά.

«Πάτερ ημών»: αυτές οι δύο λέξεις είναι η ρίζα δύο μεγάλων εντολών. Επειδή ο Θεός είναι Πατέρας, οφείλουμε να τον αγαπούμε με όλη μας την καρδιά, την ψυχή και τη διάνοια, αυτόν που πρώτος μας αγάπησε με όλο Του το είναι. Επειδή ο Θεός είναι Πατέρας μας, οφείλουμε να αγαπούμε τα άλλα του παιδιά, τον διπλανό μας, όπως τον εαυτό μας. Η λυδία λίθος λοιπόν κάθε πράξης σύμφωνης με το θέλημα του Θεού είναι: αγαπώ μ’ αυτή μου την πράξη τον διπλανό μου όσο αγαπώ και τον εαυτό μου;

Λέγοντας «Πάτερ ημών», ρίχνω την καρδιά μου μέσα στην καρδιά του Θεού, αφού πρώτα έχω κλείσει μέσα μου όλους τους ανθρώπους.

Κι ακόμη, κάθε φορά που προφέρω αυτές τις λέξεις, πρέπει να αναγνωρίζω βαθιά μέσα μου, ότι τις προφέρω μαζί με τον Μονογενή Υιό, τον Ιησού Χριστό. Ο Θεός είναι ο «Πατήρ» μας, ο Πατήρ του Ιησού και ο δικός μας, με διαφορετική βέβαια έννοια. Πόσο αγαθός είναι όμως ο Θεός, που μας επέτρεψε –μέσα από τη χάρη της Υιοθεσίας- να μπορούμε να συναντούμε κατά κάποιο τρόπο τον Υιό του τον Αγαπητό και να τον ονομάζουμε Αδελφό μας!

Lev Gillet, Πάτερ Ημών… Κύριε Ιησού Χριστέ: Οι δύο θεμελιώδεις προσευχές που στηρίζουν την πίστη των χριστιανών, Ενός μοναχού της Ανατολικής Εκκλησίας, μετάφραση Πολυξένη Τσαλίκη – Κιοσόγλου, 1η έκδ., Αθήνα, Ακρίτας, 2007.