Η δύναμη της Προσευχής.

 

Η προσευχή έχει τόσο μεγάλη δύναμη, ώστε θα μπορούσαμε να πούμε: «Προσεύχου και κάνε ό,τι θέλεις», η προσευχή θα σε οδηγήσει στο σωστό και στο αγαθό. Το μόνο που χρειάζεται για να ευαρεστήσουμε το Θεό είναι η αγάπη: «Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις», έλεγε ο ιερός Αυγουστίνος, «επειδή εκείνος που αγαπά αληθινά δεν μπορεί να θέλει τίποτε άλλο παρά αυτό που ευχαριστεί τον αγαπώμενο». Αφού η προσευχή είναι έκχυση αγάπης, μπορούμε κατ’ αναλογία να πούμε: «Η αδιάλειπτη προσευχή είναι αρκετή για να κερδίσεις τη σωτηρία». «Προσεύχου και κάνε ό,τι θέλεις» και θα επιτύχεις το σκοπό της προσευχής. Αυτή θα σε φωτίσει.

Για να το καταλάβουμε καλύτερα, ας δούμε κάποια παραδείγματα:

1. Προσεύχου και σκέψου ό,τι θέλεις. Η προσευχή θα εξαγνίσει τις σκέψεις σου. Η προσευχή θα σου δώσει διάκριση, θα διώξει κάθε κακό λογισμό. Είναι αυτό για το οποίο μας βεβαιώνει ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης: Αν θέλεις να καθαρίσεις το νου σου και να διώξεις τους κακούς λογισμούς, «φυγάδευσε τους δια της προσευχής», διότι τίποτε δεν μπορεί να κυριαρχήσει επί των λογισμών όπως αυτή. Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει για το ίδιο θέμα: «Ιησού ὀνόματι μάστιζε πολεμίους», δηλαδή να μαστιγώνεις τους εχθρούς με το όνομα του Ιησού, διότι ούτε στη γη ούτε στον ουρανό θα βρεθεί άλλο όπλο ισχυρότερο από αυτό.

2. Προσεύχου και κάνε ό,τι θέλεις. Οι πράξεις σου θα ευχαριστούν το Θεό και θα είναι χρήσιμες και σωτήριες. Η συχνή προσευχή, για οποιοδήποτε θέμα, δε μένει ποτέ άκαρπη, διότι μέσα της έχει τη δύναμη της Χάρης: «Καὶ ἔσται πας ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα Κυρίου σωθήσεται» (Πράξεις των Αποστόλων, κεφ. β΄ 21). Για παράδειγμα: ένας άνθρωπος που προσευχήθηκε χωρίς επιτυχία και χωρίς ζήλο, έλαβε από την προσευχή αυτή τη διάκριση και την επιθυμία της μετάνοιας. Μία κοπέλα που ζούσε απρόσεκτη ζωή προσευχήθηκε, όταν επέστρεψε στο σπίτι της, και η προσευχή της έδειξε το δρόμο της αγνότητας και της υπακοής στις εντολές του Χριστού.

3. Προσεύχου και μη κοπιάζεις πολύ να νικήσεις τα πάθη σου με τη δική σου δύναμη. Η προσευχή θα τα εξαλείψει από μέσα σου, επειδή «μείζων ἐστὶν ὁ ἐν ὑμῖν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ» (Επιστολή Ιωάννου Α΄, κεφ. δ΄, 4), λέει η Αγία Γραφή. Ο Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος διδάσκει ότι, αν δεν έχεις το δώρο της αυτοκυριαρχίας, δεν πρέπει να θλίβεσαι, αλλά να γνωρίζεις ότι ο Θεός σου ζητά να επιμελείσαι το έργο της προσευχής και η προσευχή θα σε σώσει. Ένα καλό παράδειγμα είναι ο πνευματικός εκείνος, στο βιβλίο «Η ζωή των Πατέρων», ο οποίος, όταν έπεσε στην αμαρτία, δεν απογοητεύτηκε, αλλά κατέφυγε στην προσευχή και δι’ αυτής ξαναβρήκε την πνευματική του ισορροπία.

4. Προσεύχου και μη φοβάσαι τίποτε. Ούτε ατυχίες ούτε καταστροφές. Η προσευχή θα σε προστατέψει και θα αποσοβήσει κάθε κακό. Να θυμάσαι τον Απόστολο Πέτρο που είχε ολιγοπιστία και άρχισε να βυθίζεται, τον Απόστολο Παύλο που προσευχόταν μέσα στη φυλακή, το μοναχό που η προσευχή τον απάλλαξε από τις επιθέσεις του πειρασμού, την κοπέλα που δια της προσευχής, σώθηκε από τις κακές προθέσεις ενός στρατιώτη και πολλές άλλες παρόμοιες περιπτώσεις που δείχνουν τη δύναμη, την ισχύ, την παγκοσμιότητα της προσευχής στο όνομα του Ιησού.

5. Προσεύχου με όποιον τρόπο θέλεις, αλλά μην αφήνεις τίποτε να σε αποτραβήξει από την προσευχή. Να είσαι χαρούμενος και γαλήνιος. Η προσευχή θα τα τακτοποιήσει όλα και θα σε διδάξει. Να θυμάσαι συχνά τα λόγια του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και του οσίου Μάρκου του Ασκητή για τη δύναμη της προσευχής. Ο πρώτος δηλώνει ότι η προσευχή, ακόμη κι αυτή που κάνουμε εμείς, οι γεμάτοι με τόσες αμαρτίες, μας καθαρίζει αμέσως. Ο δεύτερος πάλι λέει: «Το να προσευχόμαστε εναπόκειται στη διάθεσή μας, αλλά το να προσευχόμαστε με καθαρότητα είναι δώρο της θείας χάρης». Πρόσφερε λοιπόν στο Θεό αυτό που είναι στο χέρι σου να προσφέρεις. Δώσε Του, στην αρχή, μόνο την ποσότητα, αυτό που μπορείς, και ο Θεός θα εκχύσει δύναμη στη δική σου αδυναμία. Η προσευχή, ακόμη κι αν είναι ξηρή ή διασπασμένη, όταν είναι συνεχής, θα δημιουργήσει συνήθεια, θα γίνει δεύτερη φύση και θα μεταβληθεί σε καθαρή, φωτεινή, θαυμαστά φλογερή προσευχή.

6. Κλείνοντας, έχει σημασία να σημειώσουμε ότι, όταν επιμηκύνεται ο χρόνος της επαγρύπνησης στην προσευχή, τότε δε μένει χρόνος για να κάνεις κακές πράξεις αλλά ούτε καν να σκεφθείς κάτι κακό.

Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή, μετάφραση Κατερίνα Τσαλίκη.

 

 

 

 

Η ησυχία είναι μυστική προσευχή.

 

 

Η ησυχία είναι μεγάλη υπόθεση. Ακόμη και να μην προσεύχεται κανείς, και μόνο με την ησυχία προσεύχεται. Είναι μυστική προσευχή και πολύ βοηθάει στην προσευχή σαν την άδηλη αναπνοή στον άνθρωπο. Αυτός που κάνει δουλειά πνευματική στην ησυχία βυθίζεται μετά στην ευχή. Ξέρεις τι θα πει βυθίζεται;

Το παιδάκι, όταν λουφάζει στην αγκαλιά της μάνας, δεν μιλάει. Είναι ένωση πλέον, επικοινωνία.

Η εξωτερική ησυχία, μακριά από τον κόσμο, με την διακριτική άσκηση και την αδιάλειπτη προσευχή, πολύ γρήγορα φέρνει και την εσωτερική ησυχία –την ειρήνη της ψυχής – η οποία είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την πνευματική λεπτή εργασία. Τότε πια ο άνθρωπος δεν ενοχλείται από την εξωτερική ανησυχία, γιατί στην ουσία μόνον το σώμα βρίσκεται στην γη, ενώ ο νους βρίσκεται στον Ουρανό.

Πάντως, νομίζω, δεν είναι τόσο ο εξωτερικός θόρυβος που ενοχλεί, όσο η μέριμνα. Πρέπει να φθάσει ο άνθρωπος στην θεία αφηρημάδα, για να ζήσει την εσωτερική ησυχία και να μην ενοχλείται από τον θόρυβο στην προσευχή. Φθάνει στο σημείο εκείνο της θείας αφηρημάδας που δεν ακούει πια τους θορύβους ή τους ακούει όταν θέλει ή, μάλλον, όταν κατεβαίνει ο νους από τον Ουρανό.

Και θα φθάσει σ’ αυτό το σημείο, αν δουλέψει πνευματικά, αν αγωνισθεί. Τότε θα ακούει όποτε αυτός θέλει.

Οι μέριμνες απομακρύνουν από τον Θεό. Όταν υπάρχει πολύς περισπασμός, υπάρχουν πολλά πνευματικά παράσιτα και οι πνευματικοί ασύρματοι δεν εργάζονται με σήματα καλά.

 

 Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – ΛΟΓΟΙ Α’ «Με Πόνο και Αγάπη».

Η Προσευχή μέσα στο κόσμο.

 

Αυτός που προσεύχεται έχει τους άλλους μέσα στην καρδιά του και αυτοί το αισθάνονται και προστρέχουν σ’ αυτόν.
«Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ, μεγάλος Ρώσος ησυχαστής του περασμένου αιώνα έλεγε χαρακτηριστικά: «Ει­ρήνευσε συ με τον Θεό και πολλοί άνθρωποι θα έλθουν να ειρηνεύσουν κοντά σου». Ο όσιος Σεραφείμ μιλούσε από την προσωπική του πείρα, αλλά και από την πείρα της μακράς ησυχαστικής Παραδόσεως της Εκκλησίας. Είναι παρατηρημένο ότι όσο απεμακρύνοντο οι ειρηνεύσαντες με τον Θεό πατέρες στα βαθύτερα της Ερήμου, τόσο περισσότερα πλήθη κόσμου τους ακολουθούσαν για να ωφεληθούν», σχολιάζει σχετικά ο Άρχιμ. π. Γεώργιος Καψάνης, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Γρηγορίου, στο Άγιον Όρος.
Στη Ρουμανία δεν υπάρχουν έρημοι, αλλά μόνο μοναστήρια. Αλλά όσο πιο πνευματικός είναι ένας μοναχός σ’ ένα απ’ αυτά τα μοναστήρια, δηλαδή όσο περισσότερο προσεύχεται, τόσο πιο πολύ ζητείται από τον κόσμο. Αυτός ο μοναχός δεν ικανοποιεί μόνο τη δική του ανάγκη για προσευχή, αλλά σβήνει και την πνευματική δίψα αυτών που τον αναζητούν. Και έτσι πολλοί απ’ αυτούς ασκούν τη νοερά προσευχή μέσα στον κόσμο. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και όλοι όσοι ασκούνται στην αδιάλειπτη προσευχή στον κόσμο, ενώνονται μεταξύ τους μ’ ένα δεσμό πιο βαθύ, από ότι οι άλλοι που δεν προσεύχονται….

Επίσης αυτός που προσεύχεται, απλώνει στους γύρω του γέφυρες πιο σταθερές από τις εύθραυστες εκείνες γέφυρες που βρίσκει κανείς μέσα σε μια εκκοσμικευμένη κοινωνία. Κατά βάθος όλοι οι άνθρωποι σήμερα περισσότερο από άλλοτε επιθυμούν τέτοιες γέφυρες. Αλλ’ όμως δεν ανακάλυψαν ακόμη ότι αυτές τις γέφυρες τις ανοίγει κανείς μόνο με την προσευχή. Προσωπική μας πεποίθηση είναι, ότι όποιος προσεύχεται μπορεί όχι μόνο να προτείνει, να προσφέρει τέτοιες γέφυρες, αλλά ακόμα να ανοίξει την καρδιά των άλλων για να τις δεχθούν και να απαντήσουν στην κοινωνία της αγάπης αυτών που προσεύχονται, με την κοινωνία της δικής των προσωπικής αγάπης. Ακόμη, η προσευχή για τον άλλο πρέπει να γίνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορείς να αισθάνεσαι τον πόνο του, σαν δικό σου. Έτσι εσύ, παρουσιαζόμενος ενώπιον του Θεού μέσα σ’ ένα άρρηκτο σύνδεσμο με τον άλλο, μπορείς να πλησιάσεις τον Θεό. Διότι τον Θεό δε μπορείς να τον συναντήσεις, παρά μόνο μέσα στην αγάπη για τον άλλο, πού φθάνει μέχρι το να κάνεις δικό σου τον πόνο του· γιατί, εάν ο Θεός είναι αγάπη, δε μπορεί να ζει, παρά μέσα στην κατάσταση της αγάπης για τον άλλο. Εδώ φαίνεται, θα λέγαμε, η γενική ιεροσύνη των λαϊκών, που τους ωθεί να προσεύχονται ο ένας για τον άλλο.

 Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος μας λέγει πως έχουμε υποχρέωση να σκεπάζουμε όσους αμαρτάνουν, εφ’ όσον δε, μπορούμε εμείς να υποφέρουμε γι’ αυτό. Έτσι θα μπορέσει να αποκτήσει θάρρος και μείς θα αξιωθούμε της ευσπλαχνίας του Κυρίου μας. Να στηρίζουμε με το λόγο μας τους αδύνατους και τους θλιμμένους και Εκείνος θα στηρίξει εμάς. Όπως το λάδι τρέφει το φυτίλι του καντηλιού, έτσι και η ευσπλαχνία τρέφει την ψυχή. Το μυστικό για την απόκτηση των θείων χαρισμάτων βρίσκεται μέσα στην αγάπη για τον άλλον…

 

Πρωτ. Δημητρίου Στανιλοάε, «Η προσευχή μέσα σ’ ένα εκκοσμικευμένο κόσμο» -αποσπάσματα

Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας ; Για την ανατροφή των παιδιών.

 

«Ουδείς εστιν ος αφήκεν οικίαν ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή τέκνα ή αγρούς ένεκεν εμού και ένεκεν του ευαγγελίου, εάν μη λάβη εκατονταπλασίονα νυν εν τω καιρώ τούτω οικίας και αδελφούς και αδελφάς και πατέρα και μητέρα και τέκνα και αγρούς μετά διωγμών, και εν τω αιώνι τω ερχομένω ζωήν αιώνιον» (Μάρκ. 10:29-30).

Είναι αψευδής αυτός ο λόγος του Κυρίου. Σας βεβαιώνω ότι, όταν άφησα τα παιδιά μου και τα εμπιστεύτηκα στον Θεό, Εκείνος τα φρόντισε.

Τα παιδιά μεγάλωσαν σωστά και νομίζω ότι εγώ δεν θα μπορούσα να τα φροντίσω τόσο καλά. Και ο Κύριος μου έδωσε εκατό φορές περισσότερα παιδιά. Μου έδωσε όλους εσάς. Μου έδωσε τις καρδιές σας διότι γνωρίζω πόσο με αγαπάτε και εγώ ανταποκρίνομαι στην αγάπη σας με τη δική μου θερμή αγάπη. Τόσο πολλά παιδιά μου έδωσε ο Θεός!…

Και τα δικά σας παιδιά πρέπει να είναι μορφωμένα. Μόνο να μην περιορίζεται η μόρφωση και η αγωγή τους στην έξωθεν σοφία, στη σοφία αυτού του κόσμου. Να μαθαίνουν ταυτόχρονα την άνωθεν σοφία και την ανώτατη αλήθεια. Να μαθαίνουν τον νόμο του Θεού και τις εντολές του Χριστού, να μαθαίνουν την ευλάβεια, πως να έχουν πάντα τη μνήμη του Θεού και τη σωστή χριστιανική οδό. Μόνο τότε δεν θα χαθούν τα παιδιά σας στις οδούς της ανθρώπινης σοφίας, μόνο τότε πάνω απ’ όλα θα έχουν πάντα τη χριστιανική σοφία, τη γνώση του Θεού. Μ’ αυτό τον τρόπο λοιπόν πρέπει να διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας.

Θα δώσετε λόγο ενώπιον του Θεού για τα κακά παραδείγματα που δίνετε στα παιδιά σας, για τους καυγάδες που γίνονται μπροστά στα μάτια τους, για τις φλυαρίες που ακούνε να λέτε. Αν εσείς οι ίδιοι το κάνετε αυτό, τότε τα παιδιά σας τι μπορούν να μάθουν από σας;

Εξ απαλών ονύχων πρέπει να αρχίζουμε την αγωγή, διότι μόνο σε πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά αποδέχονται με ευκολία νουθεσίες και προτροπές. Η ψυχή τους είναι σαν το κερί μαλακή όπου κάθε δικός σας λόγος ή πράξη μένουν, και τα καλά και τα άσχημα παραδείγματα, λόγος αγαθός ή αισχρός.

«Μικρός βλαστός, όπου τον γέρνεις τέτοια κλίση θα πάρει, ένα καινούριο δοχείο αν θα εκπέμπει μυρωδιά ή κακοσμία εξαρτάται από το με τι θα το γεμίσετε, βάζοντας μέσα είτε αρώματα είτε ακαθαρσίες» (άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ).

Μητέρα, το πιο αγαπημένο πρόσωπο για το παιδί, πηγή στοργής και τρυφερότητας, στέκεται προσευχόμενη μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Το παιδί κοιτάζει πότε αυτήν και πότε την εικόνα και δεν έχει ανάγκη από μακρές εξηγήσεις για το τι σημαίνει αυτό. Να, αυτό είναι το πρώτο σιωπηλό μάθημα της θεογνωσίας. Αυτό είναι το πρώτο και το πιο σημαντικό μάθημα της ευλάβειας. Τέτοια μαθήματα μπορείτε και πρέπει πάντα να δίνετε στα παιδιά σας.

 Δεν υπάρχει για τη μητέρα καθήκον μεγαλύτερο και έργο ιερότερο, για το οποίο αυτή φέρει ευθύνη ενώπιον του Θεού, απ’ αυτό της ανατροφής των παιδιών. Στον Θεό θα δώσετε λόγο αν αμελήσετε αυτό το έργο. Και από τώρα θ’ αρχίσουν τα βάσανά σας και θα χύνετε πικρά δάκρυα και θα αναστενάζετε βλέποντας τα παιδιά σας.

Λοιπόν, «οράτε μη καταφρονήσητε ενός των μικρών τούτων» (Ματθ. 18:10). Να φροντίζετε τα παιδιά σας, να είστε γι’ αυτά παράδειγμα της γνήσιας χριστιανικής ζωής και η ευλογία του Κυρίου στους αιώνες των αιώνων θα είναι σ’ όλους εσάς και στα παιδιά σας.

Από το βιβλίο: Διδαχές Αγίου Λουκά Κριμαίας. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη

 

Το υπέροχο παλάτι του Αποστόλου Θωμά στο Παράδεισο.

 

«Οἰκοδομὴν ἔχομεν ἐκ Θεοῦ ἀχειροποίητον, οἰκίαν αἰώνιον ἐν τοῖς οὐρανοῖς.» ( Β’Κορινθ. 5,1), λέει ο διακριτικός Απόστολος Παύλος.

 Όλες οι επί της γης προσπάθειές μας για τον Θεό αυτό το σκοπό έχουν να αξιωθούμε να λάβουμε, ο καθένας κατά τη δύναμή του, αυτήν την αιώνια και αχειροποίητη κατοικία στον ουρανό.

Ο Ινδός βασιλιάς Γουνδιαφόρος αποφάσισε να κτίσει για τον εαυτό του ένα μεγαλοπρεπέστατο ανάκτορο, που όμοιό του να μην υπάρχει στη γη. Όταν ο απεσταλμένος του βασιλιά, Αμβάνης, αναζήτησε έναν ικανό αρχιτέκτονα για να οικοδομήσει το ανάκτορο, συνάντησε κατά θεία πρόνοια τον Απόστολο Θωμά. Ο άγιος Απόστολος του είπε ότι ήταν ικανός τεχνίτης και κανένας άλλος εκτός απ’ αυτόν δεν θα μπορούσε να κτίσει το παλάτι που ήθελε ο βασιλιάς. Έτσι ο Θωμάς έλαβε απ’ τον βασιλιά άφθονο χρυσάφι για να κτίσει το παλάτι που ήθελε ο βασιλιάς. Έτσι ο Θωμάς έλαβε απ’ τον βασιλιά άφθονο χρυσάφι για να κτίσει το παλάτι. Μόλις έφυγε από τη συνάντησή του με τον βασιλιά, το μοίρασε όλο στους φτωχούς.

Η τοποθεσία που θα χτιζόταν το βασιλικό ανάκτορο ήταν κάπως μακριά απ’ την έδρα του βασιλιά, ύστερα από δυο χρόνια έστειλε ανθρώπους του να ρωτήσουν τον Θωμά αν είχε ολοκληρωθεί η ανοικοδόμηση. Ο Θωμάς απάντησε ‘’Τα πάντα είναι έτοιμα, εκτός από την οροφή’’ και αναζήτησε περισσότερα χρήματα απ’ τον βασιλιά. Εκείνος του τα έδωσε. Για μια ακόμη φορά ο άγιος Απόστολος τα μοίρασε στους φτωχούς και πεινασμένους και εξακολούθησε να περιδιαβαίνει το βασίλειο των Ινδιών, κηρύσσοντας το Ευαγγέλιο.

Όταν έμαθε ο βασιλιάς ότι ο Θωμάς ούτε καν είχε αρχίσει να κτίζει το παλάτι, διέταξε να τον συλλάβουν και να τον ρίξουν στη φυλακή. Εκείνη τη νύχτα όμως απεβίωσε ο αδελφός του βασιλιά, το γεγονός αυτό έριξε σε μεγάλη θλίψη τον βασιλιά. Ένας άγγελος πήρε την ψυχή του κεκοιμημένου και οδηγώντας την, δια μέσου του Παραδείσου, του έδειξε ένα υπέροχο παλάτι, τέτοιο που δεν μπορεί ποτέ να φανταστεί ο νους του ανθρώπου. Η ψυχή του κεκοιμημένου επιθυμούσε να εισέλθει σ’ αυτό το ανάκτορο, όμως ο άγγελος του εξήγησε ότι δεν μπορούσε, διότι ήταν του αδελφού του – του βασιλιά- και για εκείνον το είχε κτίσει ο Απόστολος με τις ελεημοσύνες του. Κατόπιν ο άγγελος επέστρεψε την ψυχή του κεκοιμημένου στο σώμα του.

Όταν συνήλθε ο αδελφός είπε στον βασιλιά ‘’Υποσχέσου μου ότι θα κάνεις οτιδήποτε σου ζητήσω’’. Το υποσχέθηκε . Τότε του είπε ‘’Δώσε μου το παλάτι που έχεις στους ουρανούς’’. Εξεπλάγη ο βασιλιάς, ακούγοντας ότι είχε παλάτι στους ουρανούς. Ο αδελφός του εξήγησε με λεπτομέρειες τι είχε δει και τότε ο βασιλιάς πίστεψε, αμέσως απελευθέρωσε τον Θωμά απ’ τη φυλακή.

Τα δυο αδέλφια άκουσαν το κήρυγμα του Αποστόλου για τη σωτηρία και την αιώνια ζωή και αποφάσισαν να βαπτιστούν. Ο Ινδός βασιλιάς Γουνδιαφόρος πραγματοποίησε και νέα έργα ελεημοσύνης και φιλανθρωπίας για τον λαό του και έτσι έκτισε ένα ακόμη μεγαλοπρεπέστερο παλάτι στον ουρανό για τον εαυτό του.

 Από το βιβλίο «Πνευματικό Ημερολόγιο, Ο Πρόλογος της Αχρίδος» – Οκτώβριος Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Εκδόσεις ΆΘως

Ταπεινή και ήσυχη ζωή θα πει αληθινή ζωή.

 

Όποιος ζει μακριά από την ταραχή του κόσμου και από τις διάφορες έγνοιες που φορτώνουνται οι άνθρωποι για να ζαλίζουνται, με την ιδέα πως χαίρουνται την ζωή, αυτός λοιπόν που ζει αποτραβηγμένος σε μια μικρή κι αγαπημένη συντροφιά, αυτός κατά την ιδέα μου ζει αληθινά….

Αληθινά δεν ζει κανένας, αν δεν έχει συντροφιά τον εαυτό του, τις σκέψεις του, τα αισθήματά του. Πώς μπορεί να ζει, σε καιρό που ο εαυτός του θα λείπει; Ζώντας με τον εαυτό μας, δεν γινόμαστε εγωιστές, όπως θα πούνε κάποιοι που κρίνουνε ξώπετσα. Ίσια – ίσια, μ’ αυτόν τον τρόπο ανθίζει μέσα μας ένα πάντερπνο περιβόλι, γεμάτο αγάπη για τους άλλους, κι η καρδιά μας πίνει από τη δροσερή πηγή που έβαλε ο Θεός μέσα μας. Εκείνος είπε: «Η βασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα σας». Και τι άλλο είναι η βασιλεία του Θεού, παρά η αληθινή ζωή; «Ότι παρά Σοι πηγή ζωής. Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως». «Σε Σένα, λέγει, βρίσκεται η πηγή της ζωής». Και πάλι, λέγει ο Χριστός: «Ουκ οίδατε ότι ναός Πνεύματός εστε». Οι άγιοι που ζήσανε την αληθινή ζωή, μιλάνε με τα παρακάτω λόγια: «Μην περιμένεις να λυτρωθείς από τους ανθρώπους κι από τα ξεγελάσματα που τα λένε διασκεδάσεις και απολαύσεις της ζωής. Καλότυχος είναι όποιος ξεμάκρυνε από τον κόσμο κι από την απατηλή ταραχή του, και προσέχει μοναχά στον εαυτό του. Όποιος δεν ένοιωσε την ειρήνη, δεν ένοιωσε πως ζει. Εκείνοι που παραδίνουνε τον εαυτό τους στις ηδονές και στις κοσμικές απολάψεις, και θαρρούνε πως κάνουνε ευτυχισμένο τον εαυτό τους, αυτοί κάθονται παντοτινά έξω από το ίδιο το σπίτι τους. Έμπα μέσα στο σπιτάκι που βρίσκεται μέσα σου, και θα δεις το παλάτι τ’ ουρανού. Γιατί, ένα είναι και τούτο και κείνο, κι από το ίδιο παραθύρι τα βλέπεις και τα δυο».

Αυτά κι άλλα τέτοια συλλογιζόμουνα, καθισμένος στο φτωχικό μου. Τι λέγω; Στο παλάτι μου. Σ’ αυτό, όλα είναι ταπεινά, μικρά κι αγαπημένα. Μήτε βίλλες θέλω, μήτε ψηλά κάγκελα, μήτε πορτιέρηδες, μήτε γυαλιστερά πράγματα, μήτε τίποτα, από τα τόσα που θέλουνε νάχουνε οι άνθρωποι, και που γι’ αυτά δεν βρίσκουνε ησυχία, μέρα και νύχτα. Πώς τα σηκώνουνε, οι δύστυχοι, τέτοια βάρη ασήκωτα; Εγώ τρέμω με τη θυσία που κάνουνε στη ματαιοδοξία τους! Πολλές φορές στενοχωριέμαι πως κι εγώ έχω πολλά πράγματα, ενώ θα μπορούσα να ζήσω με πολύ λιγότερα.

Σ’ έναν ασκητή που ζει σε μια ερημιά στ’ Άγιον Όρος, έστειλε κάποιος 100 δραχμές, μήπως του χρειασθούνε, και κείνος τούγραψε: «Δεν δύναμαι να κοιμηθώ από την ημέραν κατά την οποίαν έλαβα παρά της αγάπης σου τας εκατόν δραχμάς. Τοσαύτα χρήματα, τι να τα κάμω, ευλογημένε;». Θυμήθηκα τα λόγια που είναι γραμμένα στο χαρτί που κρατά ο άγιος Εφραίμ: «Ασκητής ακτήμων, αετός υψιπέτης». Είμαστε, λοιπόν, παραφορτωμένοι κι εμείς ή δεν είμαστε; Τάχουμε όλα. Έχουμε κι ένα περιβολάκι, μικρό, ίσαμε μια γαιδαροκυλίστρα. Και όμως, αυτό το κομμάτι το χώμα είναι για μας θησαυρός ανεχτίμητος.

Πόσο έμορφο πράγμα είναι να μη σε ξέρει κανένας, να σ’ έχουνε όλοι λησμονημένον!.. Να είσαι ένα με τα μερμηγκάκια… Να είσαι ένα με τα πεταλούδια…! Ένα με τα πουλάκια που κελαιδούνε αξέγνοιαστα αποπάνω μας. Με τον τζίτζικα, που φωνάζει καθισμένος απάνω στο δέντρο, ντερβίσης που δεν φροντίζει για τίποτα.
Ναι. Θέλω να είμαι κι εγώ ένα απ’ αυτά, να ζω ανάμεσά τους. Δεν θέλω να είμαι άνθρωπος, το πονηρότατο αυτό πλάσμα, που από την πονηριά, από τη φιλοδοξία κι από την αχορταγιά, δεν έχει καιρό να ζήσει, κι είναι ολοένα φουρτουνιασμένος!

***

Κείμενο του Φώτη Κόντογλου με τίτλο “Απλή και αληθινή ζωή. Αγαπημένο καταφύγιο”.