Η μικρή ξεχασμένη λέξη "ευχαριστώ".

 

‘Eνα παράπονο βγήκε κάποτε από τα πανάγια χείλη του Χριστού μας, τα χείλη που έσταζαν μέλι, τα γλυκύτατα χείλη. Παράπονο για την αχαριστία, που έδειξαν οι εννέα από τους δέκα λεπρούς, τους οποίους με τρόπο θαυμαστό ο μέγας ιατρός θεράπευσε.

Το παράπονο αυτό του Κυρίου μας φανερώνει πόσο βαριά ασθένεια είναι η λέπρα. Η λέπρα όχι του σώματος, αλλά της ψυχής. Δηλαδή η αχαριστία. Και επειδή ο κίνδυνος να προσβληθούμε και εμείς από την επικίνδυνη αυτή ασθένεια είναι μεγάλος, γι' αυτό αξίζει να επιμείνουμε σ' αυτό το σημείο. Να δούμε:

Πώς εκδήλωσαν οι εννέα λεπροί την αχαριστία τους τότε.

Πώς κινδυνεύουμε να την εκδηλώνουμε εμείς σήμερα, και

Πού βρίσκεται ο καθένας μας.

Φρικτή ασθένεια η λέπρα, αγαπητοί αναγνώστες. Οι δέκα άνδρες, για τους οποίους κάνει λόγο το Ευαγγέλιο, είχαν προσβληθεί από την τότε αθεράπευτη αυτή μάστιγα. Και τι μάστιγα! Το σώμα τους γεμάτο πληγές, το πρόσωπο παραμορφωμένο, τα μέλη τους .σιγά σιγά να νεκρώνονται.

Σ’ αυτή την κατάσταση τους συνάντησε ο Κύριος μας στην είσοδο μιας πόλης. Ή μάλλον δεν τους συνάντησε, αλλά από μακριά, «πόρρωθεν», τους αντίκρυσε. Εκείνοι τότε τον παρακάλεσαν θερμά να τους θεραπεύ­σει. Και ο φιλεύσπλαχνος Κύριος το έκανε. Τους παρήγγειλε να πάνε να τους δούνε οι Ιερείς, για να βεβαιώσουν την θεραπεία τους, και, καθώς πήγαιναν, έγιναν καλά: «εν τω υπάγειν αυτούς εκαθαρίσθησαν».

Τι χαρά τότε! Τι ευτυχία! Τι πανηγυρισμοί με τους συγγενείς και τις οικογένειες τους! Στιγμές μοναδικές, απερίγραπτες! Εκεί ακριβώς όμως η λέπρα ξαναχτύπησε. Όχι το σώμα πλέον, αλλά την ψυχή τους. Μέσα στον θόρυβο της χαράς οι δυστυχείς αυτοί άνθρωποι λησμόνησαν τελείως τον Κύριο, τον ευεργέτη τους. Δεν επέστρεψαν να του πουν ένα «ευχαριστώ» για το μεγάλο καλό πού τους έκανε. Από τους δέκα ένας μόνον γύρισε πίσω και έπεσε με δάκρυα ευγνωμοσύνης στα πόδια του Κυρίου μας. Και ο ένας αυτός δεν ήταν Εβραίος. Ήταν αλλοεθνής, Σαμαρείτης.

Αυτή η αχαριστία των εννέα λεπρών προκάλεσε το δίκαιο παράπονο του Κυρίου μας. Μήπως όμως αυτό το παράπονο αφορά και εμάς;

Βέβαια σήμερα, αιώνες μετά το θαύμα αυτό του Κυ­ρίου μας, η λέπρα έχει αντιμετωπιστεί. Τα σύγχρονα φάρ­μακα την κατέστησαν ακίνδυνη. Έπαυσε πια να αποτελεί τον φόβο και τον τρόμο των ανθρώπων. Όμως...

Όμως η άλλη λέπρα, η λέπρα της ψυχής, η αχα­ριστία, όχι μόνο δεν θεραπεύτηκε, αλλά μάλλον χειρο­τέρευσε. Στις μέρες μας μάλιστα κινδυνεύει να πάρει την μορφή επιδημίας.

Αχαριστία προς ποικίλες κατευθύνσεις. Μεταξύ μας πρώτα πρώτα. Πόσοι άνθρωποι πού ευεργετούν, εισπράττουν στο τέλος περιφρόνηση και ύβρεις; Πόσοι γονείς, πού μεγάλωσαν τα παιδιά τους κυριολεκτικά χύνοντας αίμα, δεν πετάγονται αργότερα σαν άχρηστα έπιπλα στα γηροκομείο; Πόσοι πνευματικοί πατέρες δεν προδίδονται και βρίζονται από τα πνευματικά τους παιδιά, τα οποία με κόπους και ιδρώτες προ­σπάθησαν να οδηγήσουν στην αγκαλιά του Χριστού; Αχαριστία επίσης προς τον Θεό. Προς τον Θεό, ο οποίος μας έφερε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη, μας πλημμύρισε με τις ευεργεσίες Του, μας καλεί να ενωθούμε μαζί Του, να ζήσουμε αιώνια στη βασιλεία Του. Για τίς άπειρες αυτές δωρεές Του πολλοί από μας τί του ανταποδίδουμε; Τον ευγνωμονούμε; Μήπως τον λησμονούμε; Μήπως μόνον όταν έχουμε ανάγκη τρέ­χουμε κοντά Του, μόλις περάσει όμως η ανάγκη αυτή, συνεχίζουμε την ανέμελη ζωή μας;

Από το περιστατικό αυτό των δέκα λεπρών προ­κύπτει το συμπέρασμα πως οι περισσότεροι άνθρωποι είμαστε αχάριστοι. Ο καθένας μας λοιπόν πού βρίσκε­ται; Να μια ευκαιρία να ανακρίνουμε τον εαυτό μας. Και να σημειώσουμε ότι η ευγνωμοσύνη δεν είναι λόγια και συναισθηματισμοί μόνον, είναι κυρίως πράξη. Ο Σαμαρείτης επέστρεψε πίσω και έπεσε στα πόδια του Κυρίου. Και για μας ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, ση­μαίνει να αγωνιζόμαστε να εφαρμόζουμε τις εντολές Του και προς τους ανθρώπους, να μη λησμονούμε ποτέ τους ευεργέτες μας.

Και αυτό το «ευχαριστώ» να είναι θερμό και ζωντανό. Όχι πέντε τυπικά λόγια ψευτοευγένειας, αλλά πέντε λόγια της καρδιάς μας, όλο θέρμη και ειλικρίνεια.

Η ευγνωμοσύνη μας θα σταματήσει τα δάκρυα των γονιών μας. Το «ευχαριστώ» μας θα χαρίσει το χαμό­γελο της ικανοποίησης στους μικρούς δορυφόρους της καθημερινής μας ζωής, στο θυρωρό, τον ταχυδρό­μο, τον οδοκαθαριστή, τον οδηγό αυτοκινήτου, που με την παρουσία τους ομορφαίνουν τη ζωή μας.

Υπάρχουν άνθρωποι πού δείχνουν την ευγνω­μοσύνη τους με ένα τρόπο εκπληκτικό. Η ιστορία του Χριστιανισμού έχει να παρουσιάσει θαυμάσια  δείγματα ευγνωμοσύνης προς τον Θεό και τους συνανθρώπους. Στον ελευθερωτή των ψυχών τους οι πιστοί πρόσφεραν την υπακοή τους μέχρι θανάτου και άλλοι έκαναν το παν για να ευχαριστήσουν τους ευεργέτες τους. Προς αυτές τις υψηλές κορυφές ας κατευθυνόμαστε όλοι. Την αχαριστία ας την πολεμήσουμε. Αυτή την κακία που είναι παιδί του εγωισμού, αγκάθι της κοινωνίας, δυναμίτης της συνεργασίας, δολιοφθορέας της κοινω­νίας, ας την απομακρύνουμε από την ψυχή μας.

Αγαπητοί αναγνώστες, διπλό θαυμασμό μας προ­καλεί το θαύμα της θεραπείας των δέκα λεπρών. Θαυ­μάζουμε το μέγεθος της ευεργεσίας του Κυρίου και το μέγεθος της αχαριστίας των ανθρώπων. Οι δέκα λε­προί μέχρι εκείνη την ημέρα ήταν απόκληροι της κοι­νωνίας, διωγμένοι μέσα στην έρημο. Ζούσαν μακριά από τους ανθρώπους και τις οικογένειές τους. Μόνιμη συντροφιά τους ο πόνος και η θλίψη. Ζωντανοί νεκροί.  Ξαφνικά όμως μέσα στο σκοτάδι της δοκιμασίας τους, έλαμψε το φως της θεραπείας τους. Ο ήλιος της δικαι­οσύνης, ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, ο Κύ­ριος, μόλις άκουσε την κραυγή τους «ελέησον ημάς», τους θεράπευσε.

Ευεργέτης μέγιστος των δέκα λεπρών ήταν ο Κύρι­ος. Δεν ήταν όμως μόνον εκείνων, είναι και δικός μας. Πρώτος και μέγιστος ευεργέτης όλων των ανθρώπων είναι ο Χριστός. Ό,τι έχουμε είναι δικό του. Τα υλικά και πνευματικά αγαθά, δώρα του Κυρίου είναι. Η ζωή μας, η πνοή μας, η ειρήνη και η γαλήνη μας, η περιου­σία μας και τόσα άλλα από τα παντοδύναμα χέρια του Θεού εξήλθαν.

Αδελφοί μου, η ψυχική ευγένεια δεν έχει εθνι­κότητα, είναι οικουμενική. Μας το διδάσκει, μέσα από το Ευαγγέλιο, ένας «αλλοεθνής». Είναι το μάθημα που αγνόησε ο άνθρωπος όχι μόνο του καιρού μας, αλλά, φοβάμαι, κάθε εποχής. Είναι η ευγνωμοσύνη, η μικρή ξεχασμένη λέξη «ευχαριστώ»! Ας ήταν να την πούμε μία μόνο στιγμή που να καλύπτει ολόκληρη τη ζωή! Να ανακαλύψουμε την πηγή της, την οποία ο Θεός ευδόκησε να τοποθετήσει στο βάθος της ύπαρξης που αγαπάει.

Κύριε,  Εσύ έχυσες το Αίμα Σου για την σωτηρία μας. Απάλλαξέ μας οπό την αχαριστία και κάνε, ώστε αυτός ο χρόνος αλλά και όλη μας η ζωή να είναι ένας ύμνος ευγνωμοσύνης προς την άπειρη αγάπη Σου.

Αμήν.

Καλή και Ευλογημένη χρονιά!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣΑΚΙΡΗ, θεολόγος

Η αγία ταπείνωση, Σ' Εσένα Κύριε τα αφήνομε όλα.

 

Η τελεία εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού -αυτή είναι η αγία ταπείνωση. Η τέλεια υπακοή στο Θεό χωρίς αντίρρηση, χωρίς αντίδραση, έστω κι αν ορισμένα πράγματα φαίνονται δύσκολα και παράλογα. Το άφημα στα χέρια του Θεού. Αυτό που λέμε στην Θεία Λειτουργία τα λέγει όλα: «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Σ’ εσένα Κύριε, τα αφήνομε όλα. Αυτή είναι η εμπιστοσύνη στον Θεό. Αυτή είναι η αγία ταπείνωση. Αυτή μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Τον καθιστά θεάνθρωπο.

Ο ταπεινός έχει συνείδηση της εσωτερικής του καταστάσεως και, όσο κι αν είναι άσχημη, δεν χάνει την προσωπικότητά του. Γνωρίζει ότι είναι αμαρτωλός και θλίβεται γι’ αυτό, αλλά δεν απελπίζεται, δεν εξουθενώνει τον εαυτό του. Ο έχων την αγία ταπείνωση δεν μιλάει καθόλου, δηλαδή δεν αντιδρά. Δέχεται να τον παρατηρούν, να τον ελέγχουν οι άλλοι, χωρίς να εξοργίζεται και να δικαιολογείται. Δεν χάνει την ισορροπία του. Το αντίθετο συμβαίνει με τον εγωιστή, τον έχοντα αισθήματα κατωτερότητος. Στην αρχή μοιάζει με τον ταπεινό. Λίγο, όμως, αν τον πειράξει κανείς, αμέσως χάνει την ειρήνη του, εκνευρίζεται, ταράζεται.

Ο ταπεινός πιστεύει ότι όλα εξαρτώνται απ’ τον Χριστό κι ότι ο Χριστός του δίδει την χάρι Του κι έτσι προχωράει. Όποιος έχει την αγία ταπείνωση, ζει από τώρα στην επίγεια άκτιστη Εκκλησία. Έχει πάντα τη χαρά του Χριστού, και στα δυσάρεστα. … Φλεγόταν απ’ την αγάπη του Χριστού. Η ταπείνωση τον ανέβασε εκεί. Να καίγεσαι για τον Θεό αυτό είναι το παν.

Αν έχετε αγάπη στον πλησίον και στον Θεό, θα δώσει ο Θεός την ταπείνωση, θα δώσει τον αγιασμό. Αν δεν έχετε αγάπη στον Θεό και στον πλησίον αν τεμπελιάζετε, θα σας βασανίσει ο σατανάς, θα σας εκδικηθεί ο παλαιός άνθρωπος, θα σας φταίνε όλοι κι όλα, θα γκρινιάζετε λέγοντας: «Γιατί το άφησες αυτό εδώ, γιατί εκεί;». Και θα νομίζετε ότι δήθεν φταίνε οι δουλειές ο κόπος. Θα λέτε: «Τι θα γίνει μ’ αυτή την κατάσταση που έφθασα, πώς φέρομαι έτσι;», χωρίς να καταλαβαίνετε από πού προέρχεται αυτή η κατάσταση. Ενώ αυτό είναι η εκδίκηση των ενστίκτων.

Όταν ο άνθρωπος ζει χωρίς Θεό, χωρίς γαλήνη, χωρίς εμπιστοσύνη, αλλά με άγχος, αγωνία, κατάθλιψη, απελπισία, αποκτάει ασθένειες σωματικές και ψυχικές. Η ψυχασθένεια, η νευρασθένεια, ο διχασμός είναι δαιμονικές καταστάσεις. Δαιμόνιο είναι επίσης και η ταπεινολογία. Το λένε και αίσθημα κατωτερότητος. Η αληθινή ταπείνωση δεν μιλάει, δεν λέει ταπεινολογίες, δηλαδή «είμαι αμαρτωλός, ανάξιος, ελάχιστος πάντων …». Φοβάται ο ταπεινός μήπως με τις ταπεινολογίες πέσει στην κενοδοξία. Η χάρις του Θεού δεν πλησιάζει εδώ. Αντίθετα η χάρις του Θεού βρίσκεται εκεί όπου υπάρχει αληθινή ταπείνωση, η θεία ταπείνωση, η τελεία εμπιστοσύνη στον Θεό. Η εξάρτηση από Εκείνον.

Αυτό έχει μεγάλη αξία να οδηγείσαι απ’ τον Θεό, να μην έχεις κανένα θέλημα. … Αυτή είναι η πραγματική ελευθερία. Να καίγεσαι για τον Θεό. Αυτό είναι το παν. Αν νικηθείς απ’ τον Θεό, υποδουλώνεσαι σ’ Αυτόν και ζεις στην ελευθερία των τέκνων του Θεού …

Χρειάζεται βέβαια και λίγη προσπάθεια, αλλά η άκρα ταπείνωση δεν αποκτιέται με τις προσπάθειες και τον αγώνα μόνο. Είναι αποτέλεσμα χάριτος. Το λέω εκ πείρας: ό,τι έχω το έχω απ’ την χάρι.

Να είμαστε σε όλα ταπεινοί· στη σκέψη, στα λόγια, στη συμπεριφορά. Ποτέ να μην παρουσιαστούμε στον Θεό και να πούμε: «Έχω αρετές». Ο Θεός δεν θέλει την αρετή μας. Πάντα να παρουσιάζεσαι στον Θεό ως αμαρτωλός· χωρίς όμως απελπισία, αλλά «θαρρών εις το έλεος της ευσπλαχνίας Του». Αρκεί να βρούμε το μυστικό.

Το μυστικό είναι η αγάπη στον Χριστό και η ταπείνωση. Ο Χριστός θα δώσει την ταπείνωση. Εμείς δεν μπορούμε με τις αδυναμίες μας να Τον αγαπήσομε. Ας μας αγαπήσει Αυτός. Ας Τον παρακαλούμε πολύ να μας αγαπήσει Εκείνος και να μας δώσει το ζήλο να Τον αγαπήσομε κι εμείς.

 

 

  Αγίου Πορφυρίου  Καυσοκαλυβίτου, Bίος και Λόγοι,  Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής  ,Χανιά Κρήτη 2003

 

 

 

Εμπιστοσύνη και ελπίδα στο Θεό.

 

«...Προσευχήσου στον Κύριο ολόθερμα. “Το μέλλον μου”, πες Του, το “αφήνω με εμπιστοσύνη στα χέρια Σου.

Όπως ξέρεις και όπως θέλεις, Κύριε, κατεύθυνε τη ζωή μου, μ΄ όλα τα απρόοπτα και μ΄ όλες τις δυσκολίες της. Από δω κι εμπρός δεν θα μεριμνώ και δεν θ΄ ανησυχώ πια για τον εαυτό μου. Μια φροντίδα μόνο θα έχω, να κάνω πάντα ό,τι είναι ευάρεστο σ΄ `Εσένα”.

Έτσι να Του μιλήσεις, αλλά και έμπρακτα να Του αποδείξεις ότι έχεις ολοκληρωτικά αφεθεί στα χέρια Του, ότι δεν ανησυχείς για τίποτα, ότι αποδέχεσαι ήρεμα και αγόγγυστα οποιαδήποτε κατάσταση, ευχάριστη ή δυσάρεστη, με την πεποίθηση ότι έχει παραχωρηθεί από τη θεία πρόνοια. Μοναδική σου μέριμνα ας είναι η ακριβής τήρηση των εντολών του Θεού σε κάθε περίσταση..

Αν αναθέσεις τα πάντα στον Κύριο με εμπιστοσύνη και δεχθείς πως ό,τι συμβαίνει προέρχεται απ’ Αυτόν για το καλό σου, τότε δεν θ’ ανησυχείς πια καθόλου. Θα κοιτάς μόνο γύρω σου, για να δεις τι σου στέλνει ο Θεός, και θα ενεργείς σύμφωνα μ’ αυτό που στέλνει.

Οπλίσου με πίστη και υπομονή. Βλέπουμε πόσο γρήγορα μεταβάλλονται οι συνθήκες της ζωής μας. Όλα αλλάζουν ακατάπαυστα. Έτσι θ’ αλλάξει και η ψυχική σου κατάσταση. Θα έρθει μία μέρα που, απαλλαγμένη πια από το πλάκωμα, θ’ αναπνέεις ελεύθερα και θα φτεροκοπάς όπως η πεταλούδα πάνω από τα λουλούδια. Πρέπει μόνο να σηκώσεις με υπομονή την τωρινή δυσκολία για όσον καιρό παραχωρήσει ο Θεός. Όποιος υπομένει αγόγγυστα τις δυσκολίες, πιστεύοντας ότι τις παραχωρεί ο Θεός για το καλό του, είναι ισότιμος με τους μάρτυρες. Αυτό να το θυμάσαι πάντα, για να παρηγοριέσαι.

 Γράφεις ότι δεν προσεύχεσαι. Τι είναι τούτο πάλι; Τι πάει να πει δεν προσεύχεσαι; Μπορεί να μη λες τις τυπικές προσευχές, αλλά ν’ απευθύνεσαι στον Θεό με δικά σου λόγια και να Του ζητάς βοήθεια. “Κοίτα, Κύριε, τι συμβαίνει μ’ εμένα. Ετούτο κι εκείνο… Δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Βοήθησέ με, πολυεύσπλαχνε!”. Να Του μιλάς για κάθε σου ανάγκη, ακόμα και την πιο μικρή, και να Τον παρακαλάς για διαρκή ενίσχυση. Αυτή η προσευχή είναι η πιο γνήσια…»

 Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου.- Γράμματα σε μια ψυχή.

 

Ο Χριστός μας κάνει φωτεινούς.

 

Η καρδιά σας να είναι απλή όχι διπλή και ανειλικρινής· αγαθή κι όχι πονηρή και ιδιοτελής.

Ο αγαθός, ο καλοκάγαθος, αυτός που δεν έχει πονηρούς λογισμούς, ελκύει την χάρι του Θεού. Κυρίως η αγαθότητα και η απλότητα ελκύουν την χάρι του Θεού· είναι οι προϋποθέσεις, για να έλθει ο Θεός και «μονήν ευρήσει». Αλλά πρέπει να γνωρίζει ο αγαθός και τις πονηριές του διαβόλου και των ανθρώπων, διότι πολύ θα ταλαιπωρείται. Αλλιώς θα έπρεπε να ζει σε κοινωνία αγγέλων.

Απλότητα και αγαθότητα. Αυτό είναι το παν, για ν’ αποκτήσετε τη θεία χάρι. Πόσα μυστικά υπάρχουν στην Αγία Γραφή! «Κακότεχνος ψυχή» είναι η κακοφτιαγμένη, η κακοχτισμένη ψυχή, αυτή που κατασκευάζει το κακό. Ούτε εισέρχεται ούτε, πολύ περισσότερο κατοικεί η θεία σοφία σε μια τέτοια ψυχή. Όπου υπάρχει διαφθορά και δολιότητα, δεν εισέρχεται η χάρις του Θεού.  

Να ερευνάτε πόσες φορές λέει η Αγία Γραφή μία λέξη, για παράδειγμα τη λέξη «απλότητα», και πόσες την άλλη. Φως Χριστού θα πλημμυρίσει την ψυχή σας.

Αυτό το φως είναι το άκτιστο φως του Χριστού. Άμα αποκτήσομε αυτό το φως, θα γνωρίσομε την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ο Θεός. Ο Θεός τα γνωρίζει όλα. Γι’ Αυτόν είναι όλα γνωστά φωτεινά. Ο κόσμος είναι έργο Θεού. Αυτόν τον κόσμο ο Θεός τον φωτίζει με το άκτιστον φως Του. Ο Θεός είναι φως ο ίδιος. Είναι φως διότι γνωρίζει τον εαυτό Του. Εμείς δεν γνωρίζομε τον εαυτό μας, γι’ αυτό είμαστε στο σκότος. Όταν αφήσομε το φως να μας διαποτίσει, τότε έχομε κοινωνία με τον Θεό. Αν αυτό δεν γίνει, τότε έχομε άλλα φώτα, χίλια φώτα αλλά δεν έχομε το φως. Όταν είμαστε ενωμένοι μαζί Του, ο Χριστός μας κάνει φωτεινούς. Το φως το μέγα το προσφέρει στον καθένα μας. Μακάρι να το δεχόμαστε. Τότε αποκτούμε και πίστη πιο βαθιά και συμβαίνει αυτό που λέει το κείμενο της Σοφίας Σολομώντος: «εμφανίζεται τοις μη απιστούσιν Αυτώ».

Σ’ αυτούς που δυσπιστούν, αμφιβάλλουν κι αμφισβητούν και τα σκέπτονται μόνο με τη λογική και δεν είναι ανοικτοί στον Θεό, ο Θεός δεν εμφανίζεται. Σε κλειδωμένες ψυχές ο Θεός δεν εισέρχεται, δεν εκβιάζει δεν παραβιάζει. Αντίθετα, σ’ αυτούς που έχουν πίστη απλή χωρίς διακυμάνσεις, ο Θεός εμφανίζεται και χαρίζει το άκτιστον φως Του. Το δίδει πλούσια και στην εδώ ζωή και πολύ περισσότερο στην άλλη.

Ο πνευματέμφορος αυτός που έχει το Πνεύμα του Θεού, προσέχει όπου περνάει, είναι όλα μάτια, όλα όσφρηση. Όλες του οι αισθήσεις ζούνε, αλλά ζούνε με το Πνεύμα του Θεού. Είναι αλλιώτικος. Όλα τα βλέπει κι όλα τα ακούει· βλέπει τα πουλιά την πέτρα την πεταλούδα …Περνάει από κάπου αισθάνεται το καθετί, ένα άρωμα για παράδειγμα. Ζει μέσα σε όλα.

Μην κοιτάζετε αυτό που σας συμβαίνει, αλλά να κοιτάζετε το φως, τον Χριστό, όπως το παιδί κοιτάζει την μητέρα του, όταν κάτι του συμβεί. Όλα να τα βλέπετε χωρίς άγχος, χωρίς στενοχώρια, χωρίς πίεση, χωρίς σφίξιμο. Δεν είναι ανάγκη να προσπαθείτε και να σφίγγεσθε. Όλη σας η προσπάθεια να είναι ν’ ατενίσετε προς το φως, να κατακτήσετε το φως. Έτσι, αντί να δίδεσθε στη στενοχώρια, που δεν είναι του Πνεύματος του Θεού, θα δίδεσθε στη δοξολογία του Θεού.

Όταν έλθει το Πνεύμα το Άγιον, θα σας διδάξει και θα σας υπομνήσει τα πάντα.

Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής, Χανιά Κρήτη 2003. 

 

 

 

 

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς; Για την εορτή των Θεοφανείων.

 

Σήμερα η φύση των υδάτων καθαγιάζεται.

Σήμερα ο Υιός τού Θεού βαπτίζεται στα ύδατα του Ιορδάνη, χωρίς να έχει ανάγκη ο Ίδιος να εξαγνιστεί, αλλά προκειμένου να εξαγνιστεί το αμαρτωλό ανθρώπινο γένος από τον ρύπο.

Σήμερα οι ουρανοί ανοίγουν και η φωνή του Θεού Πατέρα ακούγεται: «ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός». Το Άγιο Πνεύμα κατέρχεται πάνω στον Σωτήρα του κόσμου, ο Οποίος στέκεται στον Ιορδάνη για να επιβεβαιώσει ότι πράγματι Αυτός είναι ο ενσαρκωμένος Υιός τού Θεού. Η Αγία Τριάδα ευκρινώς φανερώνεται και αποκαλύπτεται στον κόσμο.

Τα ύδατα του Ιορδάνη καθοσιώνονται και ταυτόχρονα όλα τα ύδατα της δημιουργίας, η ίδια η φύση τού ύδατος. Το ύδωρ παρέχει τη δύναμη για να εξαγνιστεί όχι μόνο το σώμα, αλλά και ολόκληρη η ψυχή του ανθρώπου· να αναγεννηθεί ο όλος άνθρωπος σε μια καινή ζωή μέσω του Βαπτίσματος.

Μέσω του ύδατος ολόκληρη η φύση εξαγνίζεται, από το ύδωρ εξήλθε ο κόσμος, το ύδωρ διεισδύει παντού, διαποτίζει τα πετρώματα σε κάθε μέρος της γης ζωοποιώντας τα πάντα στη φύση. Χωρίς αυτό ούτε ζώα ούτε φυτά μπορούν να υπάρξουν.

Τα ύδατα καθαγιάζονται και μέσω αυτών ολόκληρος ο κόσμος, σε προετοιμασία της αναγέννησης της μέλλουσας αιώνιας Βασιλείας του Θεού.

Κάθε χρόνο αυτή την ημέρα η δόξα του Θεού αποκαλύπτεται, επαναλαμβάνοντας και επιβεβαιώνοντας ό,τι επιτελέστηκε κατά το Βάπτισμα του Χριστού. Ξανά οι ουρανοί ανοίγουν, ξανά το Άγιο Πνεύμα κατέρχεται. Δεν το βλέπουμε με τα σωματικά μας μάτια, αλλά αισθανόμαστε την ενέργειά Του. Κατά την τελετή του Αγιασμού, τα ύδατα, τα οποία καθαγιάζονται από το γεγονός της καθόδου του Αγίου Πνεύματος, μεταμορφώνονται, γίνονται άφθαρτα και διατηρούν την ενέργειά τους για πολλά χρόνια. Ο καθένας μπορεί να το αντιληφθεί αυτό – πιστοί και άπιστοι, σοφοί και αγράμματοι.

Από πού, όμως, τα ύδατα αποκτούν αυτή την ιδιότητα;
Είναι ενέργεια του Αγίου Πνεύματος! Εκείνοι πού με πίστη πίνουν αυτά τα ύδατα και χρίονται μ’ αυτά λαμβάνουν ανακούφιση και θεραπεία από πνευματικές και σωματικές αρρώστιες. Οι κατοικίες καθαγιάζονται μέσω αυτών των υδάτων, η δύναμη των δαιμόνων καταστέλλεται, η θεία Χάρη κατέρχεται σε οτιδήποτε ραντίζεται με τα ύδατα αυτά. Μέσω της καθοσίωσης των υδάτων η θεία Χάρη ξανά παρέχεται σε ολόκληρο τον κόσμο, καθαίροντάς τον από τις αμαρτίες πού έχουμε διαπράξει και προφυλάσσοντας τον από τις μηχανορραφίες τού διαβόλου.

Σήμερα, το Άγιο Πνεύμα, με την κάθοδό Του στα ύδατα όπου βυθίζεται ο σταυρός τού Κυρίου, κατέρχεται σε ολόκληρη τη φύση, εκτός από τον άνθρωπο ο οποίος δεν το επιθυμεί.

Ας ανοίξουμε τις καρδιές μας και τις ψυχές μας για να λάβουμε Εκείνον και με πίστη ας αναφωνήσουμε από τα βάθη της ψυχής μας:

«Μέγας ει Κύριε, και θαυμαστά τα έργα σου, και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων σου».

(Από το βιβλίο: Ο Άνθρωπος τού Θεού, άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, εκδ. Μυριόβιβλος.)

 

 

Ευλόγησον τον στέφανον του ενιαυτού της χρηστότητός σου , Κύριε.

 

…Βγαίνουμε από μία χρονιά, όπου όλοι μας έχουμε αντιληφθεί το σκοτάδι όπου είναι ακόμα διαδεδομένη η βία και η σκληρότητα.

Πως θα συναντήσουμε τη νέα χρονιά;

Θα ήταν αφελές και πολύ αντιχριστιανικό, να ζητήσουμε από τον Θεό να μας προστατέψει, να κάνει τη γη έναν παράδεισο ειρήνης, ενώ γύρω μας δεν υπάρχει ειρήνη.

Υπάρχει διαμάχη, ένταση, αποθάρρυνση, φόβοι, βία, φονικό. Δεν μπορούμε να ζητάμε για μας ειρήνη, όταν αυτή η ειρήνη δεν μπορεί να απλωθεί πέρα από την Εκκλησία, όταν δεν έρχεται σαν ακτίνες φωτός να διαλύσουν το σκοτάδι.

Ένας πνευματικός συγγραφέας της Δύσης είχε γράψει ότι ο Χριστιανός είναι αυτός στον οποίο ο Θεός έχει εμπιστευθεί την ευθύνη όλων των άλλων ανθρώπων και αυτήν την ευθύνη πρέπει να προετοιμαστούμε να φέρουμε εις πέρας…..

Ο χριστιανός είναι ο μόνος που πρέπει να είναι ικανός να βλέπει την ιστορία, όπως την βλέπει ο Θεός, σαν ένα μυστήριο της σωτηρίας, αλλά επίσης σαν μια τραγωδία της ανθρώπινης αμαρτίας και πτώσης. Και σε σχέση με αυτά τα τελευταία, πρέπει να πάρουμε θέση.

Ο Χριστός λέει στο Ευαγγέλιο: «Όταν ακούσετε ότι γίνονται πόλεμοι ή φήμες που μιλούν για πολέμους, μην πανικοβληθείτε»· σηκώστε ψηλά τα κεφάλια, δεν υπάρχει χώρος στην καρδιά και την ζωή του Χριστιανού για διστακτικότητα, δειλία και φόβο, που είναι όλα γεννήματα του εγωισμού, της μέριμνας για τον εαυτό μας, ακόμα και αν αυτή η μέριμνα αγγίζει αυτούς που αγαπάμε.

Ο Θεός είναι Θεός της ιστορίας, αλλά πρέπει να γίνουμε συνεργάτες Του και μας στέλνει σ’ αυτόν τον κόσμο που είναι δικός Του για να μεταβάλλει την παράφωνη Πολιτεία των ανθρώπων σε αρμονία που θα ονομάζεται Πολιτεία του Θεού.

Και πρέπει να θυμόμαστε τα λόγια του Αποστόλου που λέει, ότι όποιος επιθυμήσει να εργασθεί για τον Κύριο, θα οδηγηθεί σε δίκη, και τα λόγια ενός άλλου Αποστόλου που μας λέει να μην φοβόμαστε τη δοκιμασία της φωτιάς. Στον σημερινό κόσμο, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δικαστούμε και έτοιμοι να υπομείνουμε, ίσως με το φόβο στην καρδιά μήπως χάσουμε την πίστη μας, αλλά θα πρέπει να μείνουμε ακλόνητοι στην υπηρεσία του Θεού και των ανθρώπων. Και όταν κοιτάξουμε πίσω την προηγούμενη χρονιά, τα λόγια της λιτανείας μας χτυπούν και μας κατηγορούν. Ζητάμε από τον Θεό να μας συγχωρέσει όσα έχουμε κάνει η όσα έμειναν ατέλειωτα την χρονιά που πέρασε. Ισχυριζόμαστε ότι είμαστε Ορθόδοξοι· είμαστε Ορθόδοξοι δεν σημαίνει μόνο να ομολογούμε το Ευαγγέλιο στην ολότητά του και να το διακηρύττουμε στην αγνότητά του, αλλά συνίσταται, ακόμα περισσότερο από αυτό, στο να ζούμε σύμφωνα με αυτό. Και γνωρίζουμε ότι ο Χριστός δεν συμβιβάζεται με τίποτα παρά με το μεγαλείο του ανθρώπου και το μήνυμα της αγάπης και της λατρείας.

Μπορούμε πράγματι να μετανοήσουμε επειδή ποιος θα έλεγε, βλέποντάς μας, καθώς έλεγαν οι άνθρωποι για τους πρώτους Χριστιανούς, «Δείτε πως αγαπούν ο ένας τον άλλον!». Ποιός, βλέποντάς μας, θα έλεγε ότι κατέχουμε το νόημα της ζωής, της αγάπης που μας πηγαίνει πέρα από κάθε σύγκριση, που προκαλεί τον καθένα να αναρωτηθεί από που προέρχεται αυτό; Ποιός τους το έδωσε; Πως μπορούν να υπομείνουν την δοκιμασία; Και αν θέλουμε τούτη τη χρονιά να γίνουμε άξιοι του Θεού, της Χριστιανικής μας κλήσης, του αγίου ονόματος της Ορθοδοξίας, πρέπει χωριστά και σαν ένα σώμα να γίνουμε για όλους, για το κάθε πρόσωπο που ίσως να μας χρειάζεται, ένα όραμα για το τι μπορεί να είναι ο άνθρωπος και για το τι μια κοινότητα ανθρώπων μπορεί να είναι κάτω από τον Χάρη του Θεού.

Ας προσευχηθούμε για συγχώρεση, εμείς που είμαστε μέχρι τώρα μακριά από την κλήση μας, ας προσευχηθούμε να μας δίνει ο Κύριος γενναιότητα, κουράγιο, θέληση να δικαιώσουμε τον εαυτό μας, να σηκώσουμε τον σταυρό μας, να ακολουθήσουμε τα βήματα του Χριστού εκεί όπου μας καλεί.

Στο ξεκίνημα του πολέμου ο Βασιλιάς Γεώργιος Ι΄ είπε τα λόγια που μπορούμε να λέμε ξανά κάθε νέο χρόνο. Στο μήνυμά του προς το Έθνος διαβάζει ένα απόσπασμα: « Είπα στον άνθρωπο που στάθηκε στο κατώφλι του νέου χρόνου: δώσε μου ένα φως για να πορευτώ με ασφάλεια προς το άγνωστο, και απάντησε: πήγαινε έξω στο φως και βάλε το χέρι σου στο χέρι του Θεού, πρέπει να είναι καλύτερο για σένα από ό,τι το φως και ασφαλέστερο από έναν συνηθισμένο δρόμο.»

Αυτό καλούμαστε να κάνουμε, και ίσως σήμερα να πάρουμε μίαν απόφαση, μια απόφαση να είμαστε πιστοί στην κλήση μας και να ξεκινήσουμε την Νέα Χρονιά με κουράγιο. Αμήν. 

Anthony Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ, Στο κατώφλι του νέου χρόνου, 31 Δεκεμβρίου 1981