Η Υπαπαντή του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού.

 

Ζούμε σχεδόν συνεχώς, σε μίαν αναμονή……ζούμε περιμένοντας…. Κάτι να τελειώσει, κάτι να αρχίσει, κάτι να έλθει, κάτι να φύγει….ζούμε σε μια τρέλα….. Τις πιο πολλές φορές, ζούμε περιμένοντας να πεθάνουμε…. Τόσο πολύ φοβόμαστε να πεθάνουμε που ούτε μια μέρα, δεν περνά χωρίς αυτή τη πειρασμική σκέψη. Έτσι ορίζουμε το χρόνο με πολύ στενά όρια, ασφυκτικά στενά, όπου ασφυκτιούμε κι’ εμείς, στα όρια του εγώ….. Αυτό είναι άλλο….

Ο προφήτης Συμεών ζούσε σε μια αναμονή όμορφη, σε μια συνεχή επέκταση του εαυτού του, τόσο που να μην υπάρχει εαυτός, να μην μετράει ο χρόνος, προσηλωμένος στο πραγματικό χρόνο, που είναι εκείνος του Εσύ….έξω από τον εαυτό, μέσα δηλαδή στο πραγματικό Εαυτό, που είναι η συνεχής συνύπαρξη με Χριστό….

Είτε Τον περιμένεις, είτε Τον σφίγγεις στην αγκαλιά σου, είτε Τον αισθάνεσαι παρόντα εντός σου και είσαι πλήρης, είτε Τον αισθάνεσαι απόντα και πάλι πλήρης είσαι, γιατί ξέρεις Τι σου λείπει…..

Γιατί το Πνεύμα ποτέ δεν μας αφήνει…..

Ο Συμεών, ζούσε εν Πνεύματι και ήλθε εν Πνεύματι εις το Ιερόν και εδέξατο Αυτόν εις τας αγκάλας αυτού……Είναι η στιγμή, η πραγματική στιγμή της σωτηρίας του ανθρώπου…

Ο Θεός πάντα ως παιδίον νέον, προσέρχεται, Αυτός προς τον άνθρωπο, εις το Ιερόν όμως, μέσα από διαδικασίες γνωστές και οικίες προς τον άνθρωπο,…..ζεύγος τρυγόνων ή δύο νεοσσούς περιστερών…. Διαδικασίες μιας διαδρομής από και προς, ποιώντες κατά το εθισμένον.

Είναι ο δρόμος της εκκλησίας, όπως τον γνωρίζουμε, ένας δρόμος που μας εδόθη, ένας δρόμος που μας έχει συνεπάρει χρόνια τώρα….όλους μας που ήρθαμε σήμερα εδώ, ο καθ’ ένας μας από το δικό του δρόμο, ο καθ’ ένας μας με τη δική του προσφορά, τη δική του θυσία….

Εδώ στην Εκκλησία, αναπαύεται ο Νους μας σε μια γλυκιά αναμονή, όπως ο Συμεών, αναπαύεται η ψυχή μας, όπως η Άννα η Προφήτης , η ψυχή μας που είναι πάντα ακέραια, πάντα εν το ιερό….χωρίς ούτε κι εμείς…πολλές φορές να το ξέρουμε.

Γιατί η ψυχή μας ανήκει εδώ…..  

Όταν, αδελφοί μου, όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα, στην εκκλησία, στην Υπαπαντή, θα συμβούν και στο προσωπικό χρόνο του

 καθ’ ενός από εμάς, όταν δηλαδή Νους, σώμα και ψυχή θα αγκαλιάσουν το Παιδίον, θα ευλογήσουμε τον Θεό.

Θα δουν οι οφθαλμοί μας το σωτήριον Του Θεού, θα δούμε τι ετοίμασε ο Θεός κατά πρόσωπο πάντων των λαών. Έως τότε δεν βλέπουμε….. ή βλέπουμε αυτά ή αυτούς που δεν ….υπάρχουν.

Αυτή είναι η πορεία μας, αδελφοί μου, η όντως πορεία μας, όλα τα άλλα, σημεία, αντιλεγόμενα διαλογισμοί μάταιοι και πολλές φορές αντίθετοι…..

Θα το καταλάβουμε, όταν θα νιώσουμε….ειρήνη ….

Θα το καταλάβουμε, όταν θα πάψουμε για μια στιγμή, μέσα σε μια στιγμή να νιώθουμε φόβο, για κάθε τι που δεν υπάρχει πραγματικά, φόβο για τον θάνατο. Ολόκληρη η ύπαρξη μας που τώρα ζει διαχωρισμένη, θα γίνει ένα…..και θα πούμε το «νυν απολύεις τον δούλο σου Δέσποτα»…..εν ειρήνη….

Με αυτό ας μείνουμε σήμερα με το….εν ειρήνη.  

 

Η Υπαπαντή Του Κυρίου

Εκ Του κατά Λουκά

«ην ούτω κεχρηματισμένον υπό του Πνεύματος Του Αγίου μη ιδείν θάνατον πριν ή ιδείν Τον Χριστόν Κυρίου».

Περνάμε την ζωή μας, κάτω απ' τον φόβον του θανάτου. Προσπαθούμε να τον αποφύγουμε, να τον αναβάλουμε, να τον ξεχάσουμε. Άλλα όλα γύρω μας τον υπενθυμίζουν, και όλοι. Και πιο έντονα όταν, κάποιοι πολυαγαπημένοι, φεύγουν, τι κάνουμε, πεθαίνουν και μαζί τους πεθαίνουμε λίγο και εμείς .

Ο θάνατος αυτός, είναι θάνατος της φυσικής παρουσίας, ανήκει στο χώρο της οπτικής δυνατότητας, της φυσικής μας δυνατότητας να βλέπουμε, αυτά πού βλέπουμε. Αισθήσεις, όμως επειδή τα βλέπουμε περιορισμένα, είναι, σχεδόν πάντα ψευδαισθήσεις .. πριν .ή ίδομεν Τον Χριστόν Κυρίου

Γιατί, εάν θα δούμε Τον Χριστόν, εάν Τον δεχθούμε στις αγκάλες μας, τότε θα ευλογήσουμε Τον Θεόν και θα πεθάνουμε. Για τον κόσμο, για τις ψευδαισθήσεις. Τότε θα δουν οι Οφθαλμοί μας το σωτήριον του ό ητοίμασε κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φως εις αποκάλυψιν εθνών, και δόξαν λαού του Ισραήλ.

Αυτόν τον θάνατον, φέρνει ή συνάντηση μας με το παιδίον Ιησού.

Με αυτόν τον θάνατον, πού περιμένουμε πολλές φορές, χωρίς να το ξέρουμε, θα δουν οι οφθαλμοί μας για πρώτη φορά, αυτό που έχει ετοιμάσει για εμάς ο Θεός, που είναι διάχυτο γύρω μας, πανταχού παρών, φως εις αποκάλυψιν εθνών, και δεν το βλέπουμε.

Μας σκοτίζει ο φόβος του θανάτου, της απώλειας, του αποχωρισμού.

Και αντιστεκόμαστε, ενώ περιμένουμε! Αυτή είναι η φύσις μας, να περιμένουμε ιδείν Τον Χριστόν Κυρίου, αντιστεκόμαστε στον θάνατον, στο, «νυν απολύεις τον δούλον Σου Δέσποτα» και αρπαζόμαστε από κτιστά πράγματα, υποταγμένα στη φθορά και την παροδικότητα και σφίγγουμε στην αγκαλιά μας, ό,τι αγαπάμε, για να κρατηθούμε στη ζωή. Στη ψευδαίσθηση. Όμως:

«Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών... Και εις σημείο αντιλεγόμενον»

Είναι ένα όριο η σχέση μας, με Τον Χριστό. Ένα όριο αντιλεγόμενον.

Ζωή- μη Ζωή ή θάνατος και Ζωή; Τι πρέπει να δεχθούμε να πεθάνει από εμάς; Τι μας χωρίζει, από αυτόν τον «εκούσιο» θάνατο;

Μα τι άλλο; ο φόβος του θανάτου! Ο φόβος, δηλαδή, να δεχθούμε Αυτόν που έρχεται προς εμάς ,ως Άνθρωπος φέρων και Αυτός ζεύγος τρυγόνων ή δύο νεοσσούς περιστερών.

Κατά το ειρημένον εν νόμω Κυρίου.

Θεάνθρωπος, Υιός του Ανθρώπου, διπλός τη φύση προσέρχεται ίνα θεώσει τον άνθρωπο. Εμάς.

Φέρνει πτώση και ανάσταση πολλών, φέρνει ρομφαία γιατί θα μας χωρίσει από τη δέσμευση από τον κόσμο, από την καθήλωση μας, από την φυλακή μας στον κόσμο των αισθήσεων και των ψευδαισθήσεων.

Θα αποκαλυφθούν οι διαλογισμοί της καρδιάς μας.

Αυτό γίνεται όταν βρεθούμε μπροστά σε Αυτόν τον συγκεκριμένο θάνατο που βρέθηκε ο Συμεών.

Όταν δηλαδή ο καθ’ ένας από εμάς,  θα σταθεί εμπρός Στον Θεάνθρωπο, θα πρέπει φυσικώ τω τρόπω, να ζητήσει απόλυσιν απ' όλα, θάνατο σε όλα!...

Όμως, πόσο δεμένοι είμαστε με μια ζωή, πού φοβάται τον θάνατο; Και πάντοτε σχεδόν είμαστε αυτό πού φοβόμαστε.

Φοβόμαστε τον θάνατο και «είμαστε» θάνατος. Και οι γύρω μας φοβούνται και αυτοί τον θάνατο τον δικό τους, αλλά και τον δικό μας!

Και όλοι μαζί μπλέκουμε σ^’ ένα μπερδεμένο αγώνα, με αγωνία, ενώ σε κάθε στιγμή, εμπρός στον Ναό της ζωής μας, αναγάγουν οι γονείς, το πεδίον Ιησού, προς ημάς, καθώς γέγραπται, έτσι πού όλοι γνωρίζουμε.

Αυτή η κάθε στιγμή στη ζωή μας, από στιγμή συνάντησης με τον θάνατο, γίνεται αποδοχή, το «νυν απολύεις» γίνεται «είδον οι Οφθαλμοί μου», το σωτήριον, αυτό πού ο Θεός ετοίμασε εμπρός στα μάτια όλων μας για όλους μας.

Και αυτό που λέμε «ζωή» είναι μια αναμονή και τίποτα άλλο αυτής της συνάντησης   αυτού   του   θανάτου,   αυτού   του   σημείου   του

αντιλεγόμενου...

 

 

 

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης: Μια αλλαγή τόπου....

 

…Μία αλλαγή τόπου δεν φέρνει τον Θεό κοντύτερα σε σας. Άσχετα από το που μπορεί να είστε, ο Κύριος θα ‘ρθει σε σας αν η ψυχή σας είναι τέτοια, ώστε να μπορεί να κατοικήσει και να βαδίσει μέσα σας. Αλλά αν ο έσω άνθρωπος μέσα σας είναι γεμάτος απάτη, τότε, ακόμα κι αν στέκεστε στον Γολγοθά ή στο Όρος των Ελαιών, ή κάτω από το μνημείο της Αναστάσεως, είστε τόσο μακριά από του να λάβετε τον Χριστό μέσα σας όσο ένας που δεν έχει ακόμα αρχίσει να ομολογεί πίστη σ᾽ Αυτόν». Αντίθετα, «η αληθινή Βηθλεέμ, και ο αληθινός Γολγοθάς, και το αληθινό Όρος των Ελαιών, και η αληθινή Ανάσταση, όλα βρίσκονται στην καρδιά του ανθρώπου που έχει τον Θεό».

Τι θα βρούμε στα Ιεροσόλυμα που είναι νέο; «θα βρούμε ότι ο Χριστός που φανερώθηκε εκεί ήταν ο αληθινός Θεός, αλλά αυτό το ομολογούμε πριν έλθουμε στα Ιεροσόλυμα και μετά το ταξίδι μας η πίστη μας ούτε μειώθηκε ούτε αυξήθηκε. Γνωρίζαμε επίσης ότι Αυτός έγινε άνθρωπος διά της Παρθένου πριν πάμε στη Βηθλεέμ.

Πιστεύαμε στην Ανάσταση των νεκρών πριν δούμε τον τάφο Του. Ομολογούμε την αλήθεια της Αναλήψεως πριν δούμε το Όρος των Ελαιών. Είναι πιο σπουδαίο να «μεταβούμε από το σώμα προς τον Κύριό μας παρά να ταξιδέψουμε από την Καππαδοκία στην Παλαιστίνη».

Απὸ το βιβλίο τού π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ (ΕΡΓΑ 7), «Οι Ανατολικοί Πατέρες του τετάρτου αιώνα.»,

 

 

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ: Η ειρήνη της ψυχής.

Θα πρέπει ν’ αγωνίζεσαι με κάθε τρόπο να διατηρείς την ειρήνη της ψυχής και να μην ενοχλείσαι από τις προσβολές των άλλων.

Για να το πετύχεις αυτό, θα πρέπει ν’ αγωνίζεσαι με όλες τις δυνάμεις να συγκρατήσεις το θυμό και να φυλάξεις με προσοχή το νου και την καρδιά σου από απρεπείς σκέψεις και αισθήματα.

Ο Θεός έχει βάλει μέσα μας μόνο ένα θυμό και ένα φθόνο: εναντίον του πονηρού, εναντίον εκείνου που στην αρχή εξα­πάτησε τον άνθρωπο και τον έβγαλε από τον Παράδεισο, εναντίον του φθοροποιού διαβόλου. Μας δόθηκε η εντολή να πολεμήσουμε εναντίον των πονηρών πνευμάτων της ακαθαρ­σίας και της επιθυμίας, που σπείρουν στην καρδιά ακάθαρτες και πονηρές σκέψεις.

Επομένως, θα πρέπει να ανεχόμαστε με αταραξία τις προσβολές που μας κάνουν οι άλλοι και να συνηθίσουμε τον εαυτό μας να έχει τέτοια πνευματική διάθεση, ώστε οι προσβολές αυτές να φαίνονται ότι δεν απευθύνονται σε μας αλλά σε άλλους.

Το να βυθίζει κανείς το νου του μέσα στην ψυχή του και η καρδιά του να εργάζεται νοερά είναι σημείο σοφής ψυχής. Τίποτα δεν είναι καλύτερο από την ειρήνη του Χριστού. Σ’ αυτή εξοστρακίζεται κάθε πόλεμος των πνευμάτων του σκότους: «ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις» (Έφεσ. στ’ 12).

Τότε η χάρη του Θεού τον επισκιάζει και βρίσκεται σε μια ειρηνική κατάσταση. Και από αυτή την ειρηνική κατάσταση προχωρά σε μια άλλη, περισσότερο ειρηνική. Ειρηνική κατάσταση εννοούμε όταν κανείς έχει καθαρή συνείδηση. Και περισσότερο ειρηνική, όταν ο νους θεω­ρεί μέσα του τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, σύμφωνα με το λόγο του Θεού: «και εγενήθη εν ειρήνη ο τόπος αυτού» (Ψαλμός οε’ 3).

Μπορεί να μην ευφραίνεται κανείς, όταν βλέπει τον ήλιο με τα αισθητά του μάτια; Άλλα πόσο περισσότερο ευφραίνεται, όταν ο νους του βλέπει με τα εσωτερικά μάτια τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, το Χριστό; Τότε πραγματικά χαίρεται κανείς με μια αγγελική χαρά.

Γι’ αυτή τη χαρά ο απόστολος Παύλος είπε: «ημών γαρ τα πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλιππ. γ’ 20).
Όταν ο άνθρωπος πορεύεται σε μια ειρηνική κατά­σταση, γεύεται τις πνευματικές δωρεές με αφθονία. Οι άγιοι πατέρες, που βρίσκονταν σε ειρηνική κατά­σταση και είχαν επισκιαστεί από τη θεία χάρη, ζούσαν πολύ.

Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε ειρηνική κατάσταση, μπορεί να φωτίσει και τους άλλους με το δικό του φως. Πριν απ’ αυτό όμως πρέπει να επαναλάβει τα λόγια αυτά της Προφήτιδος Άννας: «μη έξελθέτω μεγαλορρημοσύνη εκ του στόματος υμών» (Α’ Βασιλ. β’ 3) και τα λόγια του Κυρίου: «υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν τα κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου» (Ματθ. ζ 5).

Ο Κύριος μας “Ιησούς Χριστός άφησε την ειρήνη αυτή σαν κάποιο ανεκτίμητο θησαυρό στους μαθητές Του πριν το θάνατο Του, λέγοντας: «ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν» (Ίωάν. ιδ’ 27). Γι’ αυτή την ειρήνη ο Απόστολος λέγει: «και η ειρήνη του Θεού η υπερέχουσα πάντα νουν φρουρήσει τας καρδίας υμών και τα νοήματα υμών εν Χριστώ Ίησοϋ» (Φι-λιπ.δ’7).

Γι’ αυτό πρέπει να αγιάσουμε όλες τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τα έργα μας, για να λάβουμε την ειρήνη του Θεού και να κραυγάζουμε πάντα μαζί με την Εκκλη­σία: «Κύριε, ο θεός ημών, ειρήνην δος ημίν» (Ησαίας κστ’ 12).

Από το βιβλίο: Διδαχές Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ- σειρά: Φιλοκαλία των Ρώσων Νηπτικών, εκδόσεις Πέτρου Μπότση, Αθήνα 1983

 

 

 

Το Ευαγγέλιον των Χριστουγέννων.

 

Σήμερα μπορούμε να πούμε πως φθάσαμε στον προορισμό μας…. Ταξιδέψαμε σε έναν κόσμο του Θεού χωρίς να έχουμε σχεδόν ούτε μια στιγμή καταλάβει ότι ήταν του Θεού και σήμερα φθάσαμε εμπρός στο Θεό, μέσα μας. Γιατί ο Θεός έγινε Υιός του Ανθρώπου Παιδίον Νέον, ο προ αιώνων Θεός και ετέχθη. Εντός μας.  

Εάν ήλθαμε από την Ανατολή, εάν παρακάμψαμε Ηρώδηδες, εάν Καίσαρες μας επέβαλλαν την θέλησή τους, εάν αγραυλούσαμε ποιμαίνοντες του κόπους μας, εάν οι αμφιβολίες μας μας κρατούσαν έξω από το Σπήλαιο και την Φάτνη, σκεπτικούς, όλα καταργούνται Σήμερον. Με μιας.

Ο Αστέρας, ον ίδωμεν, προήγεν ημάς και ήλθαμε, προσκυνήσαι το Παιδίον. Και εάν ιδόντες τον Αστέρα, όλα αυτά που συνέβησαν στον έξω κόσμο της ζωής μας, εάν καταλάβαμε ο καθ΄ ένας μας ξεχωριστά, ποια ήταν τα γεγονότα της ζωής μας πραγματικά και γιατί συνέβησαν, ποιοι ήταν οι Αστέρες της ζωής μας, πραγματικά και γιατί εφάνησαν, που ήθελαν να μας οδηγήσουν, τότε θα χαρούμε χαρά μεγάλη σφόδρα. Και θα έλθουμε επιτέλους, εις την οικίαν και θα βρούμε το Παιδίον μετά Μαρίας Της Μητρός Αυτού και πεσόντες, επιτέλους, θα προσκυνήσουμε Αυτώ.

Όλα τα γεγονότα της ζωής μας, αδελφοί μου, αυτό το σκοπό έχουν. Όλα προαναγγέλλουν και σχηματίζουν Χριστό γιατί ο Χριστός δεν είναι επιλογή, είναι ταυτότητα. Είναι η ζωή μας μια πορεία, προς αυτήν την σημερινή Γέννηση, είναι μια θέα Του Αχωρήτου, είναι μια εξήγηση του αιώνιου μέσα στο χρόνο, τον προσωπικό μας.

Αυτό που δεν περιγράφεται, περιγράφεται σήμερα σε ένα Σπήλαιο, σε μια φάτνη, σε ένα συγκεκριμένο χρόνο, σήμερον. Κι΄ αυτό που δεν γνωρίζαμε, που δεν κατανοούσαμε, νύχτα, ταξιδεύοντας, αγραυλούντες, το κατανοούμε.. Και το αισθανόμαστε σαν…. Χαρά. Χαρά μεγάλη σφόδρα .

Διότι όλα τα άλλα της ζωής μας, μοιάζουν σαν……ψευδαισθήσεις…..Σαν να μην έγιναν ποτέ, σαν να κυνηγούσαμε έναν αστέρα που όλο έφευγε ενώ στην πραγματικότητα, εμείς φεύγαμε……Ο Αστέρας πάντα ήταν σταθερός, εμείς φεύγαμε.

Και σήμερα Γεννήθηκε ο Υιός του Θεού στο πιο ήσυχο μέρος του κόσμου, στο πιο εσωτερικό και απέριττο  εκεί που δεν οδηγούν οι

μεγάλοι δρόμοι, αλλά εκεί που θα φθάσεις εάν αναζητάς την Βασιλεία Των Ουρανών.

Ας είμαστε ήρεμοι σήμερα, χωρίς φόβο, αδελφοί μου. Φθάσαμε….Η δόξα του Θεού έφερε επί Γης Ειρήνη. Μπαίνουμε μέσα σε αυτήν…..έχει ευλογία. Είμαστε όλοι άξιοι. Από σήμερα, ας ανοίξουμε και ας προσφέρουμε, όλοι, τους θησαυρούς της ψυχής μας όπως τα άνθη το άρωμά τους, όπως τα πετεινά του ουρανού το τραγούδι τους, οι Άγγελοι τους ύμνους.

Ας προσφέρουμε τον χρυσό, το λιβάνι και σμύρναν της ύπαρξής μας. όλα, ότι έχουμε, ότι φέρουμε στο Θεό. Εκεί όπου όλα προήλθαν.

Και έτσι θα έχει εκπληρωθεί ο σκοπός του τόσο μακρινού ταξιδιού μας, του καθ΄ ενός από εμάς.

Όλα θα τα ξεχάσουμε, αυτού του κόσμου….χρηματισθέντες κατ’ όναρ, σμίγοντας με την πραγματικότητα. Την Άλλη πραγματικότητα, κατ’ όναρ, θα ξυπνήσουμε, ενώ σήμερα, μέσα σε όλην αυτήν την Ομορφιά, εμπρός στο Παιδίον, εμπρός στα δώρα της ψυχής μας, που επιτέλους «βλέπουμε»…….θα αναχωρήσουμε, επιτέλους, προς την χώραν, την πραγματική μας χώρα, όμως προσοχή, αδελφοί μου, μη ανακάμψαι προς Ηρώδη, δι’ άλλης οδού……….  

Καλή φώτιση να έχουμε!!!

 

Η ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ο άνθρωπος ξεκινά την ζωή του με μια φυσική περιέργεια. Ο άνθρωπος-παιδί, κοιτάει πολύ συχνά στον ουρανό, τα αστέρια, το φεγγάρι, τους πλανήτες, συχνά πλάθει με το χώμα τα όνειρά του, πύργους στην άμμο που γκρεμίζει η θάλασσα με τα κύματά της. Ο άνθρωπος, πάντα κάτι περιμένει…..και αυτό το κάτι, σχεδόν πάντα του ξεφεύγει….

Εμείς που μεγαλώσαμε, κοιτάμε με τα μάτια μας προς την ανατολή, αλλά με το Νου μας, κοιτάμε προς τα πίσω, στο χθες….

Και όταν, δίπλα μας, ταξιδεύουν οι τρεις Μάγοι αυτού του κόπου, η σοφία, η πίστη, η αναζήτηση ενός σκοπού, πάντα πολύ, επιφανειακά και επιπόλαια, αναθέτουμε σε αυτούς να εξετάσουν περί του Παιδίου και ότι βρουν να έλθουν, να μας το απαγγείλουν και πάντα υποσχόμεθα ότι θα κινηθούμε από αυτά που έχουμε κολλήσει και θα προσκυνήσουμε Αυτόν.

Και παραμένουμε στην θέση μας, στην περιορισμένη φυλακή του Ηρώδη, στα πάθη και στις συνήθειές μας, μιας Ιερουσαλήμ χωρίς πραγματική προοπτική. Αυτή η ζωή που ζούμε, δεν μας επιτρέπει να δούμε και να βρούμε τον αστέρα. Γιατί δεν σηκώνουμε το βλέμμα καθόλου προς τα επάνω. Και όταν μας πλησιάζει η ώρα να ακουστεί: «Του Ιησού Χριστού η Γέννησις ούτος ην» δεν έχουμε βγει στον δρόμο, του Αστέρος, ο οποίος φαίνεται εν τη ανατολή.

Διότι, όλο αυτό το γεγονός που ήλθαμε να εορτάσουμε εδώ, συνέβη μία φορά στον τόπο και τον χρόνο, στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας, και από τότε συμβαίνει, συνεχώς, και τώρα, στο νυν της Εκκλησίας.

«Χριστός Γεννάται Δοξάσατε» τώρα, σήμερα…Όχι σε τόπο, αλλά σε κατάσταση. Η Γέννησις του Χριστού, είναι μία κατάσταση. Μέσα μας,…Μέσα μας υπάρχει ή δεν…. υπάρχει. Μέσα μας τα δώρα και οι θησαυροί μας, χρυσός, λιβάνι και σμύρνα ή ο φθόνος, η αδιαφορία και η άρνηση του Ηρώδη.

Εάν μπορούμε να κοιτάξουμε μέσα μας, εάν φέρουμε τον Νου μας πίσω, από την περιπλάνησή του στα του κόσμου, εάν προσηλωθούμε στον Αστέρα της αναζήτησης, του «που εστί το Παιδίον» θα τα δούμε όλα, και την οικίαν και το Παιδίον μετά της Μαρίας της μητρός αυτού.

Και λίγο πιο έξω από τα Ιεροσόλυμα της καθήλωσης μας, υπάρχει πάντα η Βηθλεέμ της Σωτηρίας μας, πολύ κοντά, δίπλα.

Η διαφορά είναι ελάχιστη….μια μετακίνηση και θα δούμε και θα ακούσουμε, Αγγέλους και ποιμένες δοξολογούντες και θα χαρούμε, επιτέλους, χαράν μεγάλη σφόδρα.

Είναι εύκολη η σωτηρία μας αδελφοί.

Εύκολο το φως, εύκολη η χαρά. Και όλοι μας μπορούμε να μετέχουμε. Αλλά χρειάζεται….κίνηση, είδομεν γαρ….αλλά και ήλθομεν….

Χρειάζεται μετακίνηση από αυτό το εγώ μας στο Εσύ, στο Εσύ  που οδηγεί έξω από το φόβο μας….

Και ποιος είναι αυτός ο φόβος; Ο καθ’ ένας μας θα βρει μόνος τι τον εμποδίζει να κινηθεί να ακολουθήσει τον Αστέρα του. Και όλο ρωτά,  αλλά δεν αλλάζει στάση.

Και η σημερινή εορτή, κυριολεκτικά, αποκαλύπτεται εμπρός μας και εντός μας. Εδώ σήμερα. Στον ναό και εάν θελήσουμε και στο Νου μας.

Ας διαλέξουμε τη θέση μας, ας μετα-κινηθούμε, ας μετα-νοήσουμε, ας αλλάξουμε δηλαδή τον Ηρώδη που τρέφουμε, πριν μας σκοτώσει, με το φως, που σχεδόν μας τυφλώνει, της συνάντησής μας με το Παιδίον.

Όσο περνά ο καιρός, τόσο πιο κοντά να είμαστε σε αυτό το σκοπό, σε αυτό το ταξίδι. Όσο μεγαλώνουμε, να επιτρέπουμε στο όνειρο να μας οδηγεί «μη ανακάμψαι προς Ηρώδην», αλλά δι άλλης οδού, να αναχωρήσουμε, επιτέλους, εις την χώρα μας,

Το ποια είναι αυτή η «άλλη οδός», μας το δείχνει πάντα η εκκλησία. Αλλά το ποια είναι η οδός που πορευόμεθα, εάν πορευόμεθα, ας το βρούμε ο κάθε ένας μόνος του……..

Καλά Χριστούγεννα.

Αμήν.

Η κατά σάρκα Γέννησις και Θεού και

Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού

Ο άνθρωπος γεννιέται με μια άγνωστη, αγνώριστη δυνατότητα. Το αυθεντικό του πρόσωπο δεν είναι διαθέσιμο, όταν έρχεται στο κόσμο.

Πρέπει να το βρει. Θα είναι μια ανακάλυψη, και αυτό είναι το όμορφο.

Ο άνθρωπος πρέπει οπωσδήποτε να έχει ιδεί τον αστέρα, να έχει ανακαλύψει τον φωτεινό αυτόν οδηγό, και να τον ακολουθεί.

Να σκεφτούμε τι μας οδηγεί στην ζωή μας αδελφοί;

Πού έχουμε στρέψει το βλέμμα μας;

Ψηλά ή χαμηλά;

Κι αυτό που ακολουθούμε μπορεί να μας βγάλει από τα δεδομένα μας, να φύγουμε από τη θέση μας, στην όποια ανατολή μας;

Αυτή η περιπέτεια είναι όλη η ομορφιά της ζωής μας. Να στραφούμε προς τα επάνω.

Εάν όμως πιστεύουμε ότι βασιλεύουμε εδώ σε κάποια Ιουδαία των ψευδαισθήσεων μας, εάν γελαστήκαμε και θεωρήσαμε κάποιο χώρο ή χρόνο, βασίλειό μας, τότε θα ταραχθούμε και μαζί μας όλη η Ιουδαία της ματαιότητας και της πλάνης. Και θα θεωρήσουμε απειλή την Γέννηση του Παιδίου. Θα μας είναι τόσο άγνωστο αυτό το γεγονός, τόσο ξένο και ίσως και τόσο απειλητικό που καθηλωμένοι στο τόπο μας, θα αναζητήσουμε συμμάχους για να βλάψουμε το Παιδίον.

Για αυτό γύρω μας τόση ταραχή, τόσος φόβος, τόσες συμμαχίες εκείνων που ζητούν να βλάψουν το Παιδίον. Μέσα μας.

Βλέπουν τον αστέρα μα θέλουν από εμάς, να πορευθούμε και να εξετάσουμε ακριβώς………

Για αυτό, απόψε φθάνουμε έως εδώ. Για να εξετάσουμε ακριβώς. Ο καθένας την καρδιά του. Να βρούμε το σημείο που θα σταματήσει ο Νους μας.

Εάν ακολουθήσαμε σωστά, ελθών θα σταθεί επάνω «ου ην το Παιδίον».

Και θα νιώσουμε χαρά μεγάλη. Αυτό θα είναι το συναίσθημά μας, χαρά μεγάλη, όχι ταραχή ή φόβος.

Μέχρι να ‘ρθουμε  έως εδώ, μας συνείχε, ταραχή και φόβος, όσο θυμάμαι την ζωή μου, ταραχή και φόβος, και μαζί μου, όλοι εσείς, λαός, αρχιερείς και γραμματείς, με ταραχή και φόβο……

Πού ο Χριστός γεννάται λοιπόν;

Εκεί που θα σταθεί, επιτέλους, ο Αστέρας που ακολουθούμε. Εάν ακολουθούμε, εάν μας έβγαλε στο ταξίδι της αναζήτησης.

Να βρούμε αυτόν που θα μας δείξει το πρόσωπό μας, στο Πρόσωπό του, στην Σάρκωσή του, την Θέωσή μας.

 Και τότε, μόνο τότε, αδελφοί, θα μπορέσουμε, να προσφέρουμε τους θησαυρούς μας, τότε θα δώσουμε ότι πολύτιμο κουβαλάμε μαζί μας:

Σμύρνα, χρυσό και λίβανο της θεανθρώπινης δυνατότητάς μας, στην Θεανθρώπινη φύση του Χριστού. Πρόσωπον προς Πρόσωπον.

Και τότε καμιά δουλειά δε θα ‘χουμε με Ηρώδηδες και όσους θέλουν να φονεύσουν το Παιδίον.

Θα είμαστε αλλιώτικοι, θα αναχωρήσουμε για τη χώρα μας, δι άλλης οδού……

Άλλους δρόμους θα περπατήσουμε αδελφοί, όταν προσκυνήσουμε το Παιδίον.

Κι εμείς, με τις τόσο μυστηριώδεις μορφές, όπως οι τρεις μάγοι, με τα τόσο μυστηριώδη ονόματα, χρηματισθέντες κατ’ όναρ, μη ανακάμψαι προς Ηρώδην.

Από απόψε θα καταλάβουμε ποιος είναι ο Ηρώδης, μέσα μας, και θα αλλάξουμε δρόμο, αφού προσκυνήσουμε Χριστό ας ανά-χωρήσουμε προς την χώρα μας.

Προς την ουσίαν μας, προς την αρχή μας.

Καλά Χριστούγεννα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΜΗΝΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2022 .

 

ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Β΄

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΚΛΗΡΟ

ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ

ΤΗΣ ΘΕΟΣΩΣΤΟΥ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΘΗΝΩΝ

ΜΗΝΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2022

 

Για άλλη μια φορά, φθάσαμε στη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων. Για τους περισσότερους από εμάς, ο κόσμος βρίσκεται σε μια δίνη τραγικών γεγονότων.

Σε κοινωνικό επίπεδο: Φτώχεια. Αρρώστια. Πόλεμοι. Διαφθορά. Απαξίωση και περιφρόνηση των θεσμών, εξαιτίας άστοχων ανθρώπινων πράξεων.

Σε ατομικό επίπεδο: Μοναξιά. Απογοήτευση. Πλήξη. Έλλειψη νοήματος. Μπροστά σ’ αυτήν την κατάσταση, πολλοί πιστεύουν ότι ο κόσμος δεν έχει αλλάξει. Και ότι δεν πρόκειται να αλλάξει.

Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Το κακό έχει στον πυρήνα του την τάση να επεκτείνεται και να κυριαρχεί. Αυτό γίνεται με δύο τρόπους: Ο πρώτος είναι η ίδια η κακή πράξη.

Ο δεύτερος είναι η διαρκής προβολή, δημοσιότητα και υπεραπασχόληση με το κακό. Έτσι, δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι το κακό έχει εξαπλωθεί παντού. Σήμερα, σ᾽ αυτό βοηθά και η τεχνολογία με την εύκολη και γρήγορη διάδοση της πληροφορίας.

Από την άλλη, το καλό, για μάς τους Ορθοδόξους, είναι από τη φύση του ταπεινό. Ταυτίζεται με το πρόσωπο του Χριστού.

Ο Χριστός λειτουργεί με ένα τρόπο σταθερό, αφανή, σιωπηλό. Ο Θεός αντιτάσσεται στους υπερηφάνους.

Ενώ η χάρις του είναι με τους ταπεινούς. Ἡ γέννηση του Χριστού, έγινε χωρίς καμμιά δόξα και λαμπρότητα, αθόρυβα, σε ένα σπήλαιο.

Κάθε χρόνο η Εκκλησία μας γιορτάζει τα Χριστούγεννα. Για να μάς θυμίζει ότι το κακό δεν είναι παντοδύναμο και ακατανίκητο. Τον τελευταίο λόγο στον κόσμο δεν τον έχει η βία, τα δεινά, ο πόλεμος, τα ανθρώπινα πάθη, ο θάνατος.

Ο άνθρωπος και στη χειρότερή του εκδοχή έχει αξία. Και δεν παύει να είναι εικόνα του Θεού. Πρέπει να αγωνίζεται εναντίον του κακού.

Δεν πρέπει να συμβιβάζεται με το κακό. Ούτε να παρασύρεται από την ένταση του κακού και την αναστάτωση πού προκαλεί.

Πρέπει όλοι μας να βλέπουμε στα μάτια τον νεογέννητο Χριστό, πού νίκησε το κακό. Να παίρνουμε κουράγιο. Και να πολεμούμε το κακό με τίς δυνάμεις πού Εκείνος μάς δίνει.

Σάς εύχομαι χρόνια πολλά,

αγιασμένα και γεμάτα από τη Χάρη,

του Σαρκωθέντος Χριστού μας.

Πλησιάζοντας τα Χριστούγεννα.

 

 «Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα».

*

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος

 να΄ ναι ήμερος να’ ναι άκακος

λίγο φαί λίγο κρασί

Χριστούγεννα και Ανάσταση.

*

Οδυσσέας Ελύτης