Πώς ακούνε οι Άγιοι τις Προσευχές μας;

 

 Πολύ χαίρομαι που σου άρεσαν όσα σου έγραψα για τον αιθέρα. Δέξου πως υπάρχει και κράτα τον αδιάλειπτα στο νου σου, Θα δεις πόσο θα σε βοηθήσει αυτό. Εξηγεί τόσα πράγματα, δίνει τόση παρηγοριά!

Ίσως έχεις ακούσει κάποιους να ρωτάνε: “Πώς ακούνε οι άγιοι τις προσευχές μας;”. Ίσως κι εσύ η ίδια να έχεις αναρωτηθεί για το ίδιο πράγμα. Απαντήσεις και απαντήσεις έχουν δοθεί, μα το ερώτημα παραμένει ακόμη αναπάντητο Κατά τη γνώμη μου, αν δεχθούμε την ύπαρξη ενός στοιχείου ,όπως ο αιθέρας ,τότε δεν είναι δυνατό να μην ακούνε οι άγιοι τις προσευχές μας.

Ξέρεις πώς λειτουργεί ο ηλεκτρικός τηλέγραφος; Στην Πετρούπολη , για παράδειγμα, ενεργοποιούν έναν ειδικό μηχανισμό . Την ίδια στιγμή η ενέργεια αυτή αντανακλάται σ’ έναν όμοιο μηχανισμό, που βρίσκεται, ας πούμε, στη Μόσχα. Τότε και ο δεύτερος μηχανισμός ενεργοποιείται όπως ο πρώτος . Γιατί; Επειδή οι δύο μηχανισμοί , πρώτον, είναι του ίδιου τύπου και, δεύτερον, συνδέονται με σύρμα.

Η επικοινωνία μας με τους αγίους γίνεται με όμοιο τρόπο. Εμείς και οι άγιοι είμαστε σαν τις τηλεγραφικές συσκευές, σαν δύο μηχανισμοί του ιδίου τύπου, και ο αιθέρας , το στοιχείο δηλαδή μέσα στο οποίο κινούνται οι άγιοι και το οποίο συνάμα περιβάλλει την ψυχή μας, είναι … το σύρμα!

Όταν μέσα στην ψυχή μας ενεργεί προσευχή αληθινή, προσευχή ειλικρινής και καθαρή, η προσευχή αυτή , διαμέσου του στοιχείου που περιβάλλει την ψυχή , πετάει σαν ακτίνα φωτός προς τους αγίους και τους μεταφέρει τα αιτήματά μας. Δεν μεσολαβεί κανένα χρονικό διάστημα ανάμεσα στη στιγμή που κάνουμε στην προσευχή μας και στη στιγμή που αυτή ακούγεται από τους αγίους.

Αμέσως μας ακούνε οι άγιοι , φτάνει μόνο να προσευχόμαστε εγκάρδια. Η εγκάρδια προσευχή είναι η τηλεγραφική γραμμή μας με τους ουρανούς. Η ίδια ακριβώς προσευχή, όταν δεν βγαίνει από την καρδιά μας αλλά μόνο από τον εγκέφαλο και το στόμα μας, δεν φτάνει στον ουρανό και δεν ακούγεται από τους αγίους. Αυτή, βλέπεις, δεν είναι καν προσευχή, είναι μόνο κάτι σαν προσευχή.

Νομίζω πως είχες ήδη κάποιαν εμπειρία αληθινής προσευχής , μολονότι όλα τούτα δεν τα γνώριζες. Περιγράφεις το πώς, ύστερα από θερμή προσευχή, γαλήνεψες, παίρνοντας την εσωτερική πληροφορία ότι θα λυτρωνόσουν από το πρόβλημα που σε βασάνιζε , όπως και πραγματικά έγινε. Φαίνεται, λοιπόν, πως είναι σωστή η παρομοίωση της εγκάρδιας προσευχής, που ανεβαίνει αόρατα προς τα ουράνια μέσω του αιθέρα, με τον τηλέγραφο.

Από την καρδιά σου βγήκε μία αστραπή, μια ακτίνα, και πήγε στον ουρανό. Από κει, πάλι, ήρθε μια άλλη ακτίνα σ’ εσένα. Ήταν η ανταπόκριση στο αίτημά σου. Αυτό συμβαίνει μόνο με την προσευχή που βγαίνει από την καρδιά. Τέτοια προσευχή δεν γίνεται πάντα μέσα σε μια στιγμή, εισακούεται όμως πάντα μέσα σε μια στιγμή .

Μη φουσκώσεις από κενοδοξία γι’ αυτή την επιτυχία σου. Μακάρι, με την χάρη του Κυρίου, να προσεύχεσαι με τον ίδιο τρόπο πιο συχνά. Θυμήσου πως προσευχήθηκες τότε και προσπάθησε να προσεύχεσαι πάντα έτσι, εγκάρδια, όχι μόνο με τη γλώσσα και το νου. Αν το κάνεις, θα πάρεις μίαν ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα: Πώς μπορεί να ‘χει κανείς πνευματικά; Γιατί η εγκάρδια προσευχή είναι η αναπνοή και η ζωή του πνεύματος. Με την εγκάρδια προσευχή το πνεύμα μένει «εν τω Θεώ», ενώνεται μαζί Του. Και με την ένωση αυτή αποκτά την πλήρη ζωτικότητά του. Μάθε, λοιπόν, πως η ψυχή ζει μόνο όταν προσεύχεται με τον τρόπο που ήδη γνώρισες. Αλλιώς, βρίσκεται ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, αν δεν έχει ολότελα νεκρωθεί.

Δεν θα σου κρύψω πως, αν και μπόρεσες να προσευχηθείς εγκάρδια μια φορά, πολύ δύσκολα θα μπορέσεις να το ξανακάνεις. Ο Θεός είναι που χαρίζει την αληθινή προσευχή και ο φύλακας άγγελος που την ενισχύει. Έρχεται και φεύγει. Εμείς , όμως, δεν επιτρέπεται να παραιτούμαστε από τον προσευχητικό αγώνα. Η προσευχή επισκέπτεται πάντα τον άνθρωπο που αγωνίζεται για την απόκτησή της, ποτέ τον οκνηρό και ράθυμο.

Οι Άγιοι πατέρες κοπίασαν πολύ στην προσευχή και μ’ αυτούς ακριβώς τους κόπους άναψαν μέσα τους ένα προσευχητικό πνεύμα, που την εικόνα του μας άφησαν στα συγγράμματά τους. Όσα σχετικά έγραψαν, συνιστούν , μίαν ολόκληρη επιστήμη , την επιστήμη της προσευχής, που είναι η επιστήμη των επιστημών…

… Μου γράφεις ότι έχεις στο νου ταπεινούς λογισμούς και στην καρδιά ταπεινά συναισθήματα για τον εαυτό σου. Αυτά είναι, θα έλεγα, αγγελικά. Πόσο τέλειοι και φωτεινοί είναι οι άγγελοι! Και όμως είναι συνάμα τόσο ταπεινοί, περισσότερο κι από τον πιο ταπεινό άνθρωπο. Μια ταπεινή ψυχή είναι πάντα φωτεινή. Σκοτεινή γίνεται όταν υψηλοφρονεί, γιατί η έπαρση προέρχεται από τα σκοτεινά πνεύματα. Ο Θεός να δώσει, ώστε, ποτέ να μη χάσεις αυτά τα ταπεινά συναισθήματα, κι έτσι να είσαι πάντα λουσμένη στο φως…

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος. Από το βιβλίο: «– Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ – γράμματα σε μια ψυχή»

Τι γίνεται με μας σήμερα;

 

    Φυλακισμένος ο Απόστολος του Χριστού, γράφει με πόνο στον Τιμόθεο, εκλεκτό συνεργάτη του, την δεύτερη επιστολή του. Μεταξύ των άλλων, τον πληροφορεί ότι ταλαι­πωρείται και πάσχει προς χάριν του Ευαγγελίου. Είναι δεμένος με αλυσί­δες σαν κακούργος μέσα στη φυλακή, αλλά ο λόγος του Θεού δεν μπορεί να δεθεί. Δεν εμποδίζεται από τίπο­τε, στο να διαδίδεται και να κατακτά ψυχές. Γι' αυτό και τον προτρέπει στην ίδια περικοπή, να κακοπαθεί και εκείνος ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού. Ακόμη του παραγγέλλει αυτά που έχει ακούσει και διδαχθεί από τον ίδιο, να το παραθέσει και να εμπιστευθεί ως ανεκτίμητο θησαυ­ρό σε αξιόπιστους ανθρώπους, που είναι ικανοί, το λόγο του Θεού να τον διδάξουν και σε άλλους. Έτσι έκαναν και οι Χριστιανοί που έζησαν τους πρώτους αιώνες και ο Άγιος Πολύ­καρπος του οποίου τη μνήμη γιορτά­ζουμε το Φεβρουάριο.

Ένας από τους πιο γνωστούς μάρ­τυρες της πρώτης Εκκλησίας ήταν ο Άγιος Πολύκαρπος. Υπήρξε μαθητής του Ευαγγελιστή Ιωάννη και έγινε επίσκοπος Σμύρνης. Την εποχή που ανθύπατος της Μ. Ασίας ήταν ο Στάτιος Κοδράτος, ο όχλος θεωρώντας τον Άγιο υπεύθυνο για τη γενναιότητα που είχαν δείξει στο μαρτύριο έντεκα χριστιανοί με προεξάρχοντα το Γερμανό, ζήτησε επίμονα τη σύλ­ληψη του. Αφού ζήτησε να μάθει το όνομά του ο ανθύπατος, απαίτησε να ορκιστεί στον Καίσαρα, να περιγελά­σει το Χριστό και να πει «θάνατος στους άθεους», εννοώντας τους χρι­στιανούς.

Ο Πολύκαρπος του εξήγησε ότι είναι χριστιανός και ότι δε θα μπο­ρούσε να βλασφημήσει το Χριστό που υπηρετεί ογδόντα χρόνια. Μετά από αυτή την ομολογία, ο ανθύπατος τον καταδίκασε να καεί ζωντανός. Πράγματι ο όχλος μάζεψε ξύλα, άνα­ψε μία μεγάλη φωτιά και έριξε πάνω της τον Άγιο. Η φωτιά όμως δεν άγγι­ξε το σώμα του Αγίου. Μη έχοντας άλλη λύση διέταξαν ένα στρατιώτη να τον αποκεφαλίσει. Το αίμα μάλι­στα που έτρεξε, προς μεγάλη έκπλη­ξη των παρισταμένων, έσβησε τελείως τη φωτιά. Ήταν 23 Φεβρουαρίου του 156 μ.Χ. και έτσι κάθε τέτοια μέρα η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Πολυκάρπου.

Αδέλφια μου, ο Άγιος Πολύκαρπος έδωσε δυναμικά τη μαρτυρία του για τον Χριστό. Και αξιώθηκε να σφρα­γίσει την αγία ζωή του με μαρτύριο. Αλλά τί γίνεται σήμερα με μας τους χριστιανούς του 21ου αιώνα; Δίνουμε  μαρτυρία για την πίστη μας; Κατα­θέτουμε τη μαρτυρία μας για τον λυ­τρωτή μας Χριστό;

Όταν πιστεύω κάτι με τη καρδιά μου, το υποστηρίξω και θυσιάζομαι γι' αυτό μέχρι θανάτου. Δεν κρύβω την πίστη μου στον Σωτήρα Χριστό «υπό τον μόδιον», αλλά την θέτω «επί την λυχνίαν». Την χριστιανική αλήθεια την ομολογώ, την διαδίδω με όλους τους τρόπους και τα μέσα που διαθέτω.

Μέσα στον κόσμο που ζω, προσφέρω απλά, ταπεινά, με αγάπη και ανδρεία τον ζωντανό λόγο του Θεού, που είναι «το ύδωρ το ζών» και συγχρόνως είναι και δίκοπο μαχαί­ρι κοφτερό, «τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον».

 Ακόμη καταθέτω τη μαρτυρία μου με ετοιμότητα και βε­βαιότητα. «Έτοιμοι αεί προς απολογία». Αλλά η μαρτυ­ρία που μετράει πολύ και αποστομώνει τους εχθρούς του Χριστού είναι η ίδια η ζωή μας. Το παράδειγμα μας.

Σήμερα δεν ζούμε στην εποχή του Αγίου Πολυκάρπου, που ήταν εποχή σκληρών διωγμών. Ούτε βρισκόμαστε κάτω από αθεϊστικά καθεστώτα. Κι όμως η Ορθόδοξη πίστη μας συκοφαντείται, περιφρονείται, διώκεται, με ύπουλα μέσα. Αναπνέουμε μολυσμένο αέρα απιστίας και αιρέσεων, «εν μέσω γενεάς σκολιάς και διεστραμμέ­νης». Και σήμερα το κακό είναι αδί­στακτο και η αμαρτία είναι «ευπερίστατος».

Γι' αυτό, τον πρώτο και αποφα­σιστικό ρόλο, θα παίξει η χάρη του Θεού, αλλά κατόπιν και η ίδια η ζωή μας, θωρακισμένη με τη βοήθεια του Θεού, με την απόφαση της θυσίας.

Σήμερα δεν κα­λούμαστε να κα­ταθέσουμε τη μαρ­τυρία του αίματος, αλλά της ζωής μας. Κι αυτό είναι που  κοστίζει. Αλλά Χριστιανισμός με το αζημίωτο, χωρίς θυ­σίες, δεν είναι γνή­σιος, δεν υπάρχει.

Μόνο ο Χριστιανισμός που μας κο­στίζει είναι γνήσιος. Για να καταθέσει κανείς μία γνήσια .μαρτυρία ορθόδο­ξη για τον Χριστό, χρειάζεται προ παντός το φωτεινό πα­ράδειγμα της ζωής του. Για να είναι μάρτυρας Χριστού «στης γαλήνης τους καιρούς», χρειάζεται να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά που είχε ο Άγιος Πο­λύκαρπος. Το ηρωικό στοιχείο, τη συ­νέπεια με το πιστεύω του, την αρετή και την μεγάλη αγάπη για τον Χριστό.

 Άλλα τί γίνεται με μας σήμερα;

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣΑΚΙΡΗ, θεολόγος            ·

Είναι στο Φως το ανέσπερον.

 

« Λένε πολλοί ότι δεν υπάρχει αιώνια ζωή. Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια. Την αιώνια ζωή τη βλέπουμε και τη ζούμε κάθε μέρα. Το ότι υπάρχει άλλη ζωή είμαι πιο σίγουρος να το βεβαιώσω από το ό,τι ο ήλιος θ’ ανατείλει αύριο το πρωί. Έτσι είναι. Αφού τη βλέπουμε, τη ζούμε και μας το βεβαιώνουν όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες, όπως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «ίνα ειδήτε», λέγει, «ότι ζωήν έχετε αιώνιον»[Α΄ Ιωάν. 5, 13.].

 Εγώ με τη χάρη του Θεού, «βλέπω» ανθρώπους κεκοιμημένους να ζουν και να χαίρονται μέσα στο φως. Είναι πολύ όμορφη η άλλη ζωή!

 «Ει γαρ πιστεύομεν ότι Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας διά του Ιησού άξει συν αυτώ.» Το σκεφτήκατε ποτέ αυτό το «άξει συν αυτώ.»; Ο Θεός δεν θα συγκεντρώσει εκεί πτώματα. Ζωντανούς θα μαζέψει κοντά Του! Στο πρόσωπο του Χριστού αναστήθηκε η ανθρώπινη φύση.

Ακούστε με. Σήμερα είμαι πολύ συγκινημένος. Με πόνο βαθύ ήλθαν στο μοναστήρι οι γονείς του Τάσου ζητώντας παρηγορία. Προ ημερών χάσανε το δεκάχρονο παιδί τους. Όπως έπαιζε στη θάλασσα, γλίστρησε κι έπεσε. Ό,τι με φώτισε ο Θεός, τους είπα: «Του Θεού τα κρίματα είναι άβυσσος. Δεν ξέρομε τίποτα. Εμείς ξέρομε μόνο αυτό που βλέπουμε. Ο Τάσος έτσι κλήθηκε στους ουρανούς. Αυτό τον τρόπο ηύρε ο Κύριος, έτσι αγγελούδι, λεβέντη καθ’ όλα, τον πήρε! Εφόσον ο Θεός ηυδόκησε έτσι, εμείς δεν μπορούμε παρά να πούμε: Γενηθήτω το θέλημά Σου», «ως τω Κυρίω έδοξεν, ούτω και εγένετο». Να είστε βέβαιοι ότι ο Χριστός θα τον αναστήσει τον Τάσο εν τη εσχάτη ημέρα. Κι όμως, αν ζούσε εδώ στη γη, θα υπέφερε σαν κι εμάς και θα έκανε και αμαρτίες. Ενώ τώρα πήγε αγγελούδι, για να συμπληρώσει το τάγμα των αγγέλων που εξέπεσε. Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με….

 «Ξεχάστε τα όλα! Μόνο να μνημονεύετε τον Τάσο κι όσο θα τον ενθυμείστε, τόσο πιο πολύ η ψυχή σας θα αναλύεται σε προσευχές προς τον ουρανό. Και έτσι σιγά-σιγά θα αγαθύνεται η ψυχή σας. Ενώ διαφορετικά πολλά κακά θα έλθουνε, ψυχικά και σωματικά. Κουραστήκατε, πονέσατε; Αλλά ο Θεός θα ευλογήσει τις ψυχές σας και θα έχετε την ικανοποίηση ότι θα είναι κοντά στον Χριστό. Ο Θεός να μας ελεήσει και να μας δώσει τη δύναμη να γίνουμε πιο καλοί.

«Το παιδάκι πήγε όντως στους ουρανούς, κοντά στον Χριστό. Ως πνεύμα τώρα συναναστρέφεται τους αγγέλους, που δοξολογούν τον Θεό. Είναι στο φως το ανέσπερον. Είναι στον Χριστό, στην αιώνια χαρά και αγαλλίαση, όπου «ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος». Όλοι μας να πάμε να βρούμε τον Τάσο στους κόλπους του Αβραάμ, κοντά στον Θεό, με όλα τα αγγελούδια. Εκεί που προσδοκούμε όλοι να πάμε και να ζούμε μαζί αιωνίως, όπως λέει και ο Απόστολος Πέτρος: «προσδοκώντας και σπεύδοντας την παρουσίαν της του Θεού ημέρας… καινούς δε ουρανούς και γην καινήν κατά το επάγγελμα αυτού προσδοκώμεν, εν οις δικαιοσύνη κατοικεί»[Α΄Πετρ. 3, 12-13]»

Για μας τους Χριστιανούς υπάρχει τρόπος να επικοινωνούμε και να βοηθούμε τους κεκοιμημένους με ελεημοσύνες, προσευχή και συμμετοχή στην Θεία Λειτουργία και την Θεία Κοινωνία. Όλα αυτά μας φέρνουν σε επικοινωνία μαζί τους, γιατί εκείνοι μας βλέπουν, μας αισθάνονται και χαίρονται, έστω κι αν δεν τους βλέπουμε εμείς.

 Σας έχω ξαναπεί ότι μετά θάνατον θα ‘μαι πιο πολύ κοντά σας, απ’ όσο τώρα, διότι θα ζω πιο κοντά με τον Χριστό.

 Η αγάπη στον Χριστό μεταποιεί όλες τις θλίψεις και την θλίψη της εκδημίας αγαπημένων προσώπων, που είναι η πιο δυνατή. Όταν αγαπάμε τον Χριστό, σκεπτόμαστε το αγαπημένο πρόσωπο που κοιμήθηκε πως βρίσκεται κοντά Του, και ειρηνεύουμε και χαιρόμαστε».

 Βίος και Λόγοι, Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Β΄ έκδοση, Ι.Μ. Χρυσοπηγής, Περί αιωνιότητος,

 

Το φως του Χριστού φωτίζει του πάντες.

 

Πόσες ευεργεσίες μου προξένησε μέχρι σήμερα η πίστη στον Χριστό; Παραλείπω τις αναρίθμητες άλλες και αναφέρω τα εξής: Πόση ταραχή της ψυχής και πόσα πάθη απομάκρυνε από εμένα και με καθησύχασε! Πόσες κακές κλίσεις της καρδιάς διόρθωσε! Πόσες φορές καθαρίστηκα από τις αμαρτίες μου, και η ψυχή μου σώθηκε από τον πνευματικό θάνατο! Και πόσο ο Κύριος είναι κοντά σε εκείνον ο οποίος πιστεύει! Είναι ο αέρας, η αναπνοή της καρδιάς και της ψυχής μας.

Μου αρέσει να βλέπω πάντοτε την εικόνα η οποία παρουσιάζει τον αναστάντα Ζωοδότη με τη σημαία στα χέρια, με το σύμβολο αυτό της νίκης κατά του θανάτου: «Πού σου θάνατε το κέντρον, πού σου Άδη το νίκος;» (Α’ Κορ. 15:55). Πόσο ένδοξος νικητής! Πόσο σκληρό και πονηρότατο εχθρό νίκησε! Εχθρό που υπερηφανευόταν για χιλιάδες χρόνια για τις νίκες του. «Σοι τω νικητή του θανάτου βοώμεν: Ωσαννά εν τοις υψίστοις! Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Σε δοξάζουμε, Ζωοδότα Χριστέ, που κατέβηκες στον Άδη για χάρη μας και ανέστησες τους πάντες μαζί με Σένα. «Αναστάς εκ του τάφου, Χριστέ, πάσαν την γενεάν του Αδάμ συνήγειρας».

Θυμήσου πάντοτε ότι το φως της ψυχής σου, των σκέψεών σου και της καρδιάς σου έρχεται από τον Ιησού Χριστό. Αυτός είναι «το φως του οφθαλμού» της καρδιάς μας – όχι όπως το φως το οποίο έρχεται από τον ήλιο, και το οποίο εμφανίζεται και εξαφανίζεται και δεν μπορεί να διαπεράσει ένα αδιαφανές σώμα, αλλ’ αφήνει πολλούς στο σκοτάδι της αμαρτίας – είναι «το φως το αληθινόν, ο φωτίζει πάντα άνθρωπον» (δηλαδή το σπουδαιότερο μέρος της υπάρξεώς του, την ψυχή του) «ερχόμενον εις τον κόσμον» (Ιω. 1:9).

Ναι! το φως του Χριστού φωτίζει τους πάντες ακόμη και αυτούς τους εθνικούς. «Φως εις αποκάλυψιν εθνών» (Λουκ. 2:32). Φωτίζει και το σκότος της αμαρτίας, αλλά το αμαρτωλό ανθρώπινο σκοτάδι, ή μάλλον οι άνθρωποι οι οποίοι ζουν στο σκοτάδι, δεν το εννοούν, δεν το καταλαβαίνουν (Ιω. 1:5)· δεν μπορούν να συμπεράνουν ότι το φως το οποίο είναι στις ψυχές τους είναι από τον Χριστό· και νομίζουν ότι είναι δικό τους φυσικό φως· ότι αυτοί μόνοι τους με την φυσική τους διάνοια, την οξύτητα και κρίση βρήκαν κάποια αλήθεια, εκτέλεσαν κάποιο έργο· δεν κατανοούν ότι με το φως του Χριστού βλέπουν το φως κάθε ευγενικής επιθυμίας, κάθε ευγενικής τέχνης και κάθε πράγματος.

Ακόμη και στη ζωή αισθάνομαι την ανάπαυση εν Χριστώ και με τον Χριστό. Και πώς λοιπόν να μη πιστέψω ότι με περιμένει η αιώνια ανάπαυση εν Αυτώ μετά τον θάνατο και μετά τον αγώνα κατά των επιγείων εχθρών; Εδώ χωρίς τον Χριστό αισθάνομαι ψυχική πίεση και πόνο· και πώς να μη πιστέψω ότι θα αισθανθώ μεγαλύτερο πόνο χωρίς τον Χριστό εκεί, όταν Εκείνος τελειωτικά πλέον θα με απορρίψει από του προσώπου Του!

Και έτσι η παρούσα κατάσταση των ψυχών μας προαναγγέλλει και προδιαγράφει το μέλλον. Η μελλοντική μου κατάσταση θα είναι συνέχεια της σημερινής εσωτερικής μου υπό τροποποιημένη μορφή ως προς τον βαθμό της: για τους δίκαιους πληρότητα της αιώνιας δόξας· για τους αμαρτωλούς πληρότητα της αιώνιας κόλασης.

Από το βιβλίο: Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης, Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2003,

 

Ο κήπος τον χειμώνα.

 

Το 1829 πέρασα τον χειμώνα στην Έρημο Πλόστσανσκ. Εκεί, στον κήπο, βρίσκεται ακόμα το μοναχικό ξύλινο κελί, όπου έζησα μαζί με τον φίλο μου.

Σε καιρό ήσυχο, σε μέρες ηλιόλουστες και καθαρές, έβγαινα στο εξώστεγο, καθόμουν σ’ ένα σκαμνί κι άφηνα τη ματιά μου να πλανηθεί στον απλόχωρο κήπο, που σκέπαζε τη γυμνότητα του μ’ ένα χιονένιο πάπλωμα. Όλα γύρω ήταν ήρεμα. Μια νεκρική, μεγαλόπρεπη σιγή βασίλευε παντού. Το θέαμα άρχισε σιγά-σιγά να μου αρέσει. Αθέλητα το ερευνητικό μου βλέμμα καρφωνόταν σ’ αυτό το θέαμα, σαν να ξεχώριζε μέσα του κάποιο μυστικό.

Μια φορά, καθώς καθόμουν και παρατηρούσα επίμονα τον κήπο, έπεσε ξάφνου από τα μάτια της ψυχής μου το προπέτασμα, που έκρυβε εκείνο το μυστικό. Μπροστά τους αποκαλύφθηκε το βιβλίο της φύσεως. Είναι το βιβλίο που δόθηκε στον πρωτόπλαστο Αδάμ για να το διαβάσει και που περιέχει λόγια του Πνεύματος όμοια μ’ εκείνα της θείας Γραφής.

Τι διάβασα, λοιπόν, στο βιβλίο της φύσεως; Διάβασα τη διδασκαλία για την ανάσταση των νεκρών, διδασκαλία δυνατή σαν την ίδια την ανάσταση. Αν δεν είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε κάθε άνοιξη την αναζωογόνηση της φύσεως, τότε αυτή θα μας φαινόταν εντελώς απίστευτη ένα θαύμα. Επειδή, όμως, έχουμε συνηθίσει σ’ αυτό το θέαμα, δεν εντυπωσιαζόμαστε βλέπουμε το θαύμα και δεν το βλέπουμε!

Κοιτάζοντας τα κλαδιά των δένδρων, τα ακούω να μου λένε ανεπιφύλακτα με τη μυστική τους γλώσσα: “Θα αναζωογονηθούμε, θα στολιστούμε με λουλούδια και φύλλα, θα μοσχοβολήσουμε, θα δώσουμε καρπούς. Δεν θα αναζωογονηθούν, άραγε, και τα ξερά κόκαλα των ανθρώπων, όταν έρθει η δική τους άνοιξη;”.

Θα αναζωογονηθούν, θα ντυθούν με σάρκα και, με νέα μορφή, θα μπουν στη νέα ζωή, στον νέο κόσμο. Ωστόσο, όπως τα δένδρα εκείνα που δεν άντεξαν τη δυνατή χειμωνιάτικη παγωνιά κι έχασαν τον χυμό της ζωής, όταν μπει η άνοιξη, κόβονται, πετάγονται έξω από τον κήπο και χρησιμοποιούνται ως καυσόξυλα, έτσι και οι αμαρτωλοί, που έχασαν τη ζωή τους για τον Θεό, θα συναχθούν την τελευταία ημέρα του τωρινού κόσμου, στην αρχή της μελλοντικής αιώνιας ημέρας, και θα ριχθούν στη φωτιά την άσβεστη.

Αν μπορούσαμε να βρούμε έναν άνθρωπο που να μη γνώριζε τις εποχιακές μεταμορφώσεις της φύσεως, να τον φέρουμε στον κήπο που μεγαλόπρεπα αναπαύεται τον χειμώνα με ύπνο νεκρικό, να του δείξουμε τα γυμνά δέντρα και να τον πληροφορήσουμε για τη φαντασμαγορία που θα ντυθούν την άνοιξη, εκείνος, αντί ν’ αποκριθεί, θα μας κοίταζε και θα χαμογελούσε, θεωρώντας τα λόγια μας απραγματοποίητο μύθο!

Έτσι και η ανάσταση των νεκρών φαίνεται απραγματοποίητη στους ανθρώπους που πλανιούνται μέσα στο σκοτάδι της γήινης σοφίας, στους ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται πως ο Θεός είναι παντοδύναμος και πως η ποικιλόμορφη σοφία του, μπορεί να είναι ορατή αλλά ασύλληπτη, από τον νου του πλάσματος. Για τον Θεό όλα είναι δυνατά. Γι’ Αυτόν δεν υπάρχουν θαύματα.

Αδύναμος είναι, όχι ο Θεός, αλλά ο λογισμός του ανθρώπου. Ότι δεν συνηθίσαμε να βλέπουμε, μας φαίνεται απραγματοποίητο, απίθανο. Τα έργα του Θεού, που αδιάλειπτα αλλά και αδιάφορα τα κοιτάζουμε, είναι έργα εξαίσια, είναι θαύματα μεγάλα και ανείκαστα.

Κάθε χρόνο η φύση, μπροστά στα μάτια ολόκληρης της ανθρωπότητας, επαναλαμβάνει τη διδασκαλία για την ανάσταση των νεκρών, ζωγραφίζοντας την με την αναπλαστική μυστική της ενέργεια!

Έρημος Αγίου Σεργίου1843

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ. Έργα 1 –Ασκητικές εμπειρίες Α΄ εκδ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2009, (Δεύτερη έκδοση)

 

 

Ο θάνατος δεν είναι το τέλος!!!

 

Όταν ανακαλούμε το παρελθόν, συχνά θλιβόμαστε γιατί στερήσαμε από την αγάπη μας πρόσωπα που πλέον δεν βρίσκονται δίπλα μας να αγαπήσουμε.

Υιοθετούμε αυτή την εντύπωση γιατί απλά στρεφόμαστε προς λάθος κατεύθυνση. Εάν ο Θεός δεν είναι ο Θεός των νεκρών άλλα των ζώντων (Ματ. 22:33), τότε όλοι όσοι έφυγαν από τούτη τη γη, είναι ζωντανοί εν Χριστώ. Κι εμείς μπορούμε να στραφούμε προς αυτούς για συγχώρεση και μεσιτεία.

Δεν είναι ποτέ αργά εάν αληθινά πιστεύουμε τον Θεό, ως Θεό των ζώντων. Και ποτέ δεν θα πρέπει να μιλούμε για την αγάπη μας σε χρόνο παρελθόντα.

Ο θάνατος του σώματος δεν διασπά την σχέση, αφού αυτή ήταν, είναι και θα παραμείνει ζωντανή ανάμεσα σε ανθρώπους που συναντήθηκαν και αγαπήθηκαν σε τούτη τη ζωή.

Ο θάνατος δεν είναι ποτέ το τέλος. Συνεχίζουμε να ζούμε όταν πεθαίνουμε, ακόμα και σε τούτη τη γη, αφού κληρονομούμε τους καρπούς της επίγειας ζωής και ύπαρξης μας σε όσους ακολουθούν. Και συνεχίζουμε να φέρουμε πάντοτε ευθύνη για την απήχηση της βιωτής μας.

(Anthony Bloom, απόσπασμα από το βιβλίο "Ο θάνατος σαν κέρδος")