Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως.

 

«….Αβραάμ,  εγέννησε τον Ισαάκ, Ισαάκ δε εγέννησε τον Ιακώβ…..»

Βίβλος Γενέσεως Ιησού Χριστού…….

Μια σειρά ανθρώπων, μετρημένη, μια σειρά ανθρώπων που ορίζεται σε δεκατέσσερις γενεές, σε βήματα μέσα σε ένα κόσμο που μεταβάλλεται συνεχώς, έως τον Ιωσήφ, τον άνδρα Μαρίας, εξ ης εγεννήθη Ιησούς ο λεγόμενος Χριστός.

Κι’ εμείς, εδώ, σήμερα μια Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως, στη δική μας τη σειρά, πρόσωπα μετρημένα, στην δική μας γενεά, στην δική μας ανάγκη και αναγκαιότητα. Να γεννήσουμε και να γεννηθούμε, να βγούμε από τον εαυτό μας ως πρόσωπα, να ολοκληρώσουμε τον δικό μας σκοπό μέσα στο σκοπό ολόκληρης της Δημιουργίας.

Να δούμε την ζωή μας σαν Βίβλο Γεννέσεως Ιησού Χριστού…… τίποτε άλλο.

Να δούμε, να δούμε,……να δούμε Εκείνον που μας βλέπει. Και που έχει μετρήσει από πριν τα πάντα, αλλά και όλους Εμάς τον καθ’ έναν μας ξεχωριστά, προσωπικά…..

Και σήμερα, Κυριακή προ της Γεννήσεως Του, μας απαριθμεί, μας μετρά έναν έναν, μαζί με όσους μας γέννησαν, μαζί με όσους γεννήσαμε εμείς, έως τον ίδιο Του τον εαυτό, έως έως Ιησούν Χριστόν τον Εμμανουήλ, ό εστίν μεθερμηνευόμενον μεθ’ ημών ο Θεός.

Από κει ξεκινάμε όλοι μας, αδελφοί μου, κι εκεί φθάνουμε.

Εις το μεθ΄ημών ο Θεός.

Αυτό είναι όλο το νόημα των γεννήσεων όλη αυτή η αλληλουχία της χαοτικής ιστορίας μας, της ιστορίας του κόσμου…..

Παρόντες σήμερα εδώ, έτοιμοι να διεγερθούμε του ύπνου και να ποιήσομεν έτσι όπως προστάζει ο Άγγελος, κατ΄όναρ, να μην φοβηθούμε………  

 

ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

Εκ του κατά Ματθαίον

«Βίβλος γεννέσεως Ιησού Χριστού, υιού Δαυίδ Υιού Αβραάμ...»

Οι άνθρωποι γεννιούνταν και γεννούσαν ελπίδα.

Την ελπίδα έτρεφε η Πίστη και η πίστη έφερνε την σιγουριά.

Εν τω μεταξύ, οι καιροί άλλαζαν, η Ιστορία κατέγραφε τις προσπάθειες των ανθρώπων να επιβληθούν στον Χρόνο, να ζήσουν και να νικήσουν την φθορά να κρατήσουν μέσα στα γνωστά τους όρια, το Απεριόριστο. Αν μελετήσουμε τις γενεές που απογράφονται σήμερα στην διήγηση μας, το κομμάτι της ιστορίας που περιλαμβάνεται ανάμεσα στον Αβραάμ και τον Ιωσήφ, τον άνδρα της Μαρίας, θα αναγνωρίσουμε δύο δυνατότητες:

Την ζωή στον κόσμο και για τον κόσμο και την Ζωή που περιμένει την Ζωή, που γεννά ζωή, που κάνει την ζωή να μην είναι μίζερα περιορισμένη, αλλά αιώνια.

Και αυτό φαίνεται στην διαδοχή των ιερών οικογενειών πού ζουν και γεννούν τους κατά σάρκα προγόνους του Ιησού σε μιαν κίνηση προς τα εμπρός, σε μια συνεχή ωρίμανση προς το καλύτερο. Οι άνθρωποι της Βίβλου ωριμάζουν σε έναν συνεχή διάλογο με τον Θεό. Νιώθουν έτσι την Ιερότητα της ζωής τους αλλά και του Κόσμου. Χτίζουν σε κάθε βήμα τους βωμούς και τους αφιερώνουν στον Ένα Θεό, εξαγιάζοντας έτσι τον Κόσμο. Ο Αβραάμ, ο Ιακώβ, ο Ιούδας είναι άνθρωποι που συνομιλούν εντελώς φυσικά με τον πλάστη τους, που ταξιδεύουν την επίγεια διαδρομή τους με ευθύνη.

Με αρχή, προορισμό και τέλος.

Για αυτό και θα φθάσουν με επιτυχία στην Θεοτόκο.

Με πολύ κόπο. Η θέωσις του Ανθρώπου θα ξεκινήσει μέσα από την μακριά πορεία των θεοπατόρων.

Σε τι μοιάζουμε εμείς οι άνθρωποι του σήμερα με εκείνους; Σε τι πρέπει να τους μιμηθούμε;

Θα έλεγα στην ευθύνη.

Να έχουμε αίσθηση της ευθύνης για τον χρόνο που διαθέτουμε, για τον χρόνο στον οποίο υπάρχουμε, και για αναγκαιότητα την οποία αντιπροσωπεύουμε ο καθ ένας από εμάς μέσα σε αυτόν τον Χρόνο.

Έχουμε έρθει για να πραγματώσομε την Σωτηρία.

Είμαστε απαραίτητοι, ανεπανάληπτοι όπως και οι Βιβλικοί άνθρωποι, ο καθ ένας από εμάς .μοναδικός μέσα στην μοναδικότητα που μας χαρίζει ο Πλάστης μας. Και ο Χρόνος μας και αυτός μοναδικός, ανεπανάληπτος και αναγκαίος, μετρημένος μέσα στην αιωνιότητα του Θεού.

Έχει νόημα, αδελφοί μου η ύπαρξη μας. Έχει νόημα η ζωή μας.

Και αυτό είναι η θέωση, η συνεχής, με πίστη και ελπίδα πορεία από τον Αβραάμ στον Ιωσήφ και στην Θεοτόκο και στην Θεοτοκία.

Η προσωπική μας πορεία προς τα Χριστούγεννα. Σε εκείνα τα Χριστούγεννα που σε κάποια άκρη του υλικού κόσμου, σε ένα σπήλαιο, όρθρου βαθέως, ανάμεσα σε ποιμένες αγραυλούντες και αγγέλους, σε εκείνα δηλαδή τα μεταιχμιακά στοιχεία ενός ονείρου, κατ όναρ αποκαλύπτονται τόσα και τόσα.

Και ο Ιωσήφ πρέπει να νικήσει τον φόβο και την αμφιβολία και να πάρει την γυναίκα αυτού και το Παιδίον και να αποδεχθεί αυτό το άλμα, την εκ Πνεύματος Αγίου Γέννηση.

Αυτόν τον φόβο και την αμφιβολία καλούμεθα να νικήσουμε και εμείς. Να. πιστέψουμε στην εκ Πνεύματος. Αγίου Γέννηση και αναγέννηση. Να μετακινηθούμε από το περιορισμένο αλλά γνωστό, στο Νέο.

Αυτό το άλμα καλούμεθα όλοι να πιστέψουμε, σαν τους ποιμένες, και να χαρούμε. Να εορτάσουμε . Και σήμερα να τοποθετήσουμε και τους δικούς μας εαυτούς σε αυτήν την ιερή αλληλουχία γενεών και γεγονότων και από γέννα σε γέννα σαν να μην παρεμβάλλεται κανένας θάνατος, να προχωρήσαμε από την Βαβυλώνα προς την Βηθλεέμ.

Με ευθύνη.

 

 

  

 

 

Η Προσευχή των Χριστουγέννων

 

Η προσευχή μας κατά τη διάρκεια της Τεσσαρακοστής των Χριστουγέννων θα μπορούσε να συνοψισθεί σε μια μόνο λέξη: “Έρχου!” Είναι το “Έρχου, Κύριε Ιησού!” με το οποίο τελειώνει η Αποκάλυψη.

Αν προφέρουμε αυτό το κάλεσμα με ειλικρίνεια και ζήλο, τότε γίνεται αληθινή ασκητική προσπάθεια. Πραγματικά, η ελπίδα και η προσμονή του Κυρίου αυξάνουν μέσα στην καρδιά μας. Κάθε μέρα της Τεσσαρακοστής, αυτό το «Έρχου!»  μας γεμίζει όλο και περισσότερο, προφέρεται με μεγαλύτερη ένταση, και διώχνει μακριά τους λογισμούς, τις νοερές εικόνες, τα πάθη που είναι ασύμβατα με την έλευση του Χριστού.

Ο όρος «έλευση» σηματοδοτεί εδώ εντατικότερη προσπάθεια να οικειοποιηθούμε την αιώνια παρουσία Του. Η προσευχή μας «Έρχου!» θα μπορούσε να μεταφραστεί ως εξής: «Θα ήθελα να Σε νιώθω μέσα μου! Θα ήθελα όλος ο κόσμος να νιώθει την παρουσία Σου!».

Η Γέννηση του Χριστού συμπίπτει με τη νίκη του φωτός επί του σκότους, όπως αυτό παρατηρείται στη φύση: από τα Χριστούγεννα και μετά, οι μέρες σιγά-σιγά μεγαλώνουν. Το ίδιο συμβαίνει και με τα δικά μας εσωτερικά σκοτάδια· θα διαλυθούν με την έλευση Εκείνου που είναι το Φως του κόσμου.

Αυτό το “Έρχου!” μας καθαρίζει και μας φλογίζει, θα μπορούσε να δώσει το δικό του ιδιαίτερο χρώμα στην προσευχή μας. Μακάρι να μπορέσουμε, κάθε μέρα της Τεσσαρακοστής αυτής, να προφέρουμε το κάλεσμα μας προς τον Κύριο με τρόπο όλο και λιγότερο ατελή!” “Το άγγελμα της χαράς απευθύνεται και σ’ εμένα προσωπικά. Γεννήθηκε και για μένα ένας Σωτήρας. Ας αναγνωρίσουμε στη Γέννηση του Χριστού ένα δώρο πολύ προσωπικό κι ας το δεχτούμε με χαρά και ευγνωμοσύνη”….

Απόσπασμα από το βιβλίο: ”Εγεννήθη Χριστός” του π. Λεβ Ζιλέ (Εκδόσεις Ακρίτας)

 

Του Αγίου Νικολάου του Μυροβλήτου Επισκόπου Μύρων της Λυκείας

  

Σήμερα πρέπει να μιλήσουμε για κάτι τόσο απλό αλλά και τόσο σημαντικό, τόσο κοντινό μας και πολλές φορές τόσο μακρινό: για την «των πραγμάτων αλήθεια».

Η των πραγμάτων αλήθεια, ανέδειξέ σε  τη ποίμνη σου.

Και τι ανέδειξε αυτή η των πραγμάτων αλήθεια τον Ιεράρχη Νικόλαον;

Κανόνα Πίστεως, εικόνα πραότητος, εγκρατείας διδάσκαλον. Πίστη, πραότης, εγκράτεια, τρείς αρετές που οικοδομούν ένα πρόσωπο άγιον, που οδηγούν προς την επίγνωση της των πραγμάτων αλήθειας. Μα τα πράγματα έχουν κάποιαν αλήθειαν; Και αυτή η αλήθεια τι είναι; Δεν είναι ολοφάνερη; Δεν είναι τα πράγματα έτσι όπως τα βλέπουμε;

Φαίνεται πως όχι! Τα πράγματα δεν αναδεικνύουν από μόνα τους καμμίαν «αλήθεια»,δεν έχουν λόγο, παρά μόνον τον λόγο που τους προσδίδουμε εμείς.

Τα πράγματα χρειάζονται το βλέμμα μας για να υπάρξουν, να αποκτήσουν λόγο και πίσω από το βλέμμα μας, ο Νους μας που θα ερμηνεύσει το βλέμμα και θα γεννήσει τον Λόγο των πραγμάτων.

Και τελικά την αλήθεια, όχι βέβαια πάντα την των πραγμάτων αλήθεια, αλλά την δική μας αλήθεια…..

Στον Άγιον Νικόλαο συνέβη ότι συμβαίνει στους αγίους. Μέσα από την πίστη, την πραότητα και την εγκράτεια ανα-καλύπτεται και εν τέλει απο-καλύπτεται η των πραγμάτων αλήθεια. Και το βλέμμα απελευθερώνεται από κόσμο και τους περιορισμούς του κόσμου και αφήνει το Νου που ενεργεί κατ’ εικόνα και προς το καθ’ ομοίωση Θεού, να ιδεί πραγματικά τον κόσμο κατά Θεόν. Και στα πάντα να ανακαλύψει τον Λόγο του Θεού, την ενέργεια της Θείας ουσίας που αναπαύεται πάνω στα πράγματα και τότε ο άνθρωπος  ολόκληρος απολαμβάνει, ολόκληρο τον κόσμο μέσα στη σχέση του μαζί του και με το Θεό.

Τότε ανακαλύπτουμε την αιχμαλωσία μας από τα πράγματα και την των πραγμάτων μη αλήθεια. Περιορισμένοι να βλέπουμε την ομορφιά σαν τέρψη και όχι σαν κάλλος, χάνουμε την δυνατότητα να ερωτευθούμε την ασχήμια σαν έξω από εμάς. Αναζητώντας το πλούτο σαν επιτυχία, μπορεί να μην μάθουμε ποτέ τον ατελεύτητο πλούτο της πτωχείας. Τρέχοντας για την απόκτηση ή την διατήρηση της υγείας, πώς να καταλάβουμε την χρησιμότητα της ασθένειας, την ψυχοσωτήριον περιπέτεια του σώματος. Μέσα σε μίαν συνεχή αγωνία να μην χάσουμε τα κεκτημένα, μήπως δεν ανακαλύψουμε ότι κάθε απώλεια, είναι απώλεια για το Εγώ, ενώ για την πνευματική μας υπόσταση είναι ευκαιρία για αλλαγή, για πρόοδο, για ωριμότητα.

Ερωτευόμαστε πάντοτε ότι νομίζουμε ότι νομίζουμε ότι μας λείπει, ότι θαυμάζουμε σαν πιο όμορφο από εμάς, ενώ στη πραγματικότητα τίποτα δεν μας λείπει. Μιας και γεννηθήκαμε πρώτα μέσα στην υγεία του Θεού και για αυτό σαν κτίσματα είμαστε τέλειοι.

Όπως κάθε τι που γεννιέται είναι αφ’ εαυτού τέλειο. Και κάθε πλάσμα είναι όμορφο, και ο καθ’ ένας από εμάς είναι πάρα πολύ όμορφος, αφού όμορφος κάλει είναι Αυτός που μας έφερε στο Είναι.

Και ο λεπρός είναι όμορφος και το πύον που έχει στις πληγές του όμορφο είναι.

Και ο λέοντας όταν αρπάζει το ελάφι όμορφος είναι, και ο πύθωνας όταν σφίγγει το θήραμά του και οι δύο αυτοί οι σφιχταγκαλιασμένοι όμορφοι είναι μέσα στο κόσμο του Θεού.

Μόνο ο νεκρός δεν είναι όμορφος.

Γιατί για λίγο είναι ακίνητος ά-μορφος για λίγο μέχρι να ξαναβρεί τη σχέση του με τη ζωή. Όχι α-σχημος, ά-μορφος, για λίγο.

Η πίστη, η πραότητα και η εγκράτεια θα δώσει χρόνο και τόπο στον άνθρωπο να αποδεσμευτεί από τη φυλακή του Εγώ που τον αναγκάζει να βλέπει την μία όψιν των πραγμάτων σαν ορθή και καν να μην υποψιάζεται και την αντιστροφή τους σαν επίσης ορθή!..

Και ζούμε έτσι τον κόσμο μισό.

Ζούμε εγκλωβισμένοι στο δίπολο καλό-κακό και σε μια στρεβλή αντίληψη της ύπαρξης καλού και κακού, γεγονός που μας γεμίζει άγχος, ανασφάλειες, επιθυμίες.

Όλος αυτός είναι ο κόσμος του Νου μας και όχι ο Κόσμος του Θεού, ένας Κόσμος «εκτός» του Θεού κι επειδή τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά εκτός του Θεού, ζούμε συνεχώς σε μια ψευδ-αίσθηση.

Κι όπως ξέρετε, οι ψευδαισθήσεις επειδή είναι ψευδείς χρειάζονται συνεχώς ενίσχυση.

Και τρέχουμε όλοι και δεν φθάνουμε…..

Ενώ οι Άγιοι και ο Άγιος Νικόλαος μέσα από την πνευματική προσπάθεια, είδαν, την των πραγμάτων αλήθεια. Ανακάλυψαν, δηλαδή, ότι η άλλη πλευρά, που όλοι φοβόμαστε, δεν υπάρχει. Και με τη ταπείνωση έκτισαν τα υψηλά, με την πτωχεία τα πλούσια, αφού μπόρεσαν να αντέξουν την αντιστροφή των πάντων.

Και πως γίνεται αυτό;

Πάντα προς τα μέσα αδελφοί. Θα ταξιδεύουμε προς τα μέσα, και θα δούμε την άβυσσο της αμαρτωλότητάς μας, την εκτροπή του εγώ και τότε, αν Δούμε πραγματικά το πρόσωπο μας προς πρόσωπον.

Το απόλυτο τίποτα προς το απόλυτον Άπαν.

Και θα σωθούμε όπως ο Άγιος Νικόλαος, μέγας μύστης, Θεού της χάριτος.

Αμήν.

Όταν ξεχωρίζουμε τον εαυτό μας δεν είμαστε χριστιανοί....

 

“Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός και σώμα εμείς οι άνθρωποι, οι Χριστιανοί. Λέει ο Απόστολος Παύλος: «Αυτός εστιν η κεφαλή του σώματος, της Εκκλησίας». Η Εκκλησία και ο Χριστός είναι ένα.

Το σώμα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την κεφαλή του. Το σώμα της Εκκλησίας τρέφεται, αγιάζεται, ζει με τον Χριστό. Αυτός είναι ο Κύριος, ο παντοδύναμος, ο παντογνώστης, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο στηριγμός μας, ο φίλος μας, ο αδελφός μας.

Ο στύλος και το εδραίωμα της Εκκλησίας. Αυτός είναι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος, η βάση, το πάν. Χωρίς Χριστό, Εκκλησία δεν υπάρχει. Νυμφίος, ο Χριστός. Νύμφη, η καθεμία ψυχή.
Ο Χριστός ένωσε το σώμα της Εκκλησίας με τον ουρανό και τη γη. Με τους αγγέλους, τους ανθρώπους και όλα τα δημιουργήματα, με όλη την κτίση του Θεού. Με τα ζώα και τα πουλιά. Με κάθε μικρό αγριολούλουδο, με κάθε μικρό έντομο.

Έγινε έτσι η Εκκλησία “πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου”, δηλαδή του Χριστού. Όλα εν Χριστώ και σύν Χριστώ, μέσα και μαζί με τον Χριστό. Αυτό είναι το μυστήριο της Εκκλησίας.

Ο Χριστός φανερώνεται μέσα στην ενότητα την μεταξύ μας και στην αγάπη Του, την Εκκλησία. Εκκλησία δεν είμαι μόνος εγώ, αλλά μαζί κι εσείς. Εκκλησία είμαστε όλοι. Μέσα στην Εκκλησία όλοι ενσωματώνονται. Είμαστε όλοι ένα και ο Χριστός κεφαλή. Ένα σώμα, σώμα Χριστού: “Υμείς δε έστε σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους”.

Είμαστε όλοι ένα, γιατί ο Θεός είναι Πατέρας μας κι είναι παντού. Όταν το ζήσουμε αυτό, είμαστε μέσα στην Εκκλησία. Αυτή είναι η ευχή του Κυρίου μας στην Αρχιερατική Του Προσευχή: “ίνα ώσιν εν”, για όλα τα μέλη της Εκκλησίας. Ε, αυτό μόνο διά της χάριτος το καταλαβαίνει κανείς. Ζούμε τη χαρά της ενότητος, της αγάπης. Και γινόμαστε ένα μ΄ όλους. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα!

Το σπουδαίο είναι να μπούμε στην Εκκλησία. Να ενωθούμε με τους συνανθρώπους μας, με τις χαρές και τις λύπες όλων. Να τους νιώθουμε δικούς μας, να προσευχόμαστε για όλους, να πονάμε για τη σωτηρία τους. Να ξεχνάμε τους εαυτούς μας. Να κάνουμε το πάν γι’ αυτούς, όπως ο Χριστός για μας. Μέσα στην Εκκλησία γινόμαστε ένα με κάθε δυστυχισμένο και πονεμένο κι αμαρτωλό.

Κανείς δεν πρέπει να θέλει να σωθεί μόνος του, χωρίς να σωθούν και οι άλλοι. Είναι λάθος να προσεύχεται κανείς για τον εαυτό του, για να σωθεί ο ίδιος. Τους άλλους πρέπει ν΄ αγαπάμε και να προσευχόμαστε να μη χαθεί κανείς, να μπουν όλοι στην Εκκλησία. Αυτό έχει αξία. Και μ’ αυτήν την επιθυμία πρέπει να φεύγει κανείς απ’ τον κόσμο, για να πάει στο μοναστήρι ή στην έρημο. Όταν ξεχωρίζουμε τον εαυτό μας, δεν είμαστε χριστιανοί. Αληθινοί χριστιανοί είμαστε, όταν αισθανόμαστε βαθιά ότι είμαστε μέλη του μυστικού σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, με μια συνεχή σχέση αγάπης. Όταν ζούμε ενωμένοι εν Χριστώ. Δηλαδή όταν ζούμε την ενότητα μέσα στην Εκκλησία Του με το αίσθημα του ενός. Για αυτό ο Χριστός προσεύχεται στον Πατέρα Του λέγοντας, “ίνα ώσιν έν”.

Το λέει και το ξαναλέει κι οι Απόστολοι παντού το τονίζουν. Αυτό είναι το μεγαλύτερο βάθος, η μεγαλύτερη έννοια που έχει η Εκκλησία. Εκεί βρίσκεται το μυστήριο. Να ενωθούν όλοι σαν ένας άνθρωπος εν Θεώ. Άλλη τέτοια θρησκεία δεν υπάρχει. Καμιά θρησκεία δε λέει τέτοια. Κάτι λένε, αλλά όχι αυτό το μυστήριο, αυτή τη λεπτότητα του μυστηρίου που ζητάει ο Χριστός και μας λέει ότι έτσι πρέπει να γίνουμε, ότι θέλει να είμαστε δικοί Του.

Είμαστε ένα ακόμη και με τους ανθρώπους που δεν είναι κοντά στην Εκκλησία. Είναι μακριά από άγνοια. Να κάνουμε προσευχή, ο θεός να τους φωτίσει και να τους αλλάξει. Να έλθουν κι αυτοί στον Χριστό. Εμείς τα βλέπουμε ανθρώπινα, κινούμαστε μ’ άλλο τρόπο και νομίζουμε ότι αγαπάμε τον Χριστό.

Ο Χριστός, όμως, ο οποίος “βρέχει επί δικαίους και αδίκους” μας λέει: “Αγαπάτε τους εχθρούς υμών”. Να ευχόμαστε να είμαστε όλοι μαζί, όλοι μαζί στον Θεό. Τότε, αν το ζούμε αυτό, θα έχουμε τα ανάλογα αποτελέσματα, θα είμαστε όλοι αγαπημένοι και ενωμένοι.

Για τους ανθρώπους του Θεού δεν υπάρχει απόσταση, έστω κι αν είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Όπου κι αν βρισκόμαστε, είμαστε όλοι μαζί. Όσο μακριά κι αν βρίσκονται οι συνάνθρωποί μας, πρέπει να τους συμπαραστεκόμαστε.

Εμένα με παίρνουνε κάποιοι συνάνθρωποί μας στο τηλέφωνο από μια πολιτεία, που είναι στις όχθες του Ινδικού Ωκεανού, λέγεται Ντέρμπαν -αν το λέω καλά- είναι στη Νότια Αφρική, δύο ώρες έξω απ΄ το Γιοχάνεσμπουργκ. Μάλιστα αυτές τις ημέρες ήλθαν εδώ, για να συνοδεύσουν κάποιον άρρωστο στην Αγγλία και περάσανε να του διαβάσω μίαν ευχή. Συγκινήθηκα πολύ.

Όταν μας συνδέει ο Χριστός, αποστάσεις δεν υπάρχουν. Όταν φύγω απ’ τη ζωή αυτή, θα ναι πιο καλά, θα είμαι πιο κοντά σας.

Από το βιβλίο: “ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ” Γερ. Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

 

 

 

 

 

Μιμηθείτε τον αγγελικό τρόπο στη ζωή σας.

 

Ο Θεός θέλει να ομοιωθούμε με τους αγγέλους. Οι άγγελοι μόνο δοξολογούν τον Θεό.

Αυτή είναι η προσευχή τους, μόνο η δοξολογία.

Είναι λεπτό πράγμα η δοξολογία ξεφεύγει απ’ τα ανθρώπινα. Εμείς είμαστε άνθρωποι πολύ υλικοί και χαμερπείς, γι’ αυτό και προσευχόμαστε στον Θεό ιδιοτελώς. Τον παρακαλούμε να μας τακτοποιήσει τα θέματά μας, να πάνε καλά τα καταστήματά μας, οι υποθέσεις μας, η υγεία μας, τα παιδιά μας. Προσευχόμαστε, όμως, ανθρώπινα και με ιδιοτέλεια.

Η δοξολογία είναι ανιδιοτελής προσευχή. Οι άγγελοι δεν προσεύχονται, για να κερδίσουν κάτι, είναι ανιδιοτελείς. Ο Θεός έδωσε και σ’ εμάς αυτή τη δυνατότητα, να είναι η προσευχή μας μία διαρκής δοξολογία, προσευχή αγγελική.

Εδώ βρίσκεται το μεγάλο μυστικό. Όταν μπούμε σ’ αυτή την προσευχή, τότε θα δοξάζουμε τον Θεό συνεχώς, αφήνοντάς τα όλα σε Αυτόν, όπως εύχεται η Εκκλησία μας: «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

Αυτά είναι τα «ανώτερα μαθηματικά » της θρησκείας μας!

 

Από το βιβλίο: Bίος καί Λόγοι, Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής,

 

 

Χριστιανός σημαίνει ταξιδιώτης.

 

Χριστιανός σημαίνει ταξιδιώτης υποστηρίζει στο ακόλουθο απόσπασμα ο Επίσκοπος Διοκλείας Κάλλιστος Ware, όπου σημειώνει επίσης : «Υπάρχει μόνο ένα μέσο για ν’ ανακαλύψουμε την αληθινή φύση του Χριστιανισμού. Πρέπει ν’ ανοίξουμε το βήμα σ’ αυτό το μονοπάτι, να συντονιστούμε σ’ αυτόν τον τρόπο ζωής και μετά θ’ αρχίσουμε ν’ αντιλαμβανόμαστε μόνοι μας».

Ένας από τους φημισμένους Πατέρες της Ερήμου στην Αίγυπτο του 4ου αι., ο αγ. Σεραπίων ο Σινδωνίτης, ταξίδευε μια φορά για προσκύνημα στη Ρώμη. Εκεί του είπαν για μια περίφημη έγκλειστη, μια γυναίκα που ζούσε πάντα σ’ ένα μικρό δωμάτιο, χωρίς ποτέ να βγαίνει έξω. Δυσπιστώντας για τον τρόπο της ζωής της -γιατί ο ίδιος ήταν ένας μεγάλος περιπλανώμενος- ο Σεραπίων την επισκέφθηκε και τη ρώτησε: «Γιατί κάθεσαι εδώ;» κι εκείνη του απάντησε: «Δεν κάθομαι. Ταξιδεύω».

Δεν κάθομαι. Ταξιδεύω. Ο κάθε Χριστιανός θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτά τα λόγια για τον εαυτό του. Το να είσαι Χριστιανός σημαίνει να είσαι ταξιδιώτης. Η κατάστασή μας, λένε οι Έλληνες Πατέρες, είναι σαν κι’ αυτή του Ισραηλιτικού λαού μέσα στην έρημο του Σινά. Ζούμε σε σκηνές, όχι σε σπίτια γιατί πνευματικά είμαστε πάντα σε κίνηση.

Ταξιδεύουμε μέσω του εσωτερικού χώρου της καρδιάς, σ’ ένα ταξίδι που δεν μετριέται με τις ώρες του ρολογιού μας ή με τις μέρες του ημερολογίου γιατί είναι ένα ταξίδι έξω απ’ το χρόνο και μέσα στην αιωνιότητα.

Ένα από τα αρχαιότερα ονόματα για τον Χριστιανισμό ήταν απλώς «η οδός». «Εγένετο δε κατά τον καιρόν εκείνον», λέγεται στις Πράξεις των Αποστόλων, «τάραχος ουκ ολίγος περί της οδού» (19,23)• ο Φήλιξ, ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Καισάρειας, αναφέρεται «ακριβέστερον ειδώς τα περί της οδού» 24,22). Είναι μια ονομασία που δίνει έμφαση στον πρακτικό χαρακτήρα της Χριστιανικής πίστης.

Ο Χριστιανισμός είναι κάτι περισσότερο από μια θεωρία για το σύμπαν, κάτι περισσότερο από διδασκαλίες γραμμένες στα χαρτιά είναι ένα μονοπάτι που παίρνουμε ταξιδεύοντας -με τη βαθύτερη και ουσιαστικότερη έννοια, η οδός της ζωής.

Υπάρχει μόνο ένα μέσο για ν’ ανακαλύψουμε την αληθινή φύση του Χριστιανισμού. Πρέπει ν’ ανοίξουμε το βήμα σ’ αυτό το μονοπάτι, να συντονιστούμε σ’ αυτόν τον τρόπο ζωής και μετά θ’ αρχίσουμε ν’ αντιλαμβανόμαστε μόνοι μας. Όσο παραμένουμε έξω, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε σωστά. Βέβαια είναι ανάγκη να μας δοθούν οδηγίες πριν ξεκινήσουμε είναι ανάγκη, να μας πουν ποιους δείκτες ν’ αναζητήσουμε, και πρέπει να έχουμε και συντρόφους.

Πράγματι, χωρίς καθοδήγηση από άλλους είναι σχεδόν αδύνατο ν’ αρχίσουμε το ταξίδι. Αλλά οδηγίες που έδωσαν άλλοι ποτέ δεν μπορούν να είναι υποκατάστατο για την άμεση, την προσωπική εμπειρία.

Ο καθένας καλείται να επαληθεύσει για τον εαυτό του ό,τι έχει διδαχθεί, ο καθένας χρειάζεται να ξαναζήσει την Παράδοση που έχει λάβει. «Το Σύμβολο της Πίστεως», είπε ο Μητροπολίτης Φιλάρετος της Μόσχας, «δεν σου ανήκει αν δε το έχεις ζήσει». Κανείς δεν μπορεί να ταξιδεύει μ’ όλη του την άνεση σ’ αυτό το ταξίδι που είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα. Κανείς δεν μπορεί να είναι Χριστιανός από δεύτερο χέρι. Ο Θεός έχει παιδιά, αλλά δεν έχει εγγόνια.

 

Επισκόπου Διοκλείας Κάλλιστου Ware Από το βιβλίο «Ο Ορθόδοξος Δρόμος»