Η Παγκόσμιος Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού.

 

Είναι σίγουρο, αγαπητοί μου αδελφοί, ότι κάποια στιγμή θα βρεθούμε ενώπιον Του Σταυρού.

Όπως σήμερα, όπως χθες, όπως αύριο.

Ίσως τυχαία, ήρθαμε, ενσυνείδητα, ίσως, ασυναίσθητα επειδή αναζητούμε σημείο επαφής με τον Θεό. Τόπο συνάντησης.

Και η εκκλησία, πάλιν και πολλάκις, υψώνει αυτό το Σημείον, Παγκόσμια και δείχνει τον εαυτό της και λέγει αυτοίς: «ίδε ο Άνθρωπος»…… και ο άνθρωπος αντιστέκεται, ο άνθρωπος αρνείται, αναβάλλει, επιλέγει  Βαραβάν.

Εγώ και εσείς, έξω από τον εαυτό μας, έτοιμοι να φορέσουμε το προσωπείον που θα μας απαλλάξει από το πρόσωπό μας, ενώπιον του Σταυρού θα μετρήσουμε την ποσότητα και την ποιότητα του Θεού που υπάρχει μέσα μας.

Είναι σημείο Αναγνώρισης ο Σταυρός και επίγνωσης. Αλλά δεν στέκει πάντα μόνος του. Δίπλα υπάρχει Καίσαρας με τους νόμους του, υπάρχει Ηρώδης, Αρχιερείς, Γραμματείς και Φαρισαίοι, έτοιμοι όλοι να μας πείσουν ή να μας επιβάλλουν, ότι ο Θεός δεν γίνεται Άνθρωπος και ο Άνθρωπος δεν γίνεται Θεός. Και όποιος «εαυτόν Θεού υιόν εποίησεν», «κατά τον νόμο αυτών οφείλει αποθανείν»…..

Και σε αυτή την υπέρβαση, εκεί παρών, στέκει ο Σταυρός, εδώ, σήμερα, στην Παγκόσμια Ύψωσιν, μαρτύριον Εκείνου που μαρτύρησε Πρώτος για όλους εμάς και πρωτότοκος των νεκρών εγένετο, για να πιστέψουμε, για να αναγνωρίσουμε εις το Σταυρό αυτήν μας την μοναδική ιδιότητα.

Επιμένουμε, άρων, άρων σταύρωσον αυτόν και εαυτόν. Άδικος κόπος, διότι όπως σας είπα και πριν σήμερα ο Σταυρός κρέμεται μόνος ενώπιον μας. Αλλά δεν είναι μόνος. Γύρω του, όλοι εμείς Καίσαρες, Άννες, Καϊάφες, Αρχιερείς και Γραμματείς και Φαρισαίοι που έχουμε νόμους……..

Αλλά δεν είναι μόνος ο Σταυρός, όπως ούτε και όλοι εμείς με όλα αυτά τα δευτερογενή μας χαρακτηριστικά. Αθόρυβος, ήπιος, ειρηνικός ο Κύριος Του Σταυρού, πορεύεται, σαν εμάς, μαζί με εμάς, προς εμάς.

« Εκείνος ξεχωριστά για τον καθένα έρχεται! Επί τούτω για τις ειδικές ανάγκες του καθενός έρχεται. Για Εκείνον ήλθες σήμερα εδώ; Τον αναζητούσες; Προς Εκείνον να πορευθείς δεν ήθελες, περιμένεις όλα

τα πρόσωπα και τα πράγματα στη ζωή σου και Εκείνον δεν τον περιμένεις. Κανένα βράδυ της ζωής σου δεν τον περιμένεις……»

Και μοιάζει έκπληξη, τελικά, αυτό που συναντάς σήμερα εδώ.

Τον Τίμιο Σταυρό.

Έκπληξη έκπληξη, γιατί είναι μόνος.

Η Θεία Μορφή Του, έτσι με το ακάνθινο στεφάνι απουσιάζει……. Αν ακολουθήσεις τον δρόμο που σε φέρνει μέσα στη ψυχή σου, τον δρόμο της επιστροφής, θα ανακαλύψεις, αυτό που φαίνεται να λείπει. Μα είναι παρών. Το Θείο βλέμμα του. Γεμάτο αγάπη, κατανόηση και συγνώμη. Χωρίς καμία κρίση.

Όλα αυτά είναι ο Σταυρός!!

Μόνος, σε εσένα και σε εμένα, μόνος…….

Έρχεται.

  

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ

ΖΩΟΠΟΙΟΥ  ΣΤΑΥΡΟΥ

Μεγάλη γιορτή η σημερινή ημέρα, αγαπητοί μου αδελφοί.

Παγκόσμιος Ύψωσις. Δηλαδή Παγκόσμιος Νίκη, θρίαμβος.

Σωτηρία.

Του Σταυρού. Λέμε, «σήμερα είναι του Σταυρού». Δηλαδή γιορτάζει ο ίδιος ο Σταυρός. Ποιος Σταυρός; Μα ο Τίμιος Σταυρός. Αυτός ο συγκεκριμένος που επάνω του άπλωσε ο ίδιος ο Χριστός το σώμα Του εις μαρτύριο και παρέδωσε το πνεύμα του εις σωτηρία.

Έτσι αυτό το ξύλο έγινε Κιβωτός σωτηρίας για όλους μας. Κέρδισε κι εκείνο την αφθαρσία και αγιάστηκε για να αγιάσει τον Κόσμο. Γιορτάζουμε τον Σταυρό και μαζί του γιορτάζουμε την σωτηρία μας και την σωτηρία της κτίσης. Που αρχής γενομένης με το Τίμιο Ξύλο κέρδισε την αφθαρσία. Ο Χριστός «απήγαγε» με την θυσία Του αυτό το κομμάτι του φθαρτού κόσμου. Έτσι όπως με την κάθοδο Του στον Άδη, νίκησε τον Άδη.

«εάν υψωθώ εκ της γης, πάντας ελκύσω προς εμαυτόν».

Η ύψωση είναι η εκούσια προσφορά εις θέα όλων. Ώστε να πάμε προς Αυτόν.

Προσέξατε, αγαπητοί μου αδελφοί, την λέξη «προς». Αυτό ακριβώς θέλει να κάνει ο Σταυρός. Να μας δείξει την κατεύθυνση, το «προς». Και η Εύρεση και η Προσκύνηση και τώρα, η Παγκόσμιος Ύψωση είναι όλος ο ρόλος του Σταυρού στην ζωή μας. Όπου και να στέκει, ο Σταυρός, σε Ναούς, σε μνήματα, σε σπίτια, στην καρδιά μας, είναι ορόσημο, είναι δείκτης και δείχνει το «προς». Και όπου υπάρχει ο Σταυρός είναι αδύνατο να χαθούμε. Είναι η πυξίδα που με το αίμα του Χριστού, έγινε πυξίδα σωτηρίας.

Γιορτάζουμε σήμερα την πορεία μας μέσα στον κόσμο σαν πορεία Σταυρού. Δηλαδή σαν μια πορεία προς την κένωση, προς την προσφορά, προς τον θάνατο και την αθανασία. «περιπατείτε έως το φως έχετε, ίνα μη σκοτία υμάς καταλάβει» Ενώ,

Την παραμονή της σταυρώσεως οι Ιουδαίοι είπαν:

«ημείς νόμον έχομε και κατά τον νόμον ημών οφείλει αποθανείν». Έτσι είπαν γιατί έτσι επίστευαν. Είχαν τον νόμο του θανάτου στον νου τους.

Όφειλε αποθανείν αυτός που «εαυτόν υιόν του θεού εποίησεν»

Γιατί δεν μπορούσαν να πιστέψουν; Μα το λένε πάλιν οι ίδιοι λίγο πιο κάτω, στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα.

«ουκ έχομε βασιλέα ει μη μόνο Καίσαρα»

Αυτή αγαπητοί μου αδελφοί, είναι όλη μας η αλήθεια έξω από το κράτος του Σταυρού. Οφείλουμε στον θάνατο, βασιλέα έχουμε τον Καίσαρα. Στον αντίποδα όλων αυτών: Η Παγκόσμια Ύψωσις.

Η ελευθερία της κένωσης. Η Μεταμόρφωση εν Χριστώ που κάνει τα πάντα Χριστό.

Πώς να καταλάβουμε αυτήν την Μεταμόρφωση; Πώς να χωρέσει ο Νους μας τα πέρα από τον Καίσαρα και τον νόμο του της φθοράς και του θανάτου;

Αφού «ο περιπατών εν τη σκοτία ουκ οίδε που υπάγει».

Όσον έχουμε το φως μαζί μας θα ακολουθούμε το φως. Και σ’ αυτό το φως μας οδηγεί σήμερα το σύμβολο του φωτός. Ο Σταυρός. Και η Παγκόσμια Ύψωσις του είναι η πρόσκληση για την σωτηρία. Του Κόσμου τούτου.

Με νηστεία αυστηρή θέλει η Εκκλησία μας να τιμήσουμε την σημερινή ημέρα. Με την συμμετοχή του σώματος και με την εγκράτεια. Γιατί η πραγματική νηστεία είναι σταύρωση του σαρκικού θελήματος, άρνηση του Καίσαρα και πορεία προς το φως.

«έως το φως έχετε, πιστεύετε εις το φως, ίνα υιοί φωτός γένησθε».

 

 

 

 

 

Π.Αλέξανδρος Σμέμαν: Η γέννηση της Θεοτόκου.

Η ευλάβεια που δείχνει η Εκκλησία στην Παναγία ριζώνει στην υπακοή της στον Θεό, στην εκούσια επιλογή της να δεχθεί μια πρόσκληση αδύνατη στα ανθρώπινα μέτρα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανέκαθεν τόνιζε τη σύνδεση της Παναγίας με τον άνθρωπο και χαίρεται γι’ αυτήν και τη θεωρεί ως τον καλύτερο, καθαρότερο και πιο υπέροχο καρπό της ανθρώπινης ιστορίας και της αναζητήσεως του Θεού από τον άνθρωπο, της αναζητήσεως του έσχατου νοήματος, του έσχατου περιεχομένου της ζωής του ανθρώπου. Αν στη Δυτική Χριστιανοσύνη η ευλάβεια προς την Παναγία περιστράφηκε γύρω από την αειπαρθενία της, η καρδιά της ευλάβειας, της σκέψεως και της αγάπης της Ορθόδοξης Ανατολής προς την Παναγία, υπήρξε πάντοτε η Μητρότητά της, η σχέση σαρκός και αίματος που είχε με τον Ιησού Χριστό. Η Ανατολή χαίρεται που ο ρόλος του ανθρώπου είναι βασικός στο θείο σχέδιο. Ο Υιός του Θεού έρχεται στη γη, ο Θεός εμφανίζεται για να λυτρώσει τον κόσμο, γίνεται άνθρωπος για να ενσωματώσει τον άνθρωπο στη θεϊκή του κλήση, και σ’ αυτό συμμετέχει ολόκληρη η ανθρωπότητα. Αν αντιληφθούμε πως η κοινή φύση του Χριστού με τη δική μας είναι η μεγαλύτερη χαρά και το μεγαλύτερο βάθος του Χριστιανισμού, ότι ο Χριστός είναι γνήσιος άνθρωπος κι όχι κάποιο φάντασμα ή κάποιο ασώματο φαινόμενο, ότι είναι κάποιος από μας και παραμένει αιωνίως ενωμένος μαζί μας μέσω της ανθρώπινης φύσεώς Του, τότε η ευλάβεια προς την Παναγία γίνεται κατανοητή, επειδή αυτή του προσέφερε την ανθρώπινη φύση, τη σάρκα και το αίμα Του. Αυτή δίνει τη δυνατότητα στον Χριστό να ονομάζεται πάντοτε «Υιός του Ανθρώπου».

Υιός του Θεού, Υιός του Ανθρώπου… ο Θεός που κατήλθε κι έγινε άνθρωπος, ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να εξαγιαστεί, να μπορέσει να γίνει κοινωνός «θείας φύσεως» (Β΄ Πέτρου 1, 4), ή, σύμφωνα με την έκφραση των διδασκάλων της Εκκλησίας, να «θεωθεί». Ακριβώς εδώ, σ’ αυτή την εξαιρετική αποκάλυψη της αυθεντικής φύσεως και κλήσεως του ανθρώπου, βρίσκεται η πηγή αυτής της ευγνωμοσύνης και τρυφεράδας που περιβάλλει τη Θεοτόκο, ως σύνδεσμό μας με τον Χριστό, και μέσω Αυτού με τον Θεό. Πουθενά δε άλλου δεν αντικατοπτρίζεται αυτό καλύτερα απ’ ότι στη γέννηση της Θεοτόκου. Σε κανένα όμως σημείο της αγίας Γραφής δεν αναφέρεται τίποτε γι’ αυτό το γεγονός. Γιατί όμως θα έπρεπε να αναφέρεται; Υπάρχει κάτι το αξιόλογο, κάτι το ιδιαίτερα μοναδικό στη συνηθισμένη γέννηση ενός παιδιού, σε μία γέννα όπως όλες οι άλλες; Αν όμως η Εκκλησία άρχισε να μνημονεύει το γεγονός με μια ιδιαίτερη εορτή, αυτό δεν έγινε επειδή η γέννα καθαυτή ήταν κάτι το μοναδικό ή θαυματουργικό ή ασυνήθιστο γεγονός. Το αντίθετο, μάλιστα.

Το ότι είναι τόσο συνηθισμένο γεγονός αποκαλύπτει μια φρεσκάδα και μια λάμψη όσον αφορά το καθετί που αποκαλούμε «ρουτίνα» και συνηθισμένο, και δίνει νέο βάθος στις «ασήμαντες» λεπτομέρειες της ζωής του ανθρώπου. Τι παρατηρούμε στην εικόνα της εορτής, όταν την αντικρίζουμε με τα πνευματικά μας μάτια; Πάνω σ’ ένα κρεβάτι είναι ξαπλωμένη μια γυναίκα, η Άννα, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, που μόλις έχει γεννήσει μία κόρη. Δίπλα της είναι ο πατέρας του παιδιού, ο Ιωακείμ, σύμφωνα πάλι με την ίδια παράδοση. Λίγες γυναίκες στέκονται εκεί κοντά, που πλένουν το νεογέννητο για πρώτη φορά. Το πιο συνηθισμένο, δηλαδή, και απαρατήρητο γεγονός. Ή δεν είναι έτσι; Μήπως η Εκκλησία θέλει, μέσα απ’ αυτή την εικόνα, να μας πει πως η κάθε γέννα, η είσοδος κάθε νέου ανθρώπου στον κόσμο και στη ζωή, δεν είναι παρά ένα μέγιστο θαύμα, ένα θαύμα που διαρρηγνύει κάθε ρουτίνα, επειδή σημαδεύει την αρχή κάποιου γεγονότος δίχως τέλος, την αρχή μιας μοναδικής και ανεπανάληπτης ζωής, την αρχή ενός νέου προσώπου; Με κάθε γέννα ο κόσμος δημιουργείται, κατά μία έννοια, εξ αρχής, και προσφέρεται ως δώρο σ’ αυτόν το νέο άνθρωπο για να είναι η ζωή του, ο δρόμος του, η δημιουργία του.

Κατ’ αρχάς, αυτή η γιορτή δεν είναι παρά ένας γενικός εορτασμός της γεννήσεως του ανθρώπου, και, όπως λέει το Ευαγγέλιο, δεν θυμόμαστε πλέον την αγωνία «δια την χαρά ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμο» (Ιωαν. 16,21). Δεύτερον, τώρα γνωρίζουμε αυτόν του οποίου την ιδιαίτερη γέννηση και τον ερχομό εορτάζουμε: την Παναγία. Γνωρίζουμε τη μοναδικότητα, την ομορφιά, τη χάρη ακριβώς αυτού του παιδιού, τον προορισμό του, τη σημασία του για μας και για ολόκληρο τον κόσμο. Και τρίτον, γιορτάζουμε όλους όσοι προετοίμασαν τον δρόμο της Παναγίας, που συνέβαλαν στο να κληρονομήσει τη χάρη και την ομορφιά. Σήμερα πολλοί άνθρωποι μιλούν για κληρονομικότητα, αλλά μόνο με μία αρνητική, υποδουλωτική και αιτιοκρατική έννοια. Η Εκκλησία πιστεύει σε μία θετική και πνευματική κληρονομικότητα. Πόση πίστη, πόση καλοσύνη, πόσες γενιές ανθρώπων που αγωνίστηκαν να ζήσουν την αγιότητα, δεν χρειάστηκαν πριν το δένδρο της ιστορίας μπορέσει να βγάλει ένα τέτοιο υπέροχο και ευωδιαστό λουλούδι -την Παρθένο Παναγία! Γι’ αυτό η εορτή της Γεννήσεώς της είναι ένας εορτασμός της ανθρώπινης ιστορίας, εορτασμός της πίστεως στον άνθρωπο, ένας εορτασμός του ανθρώπου. Δυστυχώς όμως, η κληρονομιά του κακού είναι πολύ πιο ορατή και γνωστή σήμερα. Υπάρχει τόσο κακό γύρω μας, ώστε αυτή η πίστη στον άνθρωπο, στην ελευθερία του, στη δυνατότητά του να παραδίδει στις μελλοντικές γενιές μία φωτεινή κληρονομιά καλοσύνης έχει σχεδόν εξατμιστεί κι έχει αντικατασταθεί από τον κυνισμό και την υποψία… Αυτός ο εχθρικός κυνισμός και η αποθαρρυντική υποψία είναι ακριβώς ότι μας κάνει ν’ απομακρυνόμαστε από την Εκκλησία, τη στιγμή που αυτή γιορτάζει, με τέτοια χαρά και πίστη, τη γέννηση ενός κοριτσιού, στο οποίο συγκεντρώνεται όλη η καλοσύνη, η πνευματική ομορφιά, η αρμονία και η τελειότητα, που είναι στοιχεία της γνήσιας ανθρώπινης φύσεως. Μέσα απ’ αυτό το νεογέννητο κορίτσι, ο Χριστός -το δώρο του Θεού, η συνάντηση μαζί Του- έρχεται ν’ αγκαλιάσει τον κόσμο. Εορτάζοντας έτσι τη γέννηση της Παναγίας, βρισκόμαστε ήδη στον δρόμο προς τη Βηθλεέμ, κινούμενοι προς το χαρμόσυνο μυστήριο της Παναγίας ως Θεοτόκου.

Αλέξανδρος Σμέμαν, Η Παναγία: Βίωση της πίστης, εκδόσεις  Ακρίτας, 2000.