ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

«Ου γαρ απέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον ίνα κρίνει τον κόσμον αλλ’ ίνα σωθεί ο κόσμος δι αυτού».

Ο Σταυρός, αγαπητοί μου αδελφοί, δεν είναι λοιπόν σημείο κρίσεως αλλά σημείο σωτηρίας.

Είναι ο Σταυρός που οριοθετεί τον Κόσμο του Θεού μέσα σε τούτο, τον υλικό κόσμο. Η κάθετος και η οριζόντια μιας μοναδικής ενότητας, η δίοδος προς άλλη διάσταση.

Δεν ήλθα για να κρίνω τον κόσμο αλλά για να σώσω τον κόσμο.

Και πως γίνετε αυτό;

Αρκεί ο καταβάς εκ του ουρανού να ανεβεί στον σταυρό.

Όπως αιώνες πριν, στην έρημο, ήταν αρκετό να κοιτάξουν οι άνθρωποι τον όφη που ο Μωησής ύψωσε επί της ράβδου και εσώζοντο. Μόνο να κοιτάξουν.

Την ράβδο που χτύπησε και έτρεξε νερό. Που έκανε τον άνυδρο τόπο βιώσιμο για τους ανθρώπους.

Πάνω στο ξύλο του Σταυρού θα ανέβει ο Υιός του Ανθρώπου για να σταυρω0εί. Κι έτσι να σώσει τον άνθρωπο. Φάνηκε καθαρά ότι ο μόνος τρόπος σωτηρίας είναι η θυσία. Ο μόνος τρόπος να κερδίσει ο άνθρωπος ζωή αιώνιο είναι να θυσιαστεί ο Ζωοδότης Για να πιστέψουμε σε αυτόν. Ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να πιστέψει αν ο Χριστός δεν έφθανε έως εκεί. Στην απόλυτη προσφορά. Στην απόλυτη Θυσία. Κι αυτό έπρεπε να γίνει ορατό. Όπως στην έρημο με τον όφη και το ξύλο. Έπρεπε αυτό να μπορούν να το ιδούν οι άνθρωποι με τα υλικά μάτια.

Βασανιστικές ώρες έζησε ο Λυτρωτής επί του ξύλου κρεμάμενος. Για να υπάρξει αυτό το γεγονός μέσα στην ανθρώπινη ιστορία. Που μέσω του ξύλου του Σταυρού ανακαινίζεται η κτίση.

Αποκτά την δυνατότητα Θέωσης.

Ο Σταυρός από την στιγμή που δέχεται πάνω του το Σώμα του Χριστού, γίνετε η πρώτη σεσωσμένη ύλη. Είναι πολύ σημαντικό αυτό αδελφοί. Είναι η πρώτη σωτηρία της ύλης. Και για αυτό το Τίμιο ξύλο λατρεύτηκε μόνον αυτό και τόσο έντονα. Για αυτό και ο Σταυρός έκλεισε μέσα του ολόκληρη την Εκκλησία και έγινε το σύμβολο της. Θα λέγαμε την αντιπροσώπευσε καθ ολοκληρίαν. Και αιώνες τώρα, αρκεί να φέρει κανείς επάνω του τον Σταυρό και μόνον αυτό, αρκεί για να τον κάνει «χριστιανό».

Και ο άνθρωπος, αντιμετωπίζει συνεχώς μιαν «σταυρική» ύπαρξη. Στέκεται μετέωρος, όπως ο σταυρός σε μιαν διάσταση οριζόντια και κάθετη, ανάμεσα ουρανού και γης, ανάμεσα στην σάρκα και στο πνεύμα, ανάμεσα σε τούτη την ζωή και στην επέκεινα. Την αιώνιο.

Ο Σταυρός γίνετε το σημάδι μας έτσι κι αλλιώς. Ο Σταυρός που ο καθένας από εμάς κουβαλά στην πλάτη του είναι σταυρός πόνου

φθοράς και θανάτου. Είναι μία καθήλωση σε τέσσερα σημεία. Είναι το περιορισμένο της ανθρώπινης ύπαρξης. Χέρια πόδια δεμένα. Αυτό είναι η φύση.

Μα ο Χριστός ανεβαίνει πάνω σε αυτό το ξύλο. Με αγάπη. Προσφέρεται, για να ελευθερώσει ακριβώς από αυτά τα δεσμά. Σταυρώνεται επάνω σε αυτό τον Σταυρό, απλώνει τα χέρια και τα πόδια στην καθήλωση για να υψωθεί πάνω από την γη. Να σταθεί πρώτος Αυτός στην μετέωρη εκείνη διάσταση που θα χώριζε τον χρόνο και τον τόπο. Βρέθηκε με την θυσία του σε ένα σημείο που κανείς πριν δεν είχε βρεθεί. Όλοι οι άνθρωποι πριν απ’ Αυτόν είχαν «σταυρωθεί» αλλά όλοι είχαν πεθάνει. Εκείνος πρώτος θα αγιάσει το ξύλο. Θα το κάνει Τίμιο. Γιατί για πρώτη φορά αυτό θα γίνει εκούσια. Αυτή είναι η διαφορά. Και θα αναστηθεί.

Μόνον ο Θεός θα μπορούσε να «εγκαινιάσει» κάτι τέτοιο. Ο άνθρωπος όσο και αν ανέβαινε πνευματικά ποτέ δεν θα μπορούσε από μόνος του να συλλάβει την έννοια της θυσίας. Δεν θα μπορούσε από μόνος να δοθεί στον θάνατο με τέτοιο τρόπο. Το κάνει ο Θεός και με την πίστη σε αυτόν τον Θεό, τώρα, μπορεί ο καθένας να σωθεί.

Αυτό είναι η Παγκόσμια Υψωσις.

Ολόκληρος ο κόσμος να αποκτήσει αυτήν την διέξοδο. Ο Τίμιος Σταυρός θα δείχνει με τους δύο του άξονες την πύλη της Σωτηρίας. Την Αγάπη.

«ούτο γαρ ηγάτησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ έχει ζωήν αιώνιον».

Και όταν αυτός ο Υιός του Θεού, ανελήφθη, πάλιν ο Σταυρός έμεινε εις τον τόπο αυτού. Από τον Γολγοθά μέχρι τον καθένα από εμάς. Σαν μια πύλη ανοιχτή. Σαν μία μόνη διέξοδος ολόκληρης της κτίσης προς το αιώνιο.

Κοιτάς τον Σταυρό και σώζεσαι. Σημειώνεις επάνω σου τον σταυρό και σώζεσαι. Γιατί; Γιατί τώρα πλέον ο Σταυρός αυτό σημαίνει. Παγκόσμια Ύψωσις. Καινή κτίσις. Νέα κτίσις.

Και πρώτο κομμάτι της, ο Τίμιος Σταυρός.

Τον τοποθετούμε πάνω από τα μνήματα. Λέμε έτσι πως αυτό το κομματάκι γης γίνεται Χώρα του Αχώρητου Τον βάζουμε πάνω από τις Εκκλησιές μας και λέμε αυτό είναι κτήμα του Θεού. Τον σχηματίζουμε πάνω στο σώμα μας και έτσι το καθαγιάζουμε. Σταυρώνουμε την τροφή μας για να την κάνουμε φάρμακο σωτηρίας.

Ο Σταυρός πάνω οπό τα πάντα.

Πάνω από τον κόσμο. Για να σωθεί ο κόσμος.

Αμήν.

Μακαριστός Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης Ποτέ δεν τονίζουμε σε κάποιον την αδυναμία του...

Καλύτερα να φας την γλώσσα σου, παρά να του μιλήσεις έτσι.

Ουδέποτε προσβάλλουμε ή λυπούμε άνθρωπο, ουδέποτε τον κάνουμε να νιώσει στερημένος, ελαττωμένος, να νιώσει κατωτερότητα, διότι του σκοτώνουμε την ψυχή.

Αυτός ο άνθρωπος θα τραυματιστεί και δεν θα μπορεί να επιτύχει στην ζωή του......

Ποτέ δεν τονίζουμε σε κάποιον την αδυναμία του, το πρόβλημά του. Ποτέ δεν του υπενθυμίζουμε την κακία του, την αμαρτία του. Μόνον τον έπαινο χρησιμοποιούμε, αλλά τον ευγενή έπαινο, όχι τον αφελή.

Διότι ο άνθρωπος ουδέποτε διορθώνεται με ονειδισμό, όπως και με παρατήρηση. Πρέπει να είναι πολύ άγιος, για να δεχθεί να διορθωθεί με τον ονειδισμό, την υπόδειξη ή την παρατήρησή σου. Αλλά, εάν ήταν τόσο άγιος, δεν θα είχε αυτό το ελάττωμα, για το οποίο χρειάσθηκε να του κάνεις παρατήρηση εσύ.

Αφού λοιπόν το έχει, το μόνο που χρειάζεται, είναι ο άκρος σεβασμός σου, για να μπορέσει κάποτε να ταπεινωθεί και να διορθωθεί, βλέποντας την δική σου ειρήνη, πραότητα, ταπείνωση, αγάπη, μακροθυμία, χρηστότητα, επιείκεια, γλυκύτητα…

Μόνον όποιος έχει αυτές τις αρετές μπορεί να διορθώσει κάποιον άλλον….

**Μακαριστού Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου.

«Νηπτική ζωή και ασκητικοί κανόνες».

Βίος της Αγίας Ιερουσαλήμ και των τριών παιδιών της.

Βίος της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ιερουσαλήμ και των τριών παιδιών της,

Αγίων Μεγαλομαρτύρων Κέγουρου, Σεκενδίνου και Σέκενδου

Η Αγία Ιερουσαλήμ έζησε και μαρτύρησε την εποχή που ήταν Αυτοκράτορας στη Ρώμη ο Μάρκος Αυρήλιος Πρόβος (276-282 μ.Χ.). Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από ευκατάστατη οικογένεια. Οι γονείς της ήταν Χριστιανοί και της εμφύσησαν τις χριστιανικές αρετές και την πίστη προς το Θεό. Η ανατροφή της έγινε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Μελέτησε τα Ιερά Γράμματα και παρ’ όλο που ήθελε να αφοσιωθεί στην πίστη της προς το Θεό, οι γονείς της την πάντρεψαν ακουσίως. Έκανε τρία παιδιά το Σεκένδο, το Σεκένδικο και τον Κήγορο. Η ανατροφή των παιδιών της, όπως ήταν φυσικό, ήταν βασισμένη στο χριστιανικό φρόνημα. Σύντομα ο σύζυγός της απεβίωσε και έμεινε χήρα. Μετά το θάνατό του και λόγω του ζήλου που είχε να διαδώσει τη  χριστιανική πίστη παντού, ώστε να φωτιστούν οι άνθρωποι και να επιστρέψουν στο Θεό, πήρε τη μεγάλη απόφαση να  ταξιδέψει παντού και να κηρύξει το λόγο του Θεού. Ξεκίνησε με τα παιδιά της από την Αλεξάνδρεια και από πόλη σε πόλη κήρυττε κατά της ειδωλολατρίας, ενώ οι αντιδράσεις και οι κίνδυνοι δεν ήταν λίγοι.

Έφτασε και στην ξακουστή Ρώμη, την πρωτεύουσα του τότε Ρωμαϊκού κράτους. Η αγία ζωή που διήγε, οι προσευχές της, οι νηστείες, η ταπείνωση, η διδασκαλία της με πραότητα ήταν αρετές που ώθησαν πολλούς στο Χριστιανισμό. Εργαζόταν «εν φόβω και τρόμω την εαυτής σωτηρίαν» και βοηθούσε όσους είχαν ανάγκη. Συμβούλευε τα παιδιά της να ποθούν τα άφθαρτα και αιώνια και να αντιστέκονται στα γήινα και μάταια.

Την εποχή του Αυτοκράτορα Αυρηλιανού  άναψε ο διωγμός κατά των Χριστιανών και λάμβαναν χώρα φρικτά βασανιστήρια. Τότε η Αγία ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα, με την επίσκεψη της σε βασανισμένους Χριστιανούς και την παραλαβή των λειψάνων των Μαρτύρων προς ενταφιασμό. Όταν ο Αυτοκράτορας έμαθε για τη δράση και τα προτερήματα της Ιερουσαλήμ από τη συγγενή αυτής Σεβαστιανή, διέταξε να τη συλλάβουν. Έστειλε το γιο του, Φιλόδωρο, να τη φέρει, όμως στο δρόμο είχε ατύχημα με το άλογο και πονούσε πολύ. Τότε η Σεβαστιανή μίλησε για τη δύναμη της προσευχής της Ιερουσαλήμ και πώς αυτή μπορεί να τον θεραπεύσει. Ο βασιλιάς πείστηκε και έστειλε δώρα στην Αγία, ζητώντας να έρθει να προσευχηθεί για την ανάρρωση του παιδιού του. Η Αγία δεν πήγε, όμως του απέστειλε επιστολή λέγοντας αυτού να πιστέψει στον επουράνιο βασιλέα και τότε θα θεραπευθεί ο γιος του. Ο βασιλιάς όταν έλαβε το γράμμα το τοποθέτησε με ευλάβεια και πίστη στο πόδι του Φιλόδωρου και εκείνος έγινε αμέσως καλά.  Κατόπιν αυτού η Αγία μπόρεσε να τους κηρύξει το λόγο του Θεού και πολλοί βαπτίστηκαν Χριστιανοί.

Η Αγία συνέχισε το ταξίδι της σε άλλες πόλεις. Πέρασε από την Αθήνα, τη Βοιωτία, τη Θεσσαλία και έφτασε στη Βέροια. Την περίοδο εκείνη έγινε Αυτοκράτορας ο Μάρκος Αυρήλιος Πρόβος. Αυτός διέταξε το διωγμό των Χριστιανών και το σκληρό βασανισμό τους.  Ο Δούκας της Θεσσαλονίκης Κιντιανός κατήγγειλε την Αγία Ιερουσαλήμ, καθώς και τα τρία της παιδιά, στον Αυτοκράτορα για τη δράση τους και τη χριστιανική πίστη τους. Και ο Αυτοκράτορας διέταξε τη σύλληψή της. Όταν έμαθε η Αγία Ιερουσαλήμ ότι έρχονται στη Βέροια να τη συλλάβουν, εκείνη δεν πτοήθηκε. Αντίθετα, ανυπομονούσε να ομολογήσει την πίστη της. Επιπλέον με τα λόγια της τόνωσε και ενδυνάμωσε τα παιδιά της.

Τα παιδιά της υπέστησαν τρομερά βασανιστήρια και δεν υπέκυψαν στα βασιλικά δώρα που τους έταζαν. Αντίθετα, με χαμόγελο ομολόγησαν την πίστη τους και υπέμειναν τους βασανισμούς. Μέχρι το τέλος άντεξαν τα σκληρά και απάνθρωπα βασανιστήρια και παρέδωσαν την ψυχή τους στο Θεό. Κατόπιν βασανίστηκε και η Αγία Ιερουσαλήμ από τους σκληρούς διώκτες των Χριστιανών. Και εκείνη όμως με χαμόγελο υπέμεινε τους βασανισμούς με καρτερία και ταπείνωση, ώσπου δέχτηκε το τελικό χτύπημα του αποκεφαλισμού της. Μερικοί τότε ευσεβείς άνδρες πήραν το άγιο και βασανισμένο σώμα της και το έθαψαν στο Νότιο μέρος της Βέροιας. Αργότερα εκεί χτίστηκε Ναός στο όνομα της Αγίας Ιερουσαλήμ, όπου έλαβαν χώρα πολλά θαύματα σε όσους την παρακαλούσαν με πίστη. Ο Ναός αυτός κάηκε σε μια μεγάλη πυρκαγιά της Βέροιας.

Τα θαύματα της Αγίας που έκανε εν ζωή και μετά θάνατον είναι πολλά. Ενδεικτικά αναφέρουμε το κάτωθι: Κάποτε υπήρχε πείνα στη Βέροια και τα περίχωρά της. Τριάντα μήνες είχε να βρέξει. Στέρεψαν οι βρύσες και τα πηγάδια, τα ποτάμια και η γη ξεράθηκαν. Τότε τους έσωσε η Αγία Ιερουσαλήμ. Παρουσιάστηκε σε ένα λιμάνι της Ιταλίας, όπου ήταν φορτωμένα καράβια με σιτάρι και δεν απέπλεαν επειδή δεν φυσούσε άνεμος. Αγόρασε όλο το σιτάρι και τους ζήτησε να το πάνε στη Βέροια. Τότε άρχισε να φυσά άνεμος και ξεκίνησαν τα πλοία για το ταξίδι τους. Μεσοπέλαγα οι ναυτικοί σκέφτηκαν να μην πάνε στη Βέροια, αλλά σε άλλες περιοχές. Τότε η θάλασσα αγρίεψε και τεράστια κύματα κάλυπταν τα καράβια. Κινδύνευαν και ήθελαν να ρίξουν το σιτάρι στη θάλασσα, αλλά δεν μπορούσαν. Έπειτα παρουσιάστηκε η Αγία και τους είπε ότι κινδυνεύουν επειδή έκαναν πονηρές και δόλιες σκέψεις.  Πήρε το τιμόνι και οδήγησε τα καράβια στο λιμάνι. Μετέφεραν το σιτάρι στη Βέροια και άρχισαν να το μοιράζουν δωρεάν στους κατοίκους, σύμφωνα με τις εντολές της Αγίας. Οι κάτοικοι κατάλαβαν ότι τους το έστελνε η Αγία Ιερουσαλήμ και δοξολογούσαν το Θεό και την ίδια. Μάλιστα το βράδυ αρκετοί την είδαν στον ύπνο τους να προσεύχεται στο Θεό να βρέξει και πράγματι την επόμενη μέρα άρχισε να βρέχει και μπόρεσαν οι κάτοικοι να σπείρουν τα χωράφια τους.

Εξαιτίας του θαύματος αυτού οι κάτοικοι της Βέροιας και των περιχώρων συνέρρεαν στον Ιερό Ναό της και έκαναν πανηγύρεις. Τότε σώζονταν και τα άγια λείψανά της. Όμως μετά την πυρπόληση του Ναού σταμάτησε η πανήγυρη και ξεκίνησε πριν λίγα χρόνια.

Σήμερα τιμάται η Αγία στη Θήβα και τη Λιβαδειά, όπου υπάρχει και γυναικείο Μοναστήρι προς τιμήν της Αγίας. Επίσης υπάρχει μικρός ναός σε ένα σπήλαιο πάνω από την πόλη της Υπάτης. Στις περιοχές αυτές η Αγία είχε διδάξει το λόγο του Κυρίου και για αυτό τιμάται το όνομά της. Στην περιοχή της Ρούμελης γιορτάζουν την Τρίτη της Διακαινησίμου την «Αγιαρσαλή» ή Αγία Ρουσαλή, η οποία ασφαλώς είναι η Αγία Ιερουσαλήμ. Ίσως να έχει σχέση με την πανήγυρη «τα Ρουσάλια», που λάμβαναν χώρα την Τρίτη της Διακαινησίμου στην Αθήνα στο Ναό του Αγίου Γεωργίου Ακαμάτη ή «32 κολώνες», όπως λεγόταν τότε το Θησείο, ενώ στα Μέγαρα στον Ναό του Αγίου Ιωάννου Χορευταρά, μέχρι σήμερα, όπου χορεύεται και ο χορός της τράτας από κοπέλες των Μεγάρων.

Η Αγία Ιερουσαλήμ είναι μια ηρωίδα χριστιανή μητέρα, που με βαθιά πίστη οδήγησε τα παιδιά της στη θυσία υπέρ του Χριστού. Είναι μια μητέρα, που στα δύσκολα χρόνια των μεγάλων διωγμών των Χριστιανών, δε δίστασε να αναθρέψει και να μεγαλώσει τα παιδιά της με το φως, το κάλλος και την αλήθεια του Ευαγγελίου. Δεν φοβήθηκε να μεταλαμπαδεύσει στις ψυχές των παιδιών της το χριστιανικό φρόνημα, τη χριστιανική πίστη, τις αρετές της υπομονής, της καρτερίας, της αυτοθυσίας.  

Η Χριστιανή μητέρα αποτέλεσε παράδειγμα προς μίμηση και στερέωσε το χαρακτήρα και την πίστη των παιδιών της. Και αυτά ως λιοντάρια αγωνίστηκαν για τη χριστιανική πίστη τους και επέδειξαν αντίσταση στους ειδωλολάτρες πολέμιους του Χριστιανισμού. Με θάρρος ομολόγησαν την πίστη τους, με σθένος υπέμειναν τα βασανιστήρια και με πνεύμα αυτοθυσίας σφράγισαν με το αίμα τους την αγάπη τους για το Χριστό.

Έτσι η Αγία Ιερουσαλήμ έγινε μητέρα γενναίων στρατιωτών του Χριστού, έγινε μητέρα Μαρτύρων, έγινε οδηγός των παιδιών της σε πορεία αθάνατης ζωής. Με το μαρτύριό τους έγιναν κοινωνοί της αστείρευτης και αιώνιας ζωής στη βασιλεία του Θεού. Αυτή η μητέρα αποτελεί υπέροχο παράδειγμα για τις Χριστιανές μητέρες.

Επίσκοπος Αντώνιος του Σουρόζ: Μάτια ξεκάθαρα να κρίνουν

Αλλά για να ξέρουμε στα αλήθεια, για να μπορούμε να βλέπουμε την πραγματικότητα σε ικανοποιητικό βαθμό, δεν αρκεί να μπορούμε να βλέπουμε, να ακούμε ή και ν’ αγαπούμε ακόμα. Πρέπει συγχρόνως να ’χουμε και καθαρή καρδιά ικανή ν’ ανακαλύπτει τον Θεό πίσω από την σκοτεινιά που Τον κρύβει. Με τον ίδιο τρόπο που ένα θολωμένο μάτι προβάλλει τις σκιές του παντού όπου γυρίσει να δει, έτσι και μια ακάθαρτη καρδιά δεν είναι σε θέση να κρίνει ή να δει τα πράγματα όπως τα βλέπει ο Θεός.

Μια ιστορία από τους Πατέρες της ερήμου εξηγεί καλύτερα αυτό που θέλω να πω. Ένας Γέροντας συνοδευόμενος από τους μαθητές του φθάνει στις πύλες της Αλεξάνδρειας. Βλέπει να έρχεται προς το μέρος τους μια πολύ όμορφη γυναίκα. Οι μαθητές καλύπτουν το κεφάλι με τα ράσα για να μη σκανδαλιστούν. Πιθανόν έτσι γλιτώνουν από τον πειρασμό της σάρκας, αλλά όχι κι από τον πειρασμό της περιέργειας. Κάτω από τα ράσα παρατηρούν και σκανδαλίζονται διαπιστώνοντας ότι ο Γέροντάς τους κοιτάζει κατάματα τη γυναίκα που πλησιάζει. Μόλις αυτή χάνεται στην πόλη, κατεβάζουν τα ράσα και τον ρωτούν: «Πώς μπόρεσες και υπέκυψες στον πειρασμό να δεις αυτή τη γυναίκα;» Και κείνος τους απάντησε με θλίψη: «Πόσο ακάθαρτες είναι οι καρδιές σας. Εσείς την είδατε μόνο σαν πειρασμό. Εγώ την είδα σαν ένα από τα θαυμαστά δημιουργήματα του Θεού».

Επίσκοπος Αντώνιος του Σουρόζ, Θέλει τόλμη η προσευχή, μετάφραση Δημήτριος Κ. Κόκκινος, 6η έκδ., Αθήνα, Ακρίτας, 2000

Όσιος Γέροντας Πορφύριος: Ο Χριστός είναι το παν στη ζωή μας.

Σε κλειδωμένες ψυχές ο Θεός δεν εισέρχεται, δεν εκβιάζει, δεν παραβιάζει. Αντίθετα, σε αυτούς που έχουν πίστη απλή, ο Θεός εμφανίζεται και χαρίζει το άκτιστο φως Του.

Η καρδιά σας να είναι απλή κι αγαθή.

Δεν υπάρχει ανώτερο πράγμα απ’ αυτό που λέγεται μετάνοια και εξομολόγηση. Αυτό το μυστήριο είναι η προσφορά της αγάπης του Θεού στον άνθρωπο.

Όταν είναι κανείς άδειος από τον Χριστό, τότε έρχονται και τον γεμίζουν ζήλιες, μελαγχολία, αντίδραση, κοσμικό φρόνημα, κοσμικές χαρές. Προσπαθήστε να γεμίσετε την ψυχή σας με τον Χριστό!

Όταν ο άνθρωπος ζει χωρίς Θεό, χωρίς γαλήνη, χωρίς εμπιστοσύνη, αλλά με άγχος, αγωνία, κατάθλιψη, απελπισία, αποκτάει ασθένειες σωματικές και ψυχικές.

Άμα βλέπετε νωθρότητα, ο άνθρωπος δεν είναι καλά στην ψυχή. Ο σωματικός κόπος είναι αγώνας πνευματικός.

Ζώντας μέσα στην αγάπη του Θεού, ζείτε μέσα στην ελευθερία.

Το σπουδαιότερο όπλο κατά του διαβόλου είναι ο Τίμιος Σταυρός που τον τρέμει. Ο σταυρός όμως να γίνεται σωστά.

Να μαθαίνουμε ν’ αγαπάμε κι όχι να ζητούμε να μας αγαπάνε.

Αν αγαπήσεις τον Θεό, αγαπάς τα πάντα και τους πάντες, διότι μέσα στον Θεό υπάρχουν τα πάντα! Αυτός ο ίδιος λέγει: “Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου”.

Όποιος ζει τον Χριστό, γίνεται ένα μαζί Του, με την Εκκλησία Του. Ζει μία τρέλα!

Να έχετε συνέχεια την μνήμη του Θεού και την εγρήγορση.

Ο θείος Έρως μας ανεβάζει στην σφαίρα του Θεού, μας χαρίζει γαλήνη, χαρά, πληρότητα. Κάθε άλλος έρωτας όμως μπορεί να φέρει τον άνθρωπο σ’ απελπισία.

Το παν είναι ο έρωτας στον Χριστό. Άμα η ψυχή σας επαναλαμβάνει με λατρεία, με πόθο τις πέντε λέξεις “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με”, δεν χορταίνει. Είναι λέξεις αχόρταστες! Σ’ όλη σας την ζωή να τις λέτε, κρύβουν τόσους χυμούς!

Κι όταν λέτε την ευχή “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”, να την λέτε αργά, ταπεινά, απαλά, με θείο Έρωτα. Με γλυκύτητα να λέτε το όνομα του Χριστού. Να λέτε μία-μία τις λέξεις. “Κύριε … Ιησού … Χριστέ … ελέησόν με”, απαλά, τρυφερά, αγαπητικά.

Ο τελειότερος τρόπος προσευχής είναι ο σιωπηλός. Εκεί γίνεται η πιο αληθινή λατρεία.

Να αγαπάτε τον Χριστό. Ο Χριστός είναι το παν στην ζωή μας. Όταν έχουμε μέσα μας τον Χριστό είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Ο Χριστός είναι ο στοργικός μας Πατέρας και Νυμφίος της ψυχής μας.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)».  Γ’. Νουθεσίες.  Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» (αποσπάσματα).

"Σώσε με..." η κραυγή του Δεκαπενταυγούστου.

Διαβάζοντας τους στίχους του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα προς την Παναγία μας, τον οποίο ψάλλουμε αυτές τις ημέρες στις εκκλησίες αναρωτήθηκα, τι πόνο και καημό, τι μεράκια και τραύματα πρέπει να κουβαλούσε η ψυχή εκείνου που έγραψε αυτά τα λόγια. Έτσι έψαξα να δω ποιος είναι και τι κατέτρωγε την ψυχή του. Ήμουν βέβαιος, ότι πίσω από αυτό τον υπέροχο ύμνο υπήρχε μια πληγή. 

Άλλωστε η πληγή, το τραύμα, το πένθος και η απώλεια γράφουν, ζωγραφίζουν, τραγουδούν και προσεύχονται. Δίχως πληγές δεν υπάρχουν σοφοί και άγιοι, καλλιτέχνες και εραστές Θείου. Μόνο κάποιος που κάτι έχασε ψάχνει να το βρει. Μόνο κάποιος που πόνεσε και πένθησε δημιουργεί. Άνθρωπος που δεν σταυρώθηκε δεν μπορεί να αναστηθεί. Μάτια που δεν δάκρυσαν Θεό δεν είδαν και γόνατα που δεν λύγισαν ποτέ δεν έμαθαν να εκτιμούν την ζωή. Αυτός που γεύθηκε τον θάνατο μπορεί να μας μιλήσει για την αξία της ζωής, εκείνος που αρρώστησε μπορεί να μα πει για την ευλογία της υγείας. 

Ένα τέτοιος λοιπόν βαριά άρρωστος και πληγωμένος άνθρωπος ήταν ο υμνογράφος του Μεγάλου Παρακλητικού κανόνα προς την Παναγία. Θεόδωρος β΄ ο Λάσκαρης. Αυτοκράτορας της Νίκαιας ο οποίος έπασχε από βαριάς μορφής επιληψία. Η ασθένεια τον είχε εξουθενώσει σωματικά και ψυχικά. Φαίνεται άλλωστε στα λόγια του παρακλητικού κανόνα προς την Παναγία, «Καταιγίδα συμφορών με βασανίζει, Δέσποινα, και των θλίψεων οι τρικυμίες με καταποντίζουν• αλλά αφού προφάσεις, δος μου χείρα βοηθείας, εσύ που είσαι η θερμή αρωγή και προστασία μου..». 

Μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει τι σήμαινε τον 11ον αιών, να πάσχεις από επιληψία. Τι προκαταλήψεις, στιγματισμό αλλά και αδυναμία αντιμετώπισης. Μόνη παρηγοριά ο Θεός και η Παναγία Μητέρα του. Σε αυτή καταφεύγει ο Λάσκαρης με αβάστακτο πόνο, και μέσα από το υμνογραφικό του χάρισμα διαμορφώνει ένα απίστευτο σε θεολογικά νοήματα κείμενο.

Όμως εκείνο που συγκλονίζει, δεν είναι τόσο η θεολογική ακρίβεια του κειμένου, όσο η βασανισμένη ύπαρξη του συγγραφέα που στην κυριολεξία κραυγάζει μέσα από προσευχητικούς ύμνους. Σώσε με Παναγία μου φωνάζει, σώσε με!!!

Όποιος έχει νιώσει έστω και μια φορά στην ζωή του την πίκρα απόγνωσης, τον πόνο της μοναξιάς και της ερήμωσης, όποιος έχει κοιμηθεί σε κρύα πατώματα δίχως ανθρώπινες ελπίδες, αναγνωρίζει στην φωνή του Θεόδωρου Λάσκαρη την δική του λαλιά. Γιατί η φωνή των πονεμένων έχει ένα ήχο καθώς και ένα όνειρο, την λύτρωση….. «Και πού λοιπόν θα βρω άλλη προστασία; Πού να προσφύγω; Και πού να σωθώ; Ποια θερμή να έχω βοηθό στις θλίψεις του βίου και στις ζάλες - αλίμονο! - κλονιζόμενος; Μόνο σε σένα ελπίζω και παίρνω θάρρος και καυχώμαι, και προστρέχω στη σκέπη σου. Σώσε με!!!!!» 

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος