ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΝΑΤΗ Εκ του κατά Ματθαίον

«Θαρσείτε, εγώ ειμί. Μη φοβείσθε »

Ο Κύριος ανέβει εις το όρος κατ ιδίαν προσέυξασθαι. Μόνος, ενώ τους Μαθητές ανάγκασε

«εμβήναι εις το πλοίον και προάγει αυτούς εις το πέραν.»

Αυτό το «πέραν» αδελφοί μου είναι ο τόπος του καθενός μας. Είναι η χώρα της δοκιμασίας μας, εν μέσω της θαλάσσης βασανιζόμενοι υπό των κυμάτων.

Αναγκασμένοι να ζούμε πάνω στο πλοίο στον κόσμο τούτο, και ο άνεμος ενάντιος.

Αυτό το «πέραν» πού μας φοβίζει όμως, είναι εκεί που ο ίδιος ο Θεός μας όρισε να βρεθούμε

«ανάγκασε εμβήναι εις το πλοίον».

Κι όταν γίνει, απόγευμα, όταν ο κόσμος μας φθάνει στη δύση του, όταν διαλύονται οι όχλοι, ο τόπος και ο χώρος παίρνει μίαν απλή διάσταση ξεκάθαρα. Ο Χριστός εις το όρος προσευχόμενος και οι Μαθητές επάνω στο πλοίο δοκιμαζόμενοι υπό των κυμάτων.

Δοκιμαζόμενοι όλοι μας από τις αλλαγές, το απρόβλεπτο, τον κίνδυνο και τον θάνατο. Μα, πάνω στο πλοίο. Τι είναι το πλοίο; Μα τι άλλο από την ίδια την Εκκλησία. Εκεί όρισε ο Θεός να βρισκόμεθα, στη μέση της θάλασσας. Προχωρημένη ώρα, Τετάρτη.

Φυλακή της νυκτός μας λέγει το Ευαγγέλιο, έρχεται ο Ιησούς, «περιπατών επί της θαλάσσης.»

Έρχεται ο Ιησούς για να μας συναντήσει ξεπερνώντας την φύση των κυμάτων, να πλησιάσει το Πλοίο, την κλυδωνιζόμενη Εκκλησία, στη μέση της θάλασσας. Και οι Μαθητές, «εταράχθησαν λέγοντες ότι φάντασμα εστί.»

Ο Πέτρος θέλει να ξεπεράσει τα όρια του, θέλει να μοιάσει του Χριστού, θέλει να περπατήσει πάνω στη θάλασσα. Θέλει να αλλάξει. Αυτό όμως που δεν άλλαξε είναι η ίδια η θάλασσα και ο άνεμος, ο ενάντιος. Ο εξωτερικός κόσμος δεν άλλαξε και ας αναγνώρισαν οι Μαθητές ότι δεν είναι φάντασμα ο ερχομός του Κυρίου.

Ότι περπάτησε ο ίδιος πάνω στα κύματα, δεν άλλαξε την φύση των κυμάτων. Δεν έρχεται ο Χριστός στον κόσμο για να αλλάξει την φύση του κόσμου. Θέλει όμως να αλλάξει την φύση των ανθρώπων. Των δικών Του ανθρώπων. Για αυτό και προσήυχετο. Για αυτό και απέλυσε τους όχλους και έμεινε μόνος. «κατ ιδίαν».

Ο Πέτρος «βλέπων τον άνεμο ισχυρόν εφοβήθη, και  αρξάμενος καταποντίζεσαι, έκραξε λέγων. Κύριε, σώσον με.»

Ολιγόπιστος. Εις τι εδίστασε;

Μα σε τι διστάζουμε όλοι μας; Αφού γνωρίζουμε τον Χριστό και τπν Δύναμη Του και την αγάπη του.

Διστάζουμε γιατί δεν ξέρουμε ότι όλα, και ο άνεμος και η θάλασσα και το περασμένο της νυκτός είναι ένας κόσμος υποταγμένος στον Θεό, είναι κάτω από τα πόδια του Θεού.

Είναι ένας κόσμος συνάντησης με τον Θεό.

«και εμβάντων αυτών εις το πλοίον, εκόπασεν ο άνεμος »

Όταν γνωρίσαμε τον Χριστό, όταν μπήκαμε στην Εκκλησία Του «εκόπασεν ο άνεμος»

Η γαλήνη άρχισε να βρίσκει χώρο στις ταραγμένες μας καρδιές και κάπου, άλλοτε κοντά άλλοτε μακριά να φαίνεται ότι φθάνουμε σε «γη Γεννησαρέτ».

Γιατί όλο αυτό το ταξίδι μέσα στην Εκκλησία αυτό τον προορισμό έχει. Ελθόντες, να προσκυνήσουμε αυτώ,

λέγοντες. Αληθώς Θεού Υιός εί.

Μην γελαστείτε ποτέ αδελφοί. Ούτε να νομίσετε ανέμους και θάλασσες για αληθινά και τον Χριστό για φάντασμα. Για αυτό είμαστε μέσα στο Πλοίο της Εκκλησίας. Για αυτήν την αποκάλυψη. Για αυτό μας έστειλε ο Θεός «εις το πέραν» για να συναντηθούμε πάλιν, Τετάρτη φυλακή της νυκτός, λίγο πριν το ξημέρωμα να διαπεράσουμε, εις γην Γεννησαρέτ.

Αμήν.

Ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος:Για τη Παναγία

Η ευλάβεια προς την το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου – Πέστε μας, Γέροντα, κάτι για την Παναγία.

– Τι να σας πω; Με φέρνετε σε πολύ δύσκολη θέση. Για να μιλήσει κανείς για την Παναγία, πρέπει να Την ζήση.

– Γέροντα, και το όνομα της Παναγίας έχει δύναμη πνευματική, όπως και το όνομα του Χριστού;

-Ναι. Όποιος έχει πολλή ευλάβεια την Παναγία, ακούει το όνομά Της και αλλοιώνεται. Ή, αν το βρει κάπου γραμμένο, το ασπάζεται με ευλάβεια και σκιρτάει η καρδιά του. Μπορεί να κάνει ολόκληρη Ακολουθία με έναν συνεχή ασπασμό στο όνομα της Παναγίας. Και όταν προσκυνά την εικόνα Της, δεν έχει την αίσθηση ότι είναι εικόνα, αλλά ότι είναι η Ίδια, και πέφτει κάτω λειωμένος, διαλυμένος από την αγάπη Της.

– Γέροντα, να μας λέγατε κάτι από το προσκύνημά σας στην Παναγία της Τήνου.

– Τι να πω; Μια τόσο μικρή εικόνα κι έχει τόση Χάρη! Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από κοντά της. Παραμέρισα λίγο, για να μην εμποδίζω τους άλλους που ήθελαν να προσκυνήσουν.

– Μερικοί, Γέροντα, σκανδαλίζονται από τα πολλά αφιερώματα που έχουν οι θαυματουργές εικόνες της Παναγίας.

-Να σας πω τι έπαθε μια φορά ένας πολύ απλός και ευλαβής προσκυνητής. Πήγε στην Μονή Ιβήρων και προσκύνησε την Παναγία την Πορταΐτισσα. Εκεί, η εικόνα είναι γεμάτη φλουριά. Στον γυρισμό, πηγαίνοντας για την Μονή Σταυρονικήτα, μπήκε σε λογισμούς. «Παναγία μου, είπε, εγώ ήθελα να Σε δω αλλιώς απλή, όχι με φλουριά». Τι παθαίνει εν τω μεταξύ; Τον έπιασε ένας πόνος δυνατός, ζαλίστηκε και έμεινε εκεί, στην μέση του δρόμου. Άρχισε λοιπόν να ζητάει βοήθεια από την Παναγία: «Παναγία μου, έλεγε, κάνε με καλά και θα σου φέρω δύο φλουριά!». Τότε του παρουσιάστηκε η Παναγία και του είπε: «Έτσι μου τα έφεραν τα φλουριά. Μήπως εγώ τα ζήτησα; Μήπως τα ήθελα εγώ;». Και αμέσως ο πόνος σταμάτησε. Βλέπετε, επειδή είχε καλή διάθεση, πολλή πίστη, τον βοήθησε η Παναγία.

 Εγώ μερικές φορές εκεί στο Καλύβι, όταν θέλω να προσευχηθώ στην Παναγία, σκέφτομαι: «Πώς να πάω πίσω με άδεια χέρια να Την παρακαλέσω;». Κόβω λίγα αγριολούλουδα, τα πηγαίνω στην εικόνα Της και λέω: «Παναγία μου, πάρε αυτά τα λουλούδια από το Περιβόλι Σου». Πριν πάω στο Άγιον Όρος , άκουγα να λένε ότι είναι «το Περιβόλι της Παναγίας» και περίμενα να δω λουλούδια, δένδρα οπωροφόρα κ.λπ. Όταν πήγα και είδα άγριες καστανιές, κουμαριές, κατάλαβα ότι είναι πνευματικό το περιβόλι της Παναγίας. Αργότερα ένιωσα μέσα σε αυτό και την παρουσία Της.

– Πώς θα αισθανθώ, Γέροντα, της παρουσία της Παναγίας, για να μου θερμάνει την καρδιά;

– Μια που φέρεις το όνομα της Μεγάλης Μητέρας του Χριστού και κατά χάριν Μητέρας όλων των ανθρώπων, να Την επικαλείσαι συνέχεια: «Παναγία μου, να λες, Εσύ που καταδέχτηκες να έχω το όνομά Σου, βοήθησέ με να ζήσω όπως είναι ευάρεστο σ’ Εσένα. Άλλοι μόνον το όνομά Σου ακούνε και συγκινούνται, κι εγώ τι κάνω;». Εύχομαι η Παναγία μας να μένη συνέχεια κοντά σου και να σε σκεπάζει σαν το κλωσσοπούλι κάτω από τα Αγγελικά φτερά Της.

Ο Γέροντας από πολλή ευλάβεια στην Υπεραγία Θεοτόκο κάποιες φορές ασπαζόταν διαρκώς το όνομά Της.

 Περί προσευχής Γέροντος Παΐσιου Αγιορείτου Λόγοι ς’ Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος Σουρωτή Θεσσαλονίκης