Τ’ όνομά σου : ψωμί στο
τραπέζι
Τ’ όνομά σου : νερό απ’ την
πηγή.
Τ’ όνομά σου : αγιόκλημα
αναρριχόμενων άστρων.
Τ’ όνομά σου : παράθυρο
ανοιγμένο τη νύχτα στην πρώτη του Μάη.
Τ’ όνομά σου : δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.
Τ’ όνομά σου : ένας ψίθυρος
απ’ αστέρι σε αστέρι
Τ’ όνομά σου : μουρμούρισμα
ρυακιών μεταξύ τους
Τ’ όνομά σου : μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο
Τ’ όνομά σου : ρινίσματα
ήλιου
Τ’ όνομά σου : στροφή από φλάουτο τη νύχτα.
Τ’ όνομά σου : στα χείλη των αγγέλων τριαντάφυλλο.
Τ’ όνομά σου : ένα ελάφι βουτηγμένο ως το γόνατο σε μιαν άμπωτη ήλιου.
Τ’ όνομά σου : δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.
Τ’ όνομά σου : ένας ψίθυρος
απ’ αστέρι σε αστέρι
Τ’ όνομά σου : μουρμούρισμα ρυακιών μεταξύ τους
Τ’ όνομά σου : μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο
Τ’ όνομά σου : πορεία πέντε
κύκνων που σέρνουν την πούλια μεσούρανα
Τ’ όνομά σου : Ειρήνη στα κλωνάρια του δάσους.
Τ’ όνομά σου : Ειρήνη στους δρόμους των πόλεων
Τ’ όνομά σου : αέτωμα περιστεριών στον ορίζοντα.
Τ’ όνομά σου : Αλληλούια πάνω στο Έβερεστ
Τ’ όνομά σου : Αλληλούια
πάνω στο Έβερεστ
Ποίηση:
Νικηφόρος Βρεττάκος.
Από το έργο του «Ο χρόνος
και το Ποτάμι» και γράφτηκε το 1957.